Ραζβάν Λουτσέσκου: «Ο ΠΑΟΚ είναι κάτι πολύ περισσότερο από το να είσαι απλώς οπαδός, είναι ζωή»

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων ιστορίας, ο Ιταλός δημοσιογράφος Τζιανλούκα Ντι Μάρτζιο μαζί με τους συνεργάτες του βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να ετοιμάσει ένα ειδικό αφιέρωμα για τον ΠΑΟΚ, φιλοξενώντας συνεντεύξεις από εμβληματικές μορφές του συλλόγου.

Τη Δευτέρα (16/2), με τον τίτλο «Εκεί που ο πολιτισμός συναντά το πάθος», παρουσιάστηκε το εντυπωσιακό ντοκιμαντέρ του Ντι Μάρτζιο, στο οποίο πρωταγωνιστεί και ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Ο Ρουμάνος τεχνικός μιλά για τον ισχυρό δεσμό του με την ομάδα και τον κόσμο της, υπογραμμίζοντας πως για όσους ζουν τον ΠΑΟΚ, δεν πρόκειται απλώς για ποδόσφαιρο, αλλά για μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής.

Παράλληλα, αναφέρεται στον καθοριστικό ρόλο του πατέρα του, Μιρτσέα Λουτσέσκου, ο οποίος του ενέπνευσε από μικρή ηλικία την αγάπη και την πειθαρχία για το άθλημα, περισσότερο μέσα από το παράδειγμά του παρά με λόγια. Ο Λουτσέσκου μιλά επίσης για τη Θεσσαλονίκη, που όπως τονίζει αποτελεί πλέον τη δεύτερη πατρίδα του, ενώ παραδέχεται ότι η Ιταλία και το ιταλικό ποδόσφαιρο εξακολουθούν να τον εμπνέουν. Παρά τις προτάσεις από το εξωτερικό, ο προπονητής του ΠΑΟΚ παραμένει αφοσιωμένος στους «ασπρόμαυρους», βιώνοντας καθημερινά τις έντονες συγκινήσεις που μόνο η Τούμπα μπορεί να χαρίσει.
«Ανακάλυψα έναν κόσμο που ζει σε ένα συναισθηματικό επίπεδο που ούτε μπορείτε να φανταστείτε», είπε αρχικά ο Λουτσέσκου. «Ο ΠΑΟΚ δεν είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα με φανατικούς οπαδούς. Για αυτούς, αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από το να είσαι απλώς οπαδός, είναι ζωή. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα από αυτό. Πρέπει να έχεις την εμπειρία της ζωής εδώ για να καταλάβεις 100% τι σημαίνει ΠΑΟΚ. Γιατί είναι μια περιοχή που υποφέρει, πρώτα απ’ όλα. Οι άνθρωποι δεν είναι πολύ πλούσιοι, δεν έχουν μεγάλες ευκαιρίες, και έτσι ζουν μέρα με τη μέρα. Αυτό που πραγματικά τους βοηθά να ζήσουν είναι ο ΠΑΟΚ, και όταν ο ΠΑΟΚ κερδίζει, εσύ ζεις με ευτυχία, με χαρά, όταν δεν κερδίζουν, είναι απίστευτα λυπηρό. Κάτι που δεν έχω ξαναζήσει ή δει ποτέ, το οποίο μου επέτρεψε να ζήσω απίστευτες στιγμές, φανταστικές αναμνήσεις που θα κουβαλάω μαζί μου για το υπόλοιπο της ζωής μου».

Η Θεσσαλονίκη έχει γίνει η δεύτερη πατρίδα του: «Δεν είναι πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή πόλη, αλλά ζεις εξαιρετικά εδώ. Οι άνθρωποι αγαπούν τη ζωή και αυτό το νιώθεις σε κάθε γωνιά της πόλης. Ο ΠΑΟΚ είναι κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο για μένα. Είναι η ζωή μου».

