Ολυμπιακός: Με όποιον τρόπο θέλει, με όποιον παίκτη θέλει

Αν έλεγε κάποιος πριν τον ημιτελικό ότι στο ημίχρονο οι Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ θα είχαν μαζί τρεις πόντους με 1/6 σουτ και καμία ασίστ ή ότι ο Φουρνιέ θα είχε φέρει από τον πάγκο ένα ποντάκι σε εννιά ολόκληρα λεπτά, η εικασία ποια θα ήταν;

Οχι πάντως ότι θα έπρεπε να «σβήσει» στο τελευταίο τετράλεπτο του πρώτου μέρους ο Ολυμπιακός, ώστε να πέσει η διαφορά από τους 17 στους 9 πόντους υπέρ του. Με άμυνα που τσάκιζε κόκαλα, με τέλειες περιστροφές και παγίδες στους ταχύτατους Μπόλντγουιντ και Χόρτον-Τάκερ, η παρέα των Αμερικανών γκαρντ δεν έβλεπε το καλάθι.

Βασικά, αραιά και πού το είδε το καλάθι γενικότερα, στο επιβλητικό 79-61 της αρμάδας του Γιώργου Μπαρτζώκα. Με όχημα την άμυνα στο πρώτο ημίχρονο (παθητικό 24 πόντων), με επίθεση 46 πόντων στο δεύτερο, η πρόκριση στον τελικό της Ευρωλίγκας ήρθε με διάφορους τρόπους – και με διάφορους παίκτες.

Αν η Φενέρ καθηλώθηκε σε κατάσταση… DNP (Did Not Play, τα αρχικά που συνοδεύουν τους παίκτες που δεν σηκώνονται καθόλου από τον πάγκο), ο Ολυμπιακός ήταν σε mood DVP. D, όπως λέμε Dorsey των 11 πόντων στο ξεκίνημα. V, όπως Vezenkov του σούπερ τρίτου δεκάλεπτου. P, όπως λέμε Peters των 9+8 πόντων στη δεύτερη και την τέταρτη περίοδο. Ο μίστερ άχαστος, στην πιο efficient (που λένε και στο Ιλινόι, όπου μεγάλωσε) εμφάνιση της καριέρας του. Δίχως καν να πάει στη γραμμή.

Το 12-0 στα πρώτα επτά λεπτά του αγώνα (βασικά σε τεσσεράμισι, διότι στα δυόμισι πρώτα δεν είχε σκοράρει ούτε ο Ολυμπιακός) έγινε 11-0 στα πρώτα έξι λεπτά της δεύτερης περιόδου! Ο Ντόρσεϊ των δύο κολλητών τριπόντων και των 11 πόντων στο ιδανικό ξεκίνημα παρέδωσε τη σκυτάλη του Πίτερς των άλλων 9 στην εκκίνηση του επόμενου δεκάλεπτου.

Ε, να μη γίνει το ίδιο και στο τρίτο; Ακόμα πιο εκκωφαντικά (sic), πιο πειστικά, πιο γρήγορα; Προτού συμπληρωθεί δίλεπτο στο δεύτερο ημίχρονο, το «ερυθρόλευκο» 9-0 σήμαινε +18 και το πάρτι ήταν φανερό πως δεν επρόκειτο να σταματήσει. Στην εξίσωση έμπαιναν επιτέλους και οι δύο πολυτιμότεροι -βάσει ranking και όχι μόνο- παίκτες της Ευρωλίγκας, η δε άμυνα κράτησε πάλι στο μηδέν τα «καναρίνια» επί τριάμισι λεπτά.

Το 44-24 (ναι, πάλι 11-0 γράφτηκε!) έφερε υπερβάλλοντα ενθουσιασμό στον Ντόρσεϊ, ήτοι βιαστικά σουτ και συνεπαγωγικά γρήγορη μείωση σε 44-34. Είπαμε, όμως. Ο «Βεζέ» είχε ξυπνήσει και με 14 πόντους μετά την ανάπαυλα οδήγησε εκ του ασφαλούς, μαζί με τη ρεζέρβα του (!), τους «ερυθρολεύκους» στο μεγάλο ραντεβού -εν τέλει- με τη Ρεάλ.

Αν ο πρώτος ημιτελικός ήταν «σκυλομαχία», με τον τόνο να τον δίνουν οι άμυνες και το κοντρόλ μπάσκετ, ο δεύτερος ήταν σα φιλικός. Χαλαρό ματσάκι, με τη «Βασίλισσα» να έχει όντως το όνομα, αλλά και τη χάρη. Η Βαλένθια δεν είχε καμία σχέση με την ομάδα που είδαμε στους προημιτελικούς κόντρα στον Παναθηναϊκό ή, καλύτερα, η Ρεάλ δεν την αφήνει να κάνει το παιχνίδι της.

Οι 14+14 ασίστ των δύο ισπανικών συλλόγων για συνολικά μόλις 5 λάθη κατεδείκνυαν το χαλαρό του πράγματος και το… ανύπαρκτο της άμυνας στο πρώτο 20λεπτο. Στο δεύτερο ήρθε ο τραυματισμός και του Γκαρούμπα, που καθιστά ακόμα πιο ισχυρό φαβορί την ελληνική ομάδα το βράδυ της Κυριακής.

Εγκλωβισμένος για ώρα σε ρυθμό (για να μην πούμε και σε -στυλ- μπάσκετ) που θεωρητικά δεν τον βόλευε, ο Ολυμπιακός της μιας όλης κι όλης ασίστ στην πρώτη περίοδο και του κανενός πόντου στο τρανζίσιον σε όλο το πρώτο μέρος, βρήκε 6 από δαύτους μονάχα στην τρίτη περίοδο.

«Λύθηκε» εκτελεστικά και ο Φουρνιέ, ο οποίος μάλιστα έφτασε τις 16 ασίστ στα τρία πιο πρόσφατα ευρωπαϊκά ματς (!), ενώ ο Γουόκαπ συνέχιζε να… κλέβει ψυχές με τις προσωπικές του άμυνες. Ο Γουόρντ τα πήγε περίφημα και στις δύο πλευρές του παρκέ, ο Μιλουτίνοφ αφοσιώθηκε στα (13, όγδοη φορά φέτος διψήφιος σχετικά) ριμπάουντ, ο Παπανικολάου του άπλετων deflections και του +13 στο ομαδικό +/- ήταν όπως πάντα η ήρεμη δύναμη.

Το μακρινό σουτ δόθηκε… γενναιόδωρα στους παίκτες του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και δη εκεί που έπρεπε. Π.χ. στον Χόρτον-Τάκερ των 1/7 τριπόντων, που δεν βρήκε ούτε χώρο ούτε χρόνο για τις θεαματικές μπούκες του, παρά μόνο όταν ήταν αργά για την ομάδα του. Οι συμπαίκτες του πλην Μπιμπέροβιτς είχαν 3/20 από τα 6,75 μ., η δουλειά έγινε παστρικά και μάλλον πιο εύκολα απ’ ό,τι περίμεναν οι περισσότεροι.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News