ΟΦΗ: Φέτος ο Μάης ήρθε λίγο νωρίτερα

Είναι εκείνη η εικόνα του Ηλία Πουρσανίδη, του «Κρητικού» από την Αθήνα, που έπιανε το κεφάλι του και περπάταγε σιγά ενώ όλοι γύρω του έτρεχαν σα παλαβοί. Ηταν το αργεντίνικο αίμα της μαμάς του Τιάγκο Νους, που ανέβηκε στο κάγκελο για να αγκαλιάσει τον γιο της κι αργότερα για να πανηγυρίσει με τους κουζουλούς το γκολ του Ισέκα.

Ηταν η σκέψη για το πως θα ένιωθε στο τελευταίο σφύριγμα εκείνος ο πιτσιρικάς που πλάνταξε στο κλάμα όταν ο μπαμπάς του έδειξε τα εισιτήρια ή εκείνος που είχε προειδοποιήσει πως θα έκανε το σπίτι, Γεντί Κουλέ. 

Παρένθεση:

Μερικές ώρες νωρίτερα, σε ένα άλλο σημείο της Ελλάδας, ήταν η αυθόρμητη συνθηματάρα των Αρειανών για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που σε έκανε να σκέφτεσαι δύο πράγματα: α) πως γίνεται οι οργανωμένοι των ομάδων του λεκανοπεδίου να μην καταλαβαίνουν ότι το χιούμορ και η ευρηματικότητα έχει ένα αποτέλεσμα χίλιες φορές πιο πορωτικό από τις ομοιοκαταληξίες που μοιάζουν βγαλμένες από το χειρότερο τραγούδι του πιο ατάλαντου τράπερ που είναι της μόδας αυτή τη βδομάδα, και β) πώς γίνεται να κάνουμε λόγο για «big 4» στον ελληνικό αθλητισμό ενώ σε ένα κίτρινο κλειστό της Θεσσαλονίκης έπαιρναν κι έδιναν αγάπη ο μεγαλύτερος (Γιάννης) και ο πιο επιδραστικός (Γκάλης) αθλητής στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας…

Κλείνει η παρένθεση.

Ο Μάης, ο μήνας που παραδοσιακά μας χαρίζει τις πιο όμορφες και παθιασμένες στιγμές στον αθλητισμό, ήρθε φέτος μια βδομάδα νωρίτερα. Ο τελικός του Πανθεσσαλικού καταχωρείται ως μια συλλογικά όμορφη ανάμνηση, έστω κι αν δεν ήταν ελεύθερος ούτε από λάθη (για ποιο λόγο παίζουν πλέον οι 5-8;) ούτε από μικροπρέπειες…

Δεν είναι μόνο ο κόσμος. Δεν είναι μόνο η χαρά των εξηντάρηδων Κρητικών που είδαν να επιστρέφει μια όμορφη παιδική ανάμνηση. Είναι και η δικαίωση των πρωταγωνιστών. Του Μπούση, που συγκαταλέγεται στους λίγους μεγαλοπαράγοντες που προσπαθούν να πετύχουν σεβόμενοι το ποδόσφαιρο. Του Κόντη, που πληρώνει την ταπεινότητα που τον διακατέχει και μέχρι χθες, παρά την πορεία του, άκουγε για τον Ταμπόρδα…

Πολύ όμορφο και δίκαιο που ο ταλαντούχος τεχνικός απέκτησε για πάντα ένα σπίτι στην πιο φιλόξενη γωνιά της Ελλάδος λίγους μήνες αφού απαξιώθηκε από έναν οργανισμό που βράζει και λειτουργεί σα μηχανή του κιμά. 

Πολύ δίκαιο και για τους ποδοσφαιριστές που έγιναν μέρος χρυσής Ιστορίας. Και για τους έντεκα Ελληνες (αδιανόητος αριθμός) και για τους ξένους, κάποιοι εκ των οποίων σου κάνουν άνετα κουβέντα στα ελληνικά. 

Δίκαιο για τον οργανισμό και για τα όσα πέρασε το ότι από δω και πέρα μπαίνει σε μια άλλη εποχή με ταξίδια στο εξωτερικό, με ευρωπαϊκές ομάδες να έρχονται στο Ηράκλειο, με περισσότερα χρήματα, με μεγαλύτερη αναγνώριση, με νέους και πιο παθιασμένους φιλάθλους… Δίκαιο. Ολο. 

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News