Για τις βραδιές που έχει κατακτήσει τρόπαια με τον ΠΑΟΚ: «Δουλεύουμε κάθε μέρα, έχουμε αγώνες κάθε τρεις μέρες. Η ζωή ενός προπονητή εξαρτάται από τη δουλειά, από τον αγώνα, από το αποτέλεσμα. Αν κερδίσουμε, ζω καλά τις επόμενες δύο μέρες, αν δεν κερδίσουμε, ζω άσχημα. Έτσι, όλες οι αναμνήσεις μου συνδέονται τελικά με την ομάδα και τα αποτελέσματα. Μία από τις αναμνήσεις που έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό και την καρδιά μου ήταν το βράδυ πριν γίνουμε πρωταθλητές, το 2019. Ήμασταν στο ξενοδοχείο πριν από αυτόν τον αγώνα. Κατά μήκος ολόκληρης της παραλίας, η οποία έχει μήκος 8 χιλιόμετρα, ακριβώς στις 10:30 μ.μ., έλαμψαν πυροτεχνήματα. Ήταν σαν όλη αυτή η παραλία, η οποία είναι πολύ μεγάλη, να είχε πάρει φωτιά. Είναι απίστευτες εικόνες. Μετά θυμάμαι ξανά τη νύχτα που ζήσαμε μετά τη νίκη του 2024 , στις 19 Μαΐου. Στο γήπεδο του Άρη, του μεγάλου τοπικού μας αντιπάλου, κερδίσαμε το πρωτάθλημα. Άνθρωποι στον δρόμο, ακολουθώντας το ανοιχτό λεωφορείο προς το κέντρο. Έκλαιγαν, 80χρονοι με τα εγγόνια τους, ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα».
Η σχέση με τον πατέρα του

«Δεν νομίζω ότι μου έδωσε ποτέ συμβουλές αυτοπροσώπως ή με οποιονδήποτε συνειδητό τρόπο, αλλά μου μετέδωσε —χωρίς να το ξέρω, ή τουλάχιστον χωρίς να μου το πει— αυτό το τεράστιο πάθος για αυτό που κάνω. Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί με πήγαινε στις προπονήσεις του και στα αποδυτήρια. Ήμουν 3 ή 4 ετών και ήμουν με την ομάδα, με τους παίκτες, έβλεπα πώς συμπεριφέρονταν, με πείραζαν, έπαιζαν μαζί μου. Εκτός από αυτό το πάθος για το γήπεδο, ήξερα επίσης από την αρχή της ζωής μου πώς ήταν τα αποδυτήρια μιας ποδοσφαιρικής ομάδας , ποια είναι η δυναμική, οι συνδέσεις, η επικοινωνία . Ένα άλλο πράγμα που έμαθα από τον πατέρα μου ήταν η σοβαρότητα με την οποία προετοιμαζόταν για τη δουλειά του, όχι μόνο για τους αγώνες. Ήμουν στο σπίτι και έβλεπα πώς περνούσε ώρες μπροστά σε ένα γραφείο , γράφοντας, αναλύοντας αγώνες — μιλάμε για τη δεκαετία του ’80. Νομίζω ότι κάποιος μπορεί να είναι ευτυχισμένος όταν κάνει αυτό που τον ενδιαφέρει. Από αυτή την άποψη, θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχισμένο», ανέφερε αρχικά ο Ραζβάν για τον Μιρτσέα Λουτσέσκου.

Η μεταπήδηση από παίκτης σε προπονητής ήρθε μετά από ένα σύντομο πέρασμα ως αντιπρόεδρος στη Ραπίντ Βουκουρεστίου. «Πλησιάζω στο τέλος της ποδοσφαιρικής μου καριέρας στη Ρουμανία (στη Ραπίντ Βουκουρεστίου), ήμουν περίπου 32 ετών. Μου έγινε πρόταση να γίνω αντιπρόεδρος. Εκείνη την εποχή, μιλάμε για τη δεκαετία του 2000, ήταν σαν να ήμουν αθλητικός διευθυντής στην Ιταλία. Η οργανωτική μας δομή λειτουργούσε ως εξής: υπήρχε ο ιδιοκτήτης και μετά εγώ ήμουν αντιπρόεδρος.

Μου πρόσφερε αυτή τη θέση επειδή άφησα καλή εντύπωση στη Ραπίντ. Σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή τι έπρεπε να κάνω, αν θα συνεχίσω να παίζω, επειδή δεν μπορούσα πλέον να αγωνιστώ στην εθνική ομάδα, δεν μπορούσα πλέον να παίξω στην Ευρώπη, οπότε ήθελα απλώς να διασκεδάσω και να προετοιμαστώ για το μέλλον. Αποφάσισα να αποδεχτώ αυτόν τον ρόλο, ήμουν αθλητικός διευθυντής για ένα χρόνο, κερδίσαμε το πρωτάθλημα. Αλλά στο τέλος συνειδητοποίησα ότι αυτή η καριέρα δεν ήταν για μένα και ήθελα να επιστρέψω στο γήπεδο. Αποφάσισα να ασχοληθώ με την προπονητική».

Για το ενδεχόμενο να προπονήσει ομάδα στην Ιταλία: «Ένα μέλλον στη Serie A; Ποτέ δεν ξέρεις».

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News