Ολυμπιακός: Για τους Μεντιλίμπαρ και Ελ Καμπί ξεκινάμε από μια βάση

Οι απογοητεύσεις πάντα προσωποποιούνται και συνήθως όταν πηγάζουν από παιχνίδια στα οποία η εικόνα ήταν συνολικά κακή, ο πρώτος που δέχεται την κριτική είναι ο προπονητής. Είτε αυτός είναι πρωτάρης, είτε έχει αφήσει πίσω του μια κληρονομιά σαν αυτή του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στον Ολυμπιακό.

Οταν μιλάμε για τον Βάσκο, ξεκινάμε από μια βάση: δε μιλάμε για έναν προπονητή του οποίου η θέση είναι… συζητήσιμη. Μιλάμε για έναν ιστορικό πυλώνα της ομάδας, που όσο «καίγεται» για να βρίσκεται στον πάγκο, πρέπει να είναι σε αυτόν. Οταν κάνει λάθη, ευθύνονται κάποιες -εκ του αποτελέσματος- λανθασμένες απόψεις ή εκτιμήσεις. Δε σκέφτεται… ούτε τη Γουλβς ούτε την Πόρτο. Είναι, όμως, άνθρωπος. Και όπως κάθε άλλος προπονητής, με μηδέν ιστορικές εξαιρέσεις, έχει αδυναμίες. 

Σε περιπτώσεις θρύλων σα του λόγου του, ανθρώπων που θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνουν αγάλματα δηλαδή, πρέπει να αποφεύγουμε τα άκρα. Οχι, κριτική δε του κάνει μόνο όποιος… θέλει να τον φάει. Ούτε αποτελούν μυθεύματα τα όσα λέγονται για τις θέσεις του κατά τη διάρκεια των μεταγραφικών περιόδων, που βρίσκουν αντίθετους τους περισσότερους από αυτούς που τον λατρεύουν τόσο πολύ που αρνούνται να δεχτούν μια πραγματικότητα.

Ταυτόχρονα, είναι τρομερή αχαριστία να συζητάμε για τον Μεντιλίμπαρ σα να πρόκειται για κάποιον τυχαίο τεχνικό. Μια ήττα από τον Παναθηναϊκό ή μία κακή περίοδος δεν αρκεί για να ανοίγουν κουβέντες περί… κύκλων και τετραγώνων. Ο Μέντι έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός οργανισμού που δικαίως έχει προσαρμοστεί στα «θέλω» του (εντός και εκτός γραμμών), παρότι πολλά από αυτά είναι αντίθετα στις συνηθισμένες πρακτικές του παρελθόντος. Κι έτσι, δικαιούται να ολοκληρώσει οτιδήποτε έχει ξεκινήσει πριν κριθεί πραγματικά. 

Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα, ως σήμερα μετρά μηδέν πραγματικές αποτυχίες με τον Ολυμπιακό. Ακόμα κι (ότ)αν έρθει η πρώτη, δικαιούται να πάρει χρόνο. Ετσι πρέπει να συμβαίνει με αυτές τις προσωπικότητες που μένουν στην Ιστορία των συλλόγων ως κάτι παραπάνω από θνητοί. Από την άλλη μεριά της πεζογέφυρας, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά αν οι ύαινες είχαν κατασπαράξει, όπως ήθελαν, τον legend Γιώργο Μπαρτζώκα. Σήμερα, ο Ολυμπιακός παίζει ακόμα το καλύτερο μπάσκετ της Ευρώπης, ακόμα κι αν στο κορμί του κουβαλά πληγές από βαριές αποτυχίες.

Ο,τι ισχύει για τον Μέντι, ισχύει λίγο – πολύ και για τον Αγιούμπ Ελ Καμπί. Για τον άνθρωπο του μεγαλύτερου γκολ στην αιώνια ερυθρόλευκη Ιστορία, που είναι όμως… τόσα πολλά περισσότερα από αυτό. 

Ο Μαροκινός είναι σκιά του εαυτού του μετά την επιστροφή από την επίπονη γι’ αυτόν διαδικασία του Κόπα Αφρικα. Οποιος δε το βλέπει, εθελοτυφλεί. Δεν είναι έγκλημα το να σημειώνεται. Ουδείς, όμως, μπορεί να μηδενίσει την παρουσία του ή να υποτιμήσει τις δυνατότητες και την προσφορά του. 

Μεντιλίμπαρ και Ελ Καμπί είναι… μύθοι, άρα και ο πήχης είναι σε ανάλογο σημείο. Είναι, όμως, και άνθρωποι.

Ο Ολυμπιακός έχει στα χέρια του χρυσάφι.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News