Αντώνης Καρπετόπουλος: Πολλά γκολ, λίγες εκπλήξεις στο Τσάμπιονς Λιγκ
Η φάση των πλέι οφ του Τσάμπιονς Λιγκ μας έδωσε παιχνίδια με μεγάλο ενδιαφέρον. Στην Ελλάδα ασχοληθήκαμε με το ματς του Ολυμπιακού με την Λεβερκούζεν. Αλλά την Τρίτη και την Τετάρτη υπήρξαν κι άλλα ματς στα οποία έγιναν πολλά και εξαιρετικά.
Η Γαλατασαράι διέλυσε την Γιουβέντους με 5-2. Η Κλαμπ Μπριζ με ένα γκολ του Χρήστου Τζόλη λίγα λεπτά πριν το τέλος των καθυστερήσεων απέσπασε μια τιμητική ισοπαλία με 3-3 από την Ατλέτικο Μαδρίτης στην έδρα της: θυμίζω ότι είχε κάνει ένα ανάλογα μεγάλο αποτέλεσμα και με την Μπαρτσελόνα. Η Μπόντο, που για να φτάσει στους «24» νίκησε την Μάντσεστερ Σίτι και την Ατλέτικο Μαδρίτης υπενθύμισε στην Ιντερ γιατί οι ιταλικές ομάδες στην Νορβηγία έχουν βρει από αυτή τον μπελά τους. Μετά τη Ρόμα και την Λάτσιο υπέφεραν από την καταπληκτική αυτή ομάδα και οι «νερατζούρι» χάνοντας με 3-1. Τι συνδέει αυτές τις τρεις εντελώς διαφορετικές ομάδες που κατάφεραν να κάνουν σπουδαία αποτελέσματα Φλεβάρη μήνα; Οτι και οι τρεις είναι ομάδες που διακρίνονται για το επιθετικό τους ποδόσφαιρο. Σ’ αυτό έχουν επενδύσει.
Ξόδεψε
Η «Γαλατά» ξόδεψε το περασμένο καλοκαίρι του κόσμου τα χρήματα πρώτα απ’ όλα για τον καταπληκτικό Οσιμεν. Το ότι πέτυχε πέντε γκολ στην Γιουβέντους χωρίς αυτός να σκοράρει δείχνει πόσους πολλούς ικανούς σκόρερ διαθέτει. Η Μπριζ έχει βασίσει όλες τις τελευταίες επιτυχίες της (πρώτα απ’ όλα στο πρωτάθλημα Βελγίου…) στην εξαιρετική της επίθεση. Εμείς μιλάμε και δικαιολογημένα πολύ για τον Χρήστο Τζόλη που στο παιχνίδι με την Ατλέτικο ισοφάρισε, αλλά και ο σέντερ φόρ Νικολό Τρεσόλντι είναι σπουδαίος ποδοσφαιριστής και φυσικά ο έμπειρος Χανς Βανάκεν δίνει σε αυτή την ομάδα προσωπικότητα και κύρος. Η πιο εντυπωσιακή περίπτωση είναι βέβαια η Μπόντο. Πολλοί αποδίδουν την τεράστια πρόοδο της στο συνθετικό γήπεδο, στην κούραση που νιώθει ο καθένας που πρέπει να κάνει ένα ταξίδι για να φτάσει στην άλλη άκρη του κόσμου και να την αντιμετωπίσει αλλά και στο γεγονός ότι αγωνίζεται σε ένα πρωτάθλημα χωρίς τις εντάσεις που υπάρχουν σε άλλα μεγαλύτερα. Σωστά είναι αυτά. Αλλά οι Νορβηγοί πάνω απ’ όλα παίζουν ποδόσφαιρο. Η ανάπτυξη τους στο παιχνίδι με την Ιντερ, με τις πολλές μικρές πάσες, τους πολλούς ποδοσφαιριστές που πατούσαν περιοχή, τις συνεργασίες ακόμα και μέσα στην μικρή περιοχή του Ζόμερ, ήταν κάτι το υποδειγματικό. Για την Ιντερ η ρεβάνς θα είναι εξαιρετικά δύσκολη: τα δύο δοκάρια που είχε σ’ αυτό το πρώτο παιχνίδι μπορεί να της στοιχίσουν πολύ
Παρί
Τι άλλο είχαμε κατά τ’άλλα; Πρώτα απ’ όλα καταλάβαμε ότι η Παρί Σεν Ζερμέν θα κάνει ό,τι μπορεί για να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Και πέρσι στα πλέι οφ f είχε αποκλείσει μια γαλλική ομάδα, τη Μπρεστ. Φέτος βρήκε μπροστά της τη Μονακό που είναι σαφώς πιο δυνατή. Θα την αποκλείσει κι αυτή αφού νίκησε την Τρίτη 3-2. Για να το καταφέρει αυτό χρειάστηκε να γυρίσει ένα ματς στο οποίο έχανε με 2-0 έχοντας μάλιστα χάσει και πέναλτι με τον Βιτίνια. Η νίκη είναι κάτι περισσότερο από πρώτο βήμα πρόκρισης. Το ίδιο ισχύει και για το πέρασμα της Ρεάλ από την έδρα της Μπενφίκα. Η «βασίλισσα» πήρε το μάθημα της μετά την ήττα της στο προηγούμενο παιχνίδι. Η Ρεάλ έκανε το είδος του τακτικού παιχνιδιού που πρέπει να κάνει μια τέτοιου τύπου ομάδα για να πάρει μία νίκη απέναντι σε έναν αντίπαλο με μεγάλο ενθουσιασμό και όρεξη να επαναλάβει το προηγούμενο κατόρθωμα του. Το καταπληκτικό γκολ του Βινίσιους και καυγάδες του Βραζιλιάνου στη συνέχεια με τον Πρεστιάνι, έκαναν να περάσει σε δεύτερη μοίρα το συνολικά πολύ καλό τακτικό παιχνίδι της Βασίλισσας. Τα νεύρα του Μουρίνιο που αποβλήθηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ για πρώτη φορά μετά το 2011 μαρτυρούν πόσο δυσαρεστημένος για την εικόνα του παιχνιδιού υπήρξε ο προπονητής.
Εύκολα
Είχαμε και δυο διαδικαστικές νίκες. Η Νιούκασλ ήταν η μόνη αγγλική ομάδα που βρέθηκε στα πλέι οφ. Eκανε ένα εντυπωσιακό πέρασμα από το Μπακού διαλύοντας την Καραμπάκ που ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένη από το γεγονός ότι έφτασε τόσο μακριά. Η Ντόρντμουντ είχε δυσκολότερη δουλειά με την Αταλάντα αλλά χάρη στο γρήγορο γκολ του Γκιρασί έφερε το παιχνίδι στα μέτρα της. Οταν έγραφα ότι θα ήταν προτιμότερο ο Ολυμπιακός να παίξει με την Αταλάντα είχα στο μυαλό μου ακριβώς τον τύπο του παιχνιδιού που οι «μπεργκαμάσκοι» έκαναν στη Γερμανία. Κάμποσο τρέξιμο, κάμποσο κράτημα της μπάλας, μερικές ωραίες ευκαιρίες. Αλλά και μεγάλη επιπολαιότητα στα μετόπισθεν. Και αυτό το τελευταίο είναι το χαρακτηριστικό των ιταλικών ομάδων του καιρού μας. Η Γιουβέντους δέχτηκε πέντε γκολ, η Ιντερ τρία, η Αταλάντα δύο, η Νάπολι έχει ήδη αποκλειστεί. Οι ιταλικές άμυνες είναι ένας ωραίος μύθος.