Γιώργος Χελάκης: Οι αντίπαλοι τον έμαθαν κι ο Ολυμπιακός συνεχίζει να ζορίζεται
Ομάδα δίχως ατομική ενέργεια, χωρίς τρόπο να διασπάσει μία καλά οργανωμένη άμυνα και ντεφορμέ βασικούς ποδοσφαιριστές.
Οσα ξέραμε, τα είδαμε να επαναλαμβάνονται στο γήπεδο της Λιβαδειάς. Ο Ολυμπιακός το πάλευε, οι παίκτες του το ήθελαν πολύ, αλλά δεν είχαν τον τρόπο. Δεν ήξεραν πώς γίνεται να διασπάσουν μία καλά οργανωμένη άμυνα. Κατά συνέπεια, σέντρα, γέμισμα κι όπου… βγει.
Δεν βγήκε πουθενά. Ενα δοκάρι του Αντρέ Λουίς και δύο άστοχα σουτ του Εσε και του Ελ Καμπί συνοψίζουν την επιθετική καταγραφή των «ερυθρολεύκων» στο παιχνίδι. Απ’ τη στιγμή που ήρθε η αποβολή του Οζμπολτ, ήταν φανερό ότι τα πράγματα θα πήγαιναν απ’ το κακό στο χειρότερο για τους φιλοξενούμενους.
Ο Νίκος Παπαδόπουλος αναγκάστηκε να γυρίσει την ομάδα του πίσω κι οι πρωταθλητές βρέθηκαν σε αδιέξοδο. Συνδυαστικό ποδόσφαιρο δεν κατάφεραν να παίξουν.
Ατομικές ενέργειες για να σπάσουν την άμυνα, επίσης, δεν είχαν. Ο μόνος που το προσπάθησε και το πέτυχε, έστω μία -δύο φορές ήταν ο Ζέλσον Μαρτίνς. Ορισμένα πράγματα ή συμπεριλαμβάνονται στο ρεπερτόριό σου ή δεν συμπεριλαμβάνονται. Του Ολυμπιακού επιθετικά είναι μονοδιάστατο. Ο Αντρέ Λουίς δεν έχει να προσθέσει κάτι απέναντι σε κλειστές άμυνες.
Ο Κλέιτον είναι ζήτημα αν ήρθε σε επαφή με την μπάλα, όσο έπαιξε, ενώ ο Τσικίνιο ήταν πάλι εκτός παιχνιδιού. Είναι χαρακτηριστικό ότι προς το τέλος, αυτός που προσπαθούσε να φτιάξει παιχνίδι ήταν ο Μπιανκόν. Παράλληλο ποδόσφαιρο και στο τέλος μία σέντρα για το κεφάλι του Μάγκνουσον ή τα χέρια του Λοντίγκιν.
Για τον Ολυμπιακό ήταν προτιμότερο να μην έμενε ο Λεβαδειακός με δέκα παίκτες. Τώρα πια οι αντίπαλοι ξέρουν και τον μεταχειρίζονται αναλόγως.
Προσθέστε και το ντεφορμάρισμα βασικών παικτών του για να έχετε την πλήρη εικόνα.