ΑΕΚ: Καλώς κάηκε με τη φωτιά της

Ο Μάριος Ηλιόπουλος πρώτα και ο Μάρκο Νίκολιτς αργότερα στάθηκαν δίπλα στον Πάνο Μάλαμα, ξεκίνησαν να μιλούν και ξέχασαν να σταματήσουν. Ιδιαίτερα ο Σέρβος, που δίχως να το θέλει τέσταρε τη μνήμη του μεταφραστή, Πάνου Αναστασόπουλου.

Κεφάλια ψηλά, περήφανα λόγια και ηρεμία: αυτού του είδους η ηρεμία που είναι βαθιά ανθρώπινη. Εκείνη που ακολουθεί ένα σοκ από αυτά που δεν έρχονται με εκνευρισμό. Κοίταζαν μπροστά, εξέφραζαν τις σκέψεις τους, σωστές ή λάθος, κι ενίοτε στράβωναν με γκριμάτσες όταν έχαναν τη μίνι εσωτερική μάχη τους.

Είναι εκείνες οι στιγμές που η περηφάνια συναντά την πίκρα της χαμένης ευκαιρίας. Αυτά τα ιστορικά «παραλίγο» που μένουν χαραγμένα για πάντα στη συνείδηση όσων τα έζησαν. Οπως ποτέ δε θα ξεχάσουν κι αυτά τα 90 λεπτά οι οπαδοί της ΑΕΚ, που έζησαν μια εμπειρία αδιανόητη και περισσότερο από σπάνια στο ποδόσφαιρο.

Που να μη βάλει τα κλάματα στο δεύτερο γκολ του Ζίνι εκείνος που πέρασε τα μαύρα χρόνια του αχανούς ΟΑΚΑ, είδε την ομάδα του να διαλύεται ως τη Γ’ Εθνική, κι εκείνη τη στιγμή ένιωθε πως μέσα στο σπίτι του «πνίγει» μια ομάδα της Ισπανίας;

Πνιγμός κανονικός. Ιδανικό παράδειγμα για το τι σημαίνει ενέργεια στο ποδόσφαιρο. Οι μεν με φτερά, οι δε με πόδια κομμένα. Μια αρένα που σου έδινε την εντύπωση πως εκείνη την ώρα νικούσε μόνη της και τη μικτή κόσμου.

Μόνη της… τρόπος του λέγειν. Στρατιώτες κανονικοί οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ. Από τους πιο προικισμένους ποδοσφαιρικά ως τους πλέον στοχευμένους, όλοι έπαιζαν όπως παίζει μια ομάδα που μπορεί να καταφέρει κάτι σπουδαίο.

Το γκολ της Ράγιο ήταν σα λάθος στο σύστημα. Δυο σπάνιες στιγμές νηφαλιότητας από τους Ισπανούς, ένα ψύχραιμο τελείωμα από τον Παλασόν των 264 συμμετοχών με τον κεραυνό στο στήθος και μια απόδραση από το παράθυρο ενός κλουβιού ποδοσφαιρικών βασανιστηρίων. Η ΑΕΚ «πέθανε» με τον ενθουσιασμό της και καλά έκανε.

Αυτό ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο. Αυτό είναι που την επανέφερε από την κόλαση στον παράδεισο κι ας ήρθαν έτσι τα πράγματα.

Η Ενωση αποχαιρετά την Ευρώπη βαθιά πικραμένη, αλλά και πιο περήφανη από ποτέ. Για το πάθος της, για τη μπάλα της, για την πορεία της, για το σθένος της. Για όλα αυτά που έκαναν τους μάγκες του σπουδαίου συλλόγου που ονομάζεται Ράγιο Βαγιεκάνο να γυρίσουν και να χειροκροτήσουν την ομάδα του Νίκολιτς. Την ομάδα του ιδανικού τεχνικού, του ανθρώπου που άναψε ξανά τη φλόγα παρότι κλήθηκε να αντικαταστήσει τον πιο… φλογερό προπονητή των τελευταίων ετών.

ΑΕΚ: Καλώς κάηκε με τη φωτιά της

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