Γιώργος Χελάκης: Οταν η κατάθεση ψυχής συνοδεύεται με (περισσότερη) ποιότητα...
Ο Ολυμπιακός είχε πάθος και αγωνιστικότητα κόντρα στη Λεβερκούζεν, μάτωσε κυριολεκτικά, είχε τρεξίματα και αυταπάρνηση, αλλά οι καθαρές φάσεις που δημιούργησε ήταν περιορισμένες.
Στο Τσάμπιονς Λιγκ τα παιχνίδια συχνά κρίνονται στις λεπτομέρειες, αλλά υπάρχουν βραδιές που η αλήθεια είναι πιο γυμνή από το αποτέλεσμα. Στο Καραϊσκάκης, απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν, ο Ολυμπιακός πάλεψε, έτρεξε, μάτωσε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ομως δεν έφτανε. ΗΛεβερκούζεν δεν είναι απλώς ένα καλοκουρδισμένο σύνολο. Είναι μια ομάδα που ξέρει τι ζητάει στο γήπεδο, πώς να το πάρει και πότε να χτυπήσει.
Ο Ολυμπιακός επιχείρησε να παίξει στα ίσια, με ένταση και πίεση ψηλά, με διάθεση να επιβάλει ρυθμό. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ αιφνιδίασε με την επιλογή να ξεκινήσει μαζί Ελ Καμπί και Ταρέμι, θέλοντας να κερδίσει μέτρα και μονομαχίες από νωρίς. Η πρόθεση ήταν σαφής: πίεση, κάθετο παιχνίδι, γρήγορη μετάβαση. Ο Μεντιλίμπαρ, γνωρίζοντας ότι ο Ολυμπιακός σκοράρει με το σταγονόμετρο, ρίσκαρε με ουσιαστικά τέσσερις επιθετικούς. Ωστόσο, οι απειλές ήταν ελάχιστες: δυοτρία κλεψίματα ψηλά, ένα καλό σουτ του Ζέλσον και η φάση του Ελ Καμπί που σωστά ακυρώθηκε για οφσάιντ του Ταρέμι. Δεν ήταν οργανωμένο επιθετικό σχέδιο. Για να στηριχθεί η τετράδα μπροστά, απαιτούνταν τέλεια άμυνα και μεγάλες βοήθειες από Εσε και Μουζακίτη. Η σύγκρουση Πιρόλα–Ρέτσου και η είσοδος του ασταθούς Μπιανκόν αύξησαν το ρίσκο. Η Λεβερκούζεν, πιο κυνική, περίμενε και χτύπησε στο δεύτερο ημίχρονο.
Στο χορτάρι, όμως, η υπεροχή της γερμανικής ομάδας φάνηκε στον τρόπο που κυκλοφορούσε την μπάλα και διαχειριζόταν τις αποστάσεις. Ο Ολυμπιακός είχε πάθος και αγωνιστικότητα, είχε τρεξίματα και αυταπάρνηση, αλλά οι καθαρές φάσεις που δημιούργησε ήταν περιορισμένες. Ενα σουτ του Ζέλσον, μια-δυο στατικές φάσεις, μια στιγμή που το VAR δεν του έκανε το χατίρι. Ως εκεί.
Για ένα ακόμα παιχνίδι σε αυτό το επίπεδο, δεν κατάφερε να βρει δίχτυα. Κι αυτό δεν είναι σύμπτωση είναι πρόβλημα που στοιχειώνει τον Ολυμπιακό εδώ και κάμποσες εβδομάδες. Η εναέρια σύγκρουση Πιρόλα και Ρέτσου, τα ματωμένα κεφάλια και η αναγκαστική αλλαγή, έπαιξαν τον ρόλο τους. Ο Μπιανκόν μπήκε σε ένα ματς υψηλής έντασης και σε μια στιγμή αδράνειας ο Σικ τιμώρησε την άμυνα. Εκεί φαίνεται η διαφορά κλάσης: η Λεβερκούζεν χρειάστηκε (αυτή τη φορά) ελάχιστες καθαρές στιγμές για να βάλει τη σφραγίδα της.
Ο Ολυμπιακός χρειάστηκε πολλές προϋποθέσεις για να φτιάξει καθαρή ευκαιρία. Οι «ερυθρόλευκοι» δεν κατέφυγαν σε κλεφτοπόλεμο. Προσπάθησαν να παίξουν ποδόσφαιρο, να πιέσουν, να βγάλουν συνεργασίες. Ο Τζολάκης κράτησε την ομάδα όρθια με επεμβάσεις υψηλού επιπέδου. Οι γραμμές έμειναν σχετικά συμπαγείς για μεγάλο διάστημα. Αλλά απέναντι σε ένα σύνολο που μοιάζει να λειτουργεί με αυτοματισμούς υψηλής ευκρίνειας, το περιθώριο λάθους είναι μηδενικό. Στο προηγούμενο μεταξύ τους παιχνίδι, οι λεπτομέρειες χαμογέλασαν στον Ολυμπιακό. Αυτή τη φορά, η πραγματικότητα της διαφοράς ποιότητας αποτυπώθηκε πιο καθαρά. Το πάθος είναι απαραίτητο συστατικό στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Δεν είναι όμως αρκετό. Και όταν δεν σκοράρεις όσο κι αν καταθέτεις ψυχή η πρόκριση γίνεται δύσκολη υπόθεση.
Οτι οι παίκτες του Ολυμπιακού θα (ξανα)καταθέσουν ψυχή την Τρίτη στο Λεβερκούζεν δεν χωρά αμφιβολία…