Ένας Παναθηναϊκός ξυπόλητος στα αγκάθια

Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι μόνο αγωνιστικό, είναι πιο ψηλά, στην κεφαλή. Αν δεν στηρίξει εμπράκτως τον νέο προπονητή, οι “πράσινοι” θα μπουν ξυπόλητοι στα αγκάθια στο νέο πρωτάθλημα.

Το πιο εύκολο πράγμα για μία ομάδα σε περίοδο προετοιμασίας είναι να δώσει φιλικά με τις… λεγόμενες μπυραρίες της περιοχής. Να βάλει καμιά ντουζίνα γκολ, να είναι όλα σούπερ ντούπερ, να βγουν οι παχυλοί τίτλοι στις εφημερίδες και τα σάιτ και όλα καλά.

Ο Παναθηναϊκός διάλεξε τον δύσκολο δρόμο ή, για να το θέσουμε καλύτερα, τον κανονικό δρόμο. Παίζει με κανονικές ομάδες, σε κανονικές συνθήκες, υψηλής έντασης, θέλοντας να διαπιστώσει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πού ακριβώς χρειάζεται ενίσχυση η ομάδα. Το φιλικό με την Άλκμααρ ήταν τέτοιο. Ένα κανονικό φιλικό που ξεγύμνωσε τον Παναθηναϊκό. Δεν είναι τόσο το σκορ, έτσι κι αλλιώς στα φιλικά δεν παίζουν ρόλο τα αποτελέσματα, όπως λένε και οι προπονητές, όσο η εμφάνιση του Παναθηναϊκού. Ανάγκη ενίσχυσης παντού, όλα πήγαν στραβά, γιγαντώθηκε η εσωστρέφεια του συλλόγου πάνω που θες, σαν ομαδα, σαν ποδοσφαιρικός οργανισμός, να φέρεις ξανά τον κόσμο στο πλευρό σου.

Θα πείτε και δίκιο θα έχετε, “το φιλικό με την Άλκμααρ περιμέναμε για να καταλάβουμε ότι πως ο Παναθηναϊκός χρειάζεται μεταγραφές”; Προφανώς όχι, αλλά σε αυτή την ανεξήγητη… μεταγραφική νηνεμία του τριφυλλιού, χρειαζόταν ένας κώδωνας κινδύνου, ένα καμπανίδι όπως λένε και στην Κρήτη, μήπως και ξυπνήσουν οι επικεφαλής.

Με Κώτσιρα και Πέρεθ μοναδικές κινήσεις έως τώρα, δεν πας πουθενά όπως λέμε και στην καθομιλουμένη. Ο Παναθηναϊκός είναι μία ομάδα που θέλει φορ, εξτρέμ, αμυντικό. Κι όλα αυτά για αρχή, μετά βλέπουμε.

Θα μπορούσαμε να γράφουμε για τη διαφορά ετοιμότητας των δύο ομάδων. Από τη μία η Άλκμααρ που έδωσε το πέμπτο φιλικό της, από την άλλη ο Παναθηναϊκός που έδωσε μόλις το δεύτερο. Ισχύει σε ένα ποσοστό. Αλλά είναι το δέντρο και το πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι… το δάσος.

Δεν είναι ποσοτικό το ζήτημα. Αν δει κάποιος τρίτος το ρόστερ θα πει το εύλογο “έχει παίκτες”. Ναι, έχει παίκτες, αλλά τι παίκτες έχει. Το πρόβλημα είναι ποιοτικό. Μία ομάδα συγκεκριμένων αγωνιστικών συνθηκών, που φαίνεται ότι έχει ποιοτικό “ταβάνι” και ένας προπονητής που έως τώρα δουλεύει δίχως την απαιτούμενη βοήθεια. Για να μην πούμε το βαρύ, δουλεύει απροστάτευτος.

Ο Γιοβάνοβιτς με αυτά που δείχνει έως τώρα είναι σαν να προσπαθεί να βγάλει από τη μύγα ξύγκι. Αντί να ασχολείται να μοντάρει μία ομάδα που θα έπρεπε να είχε κάνει περισσότερες μεταγραφές, κάθεται να μάθει στους παίκτες του… τα βασικά. Συγγνώμη, αλλά αυτή η εικόνα βγαίνει προς τα έξω. Κι εδώ ακριβώς γεννάται το εύλογο ερώτημα: πότε η διοίκηση θα αποφασίσει, επιτέλους, να στηρίξει το πρότζεκτ της;

Τέτοιος είναι ο Γιοβάνοβιτς. Πρότζεκτ. Ένα από τα πολλά του Γιάννη Αλαφούζου. Ως τέτοιος προσελήφθη για τον πάγκο του συλλόγου, ως προσωπική επιλογή του ιδιοκτήτη. Η ευθύνη, όμως, δεν σταματάει στην πρόσληψη. Δεν αγοράζεις το αμάξι που σου αρέσει αν δεν είσαι διατεθειμένος να του κάνεις τα απαιτούμενα σέρβις. Αλλιώς θα το παρκάρεις σκονισμένο σε ένα γκαράζ και απλώς θα το κοιτάζεις. Κάτι τέτοιο είναι ο Παναθηναϊκός: ένα σκονισμένο αυτοκίνητο, παρατημένο σε ένα γκαράζ, να το έχει φάει η λήθη του χρόνου.

Τη δεδομένη χρονική στιγμή ο Παναθηναϊκός πηγαίνει ξυπόλητος στα αγκάθια. “Φωνάζει” για ανάγκη ποιοτικών μεταγραφών σε συγκεκριμένες θέσεις για να ανέβει το επίπεδό του. Οι ανταγωνιστές του έχουν ενισχυθεί και δεν μιλάμε για τους πρωταθληματικούς, αυτοί έτσι κι αλλιώς έχουν ξεφύγει, αλλά πλέον τείνουν να ξεφύγουν και οι ομάδες που θεωρητικά θέλει να κοντράρει ο Παναθηναϊκός. Το πρωτάθλημα αρχίζει σε περίπου ένα μήνα, θεωρητικά χρόνος υπάρχει, αλλά αυτό που δεν υπάρχει είναι ένα πλάνο. Κάτι, τέλος πάντων, που να δείχνει ότι υπάρχει ζωή… στον πλανήτη.

Θέλει να παίξει άμυνα; Δεν το έχουμε δει έως τώρα. Θέλει να παίξει επίθεση; Ούτε αυτό. Το μόνο που βλέπουμε είναι μία ομάδα με ποδοσφαιριστές “πιασμένους” από την προετοιμασία -το μόνο άλλοθι- που θέλουν, αλλά δεν μπορούν.

Το πρόβλημα δεν είναι του Γιοβάνοβιτς. Προς το παρόν δεν μπαίνει στο κάδρο. Το πρόβλημα είναι πιο ψηλά, στην κεφαλή. Υπάρχει η διάθεση για στήριξη του νέου προπονητή ή με την πρόσληψή του θεωρεί ο επικεφαλής πως… έβγαλε την υποχρέωση; Κι αυτό το ρημάδι το μπάτζετ που όπως διαβάζουμε δεξιά κι αριστέρα θα αυξηθεί, τι ακριβώς θα φέρει στο σύλλογο; Μεταγραφές ή… στρατηγικές κινήσεις που θα βάλουν τέλος στην κριτική; Αν αυτός είναι ο σκοπός του Γιάννη Αλαφούζου, να φρενάρει τη σκληρή κριτική προς το πρόσωπό του, τότε αποδεικνύεται πως ο Παναθηναϊκός δεν είναι τίποτε άλλο, για εκείνον, παρά μία… βασανιστική υποχρέωση κι ακόμη ένα πρότζεκτ θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας με τις αποτυχημένες αποφάσεις. Αλλά ποιος θα του το πει αυτό; Ποιος θα τον αφυπνήσει προτού είναι αργά; Σίγουρα όχι αυτοί που έχει δίπλα του.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News