Ολυμπιακός: Πως η αγάπη γίνεται ιστορία

Ο Κώστας Παπανικολάου έμοιαζε πιο ξέγνοιαστος από ποτέ. Περισσότερο από αρχηγό ομάδας θύμιζε πρόεδρο 15μελους σε λύκειο. Και βρήκε ο τύπος, πέντε η ώρα, να πει και να κάνει ό,τι πιο ταιριαστό. Λέξη προς λέξη. «ΑΥΤΟ το κύπελλο, σε ΑΥΤΗ την πλατεία, πρώτος δε θα το σηκώσω εγώ. Κόουτς…».

Κι εμφανίζεται. Με τη φανέλα την επετειακή, που τόσο του πάει. Ένα πράγμα περίεργο: αυτή ταιριάζει δέκα φορές περισσότερους σε εκείνους που τον έφηβο τον έχουν μεγαλώσει. Κι άντε να βρεις σε ποιον πηγαίνει περισσότερο από τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Τον κορυφαίο προπονητή της Ευρώπης για μια πενταετία, που είναι σάρκα από τη σάρκα του συλλόγου. 

Χαμογελάει και χαμογελά όλος ο Ολυμπιακός. Ρε, δε γινόταν να μη δικαιωθεί. Δε γινόταν να μη φτάσει η στιγμή να το σηκώσει σε ΑΥΤΗΝ την πλατεία. Στην καρδιά του Πειραιά. Βλέπετε, δεν ήταν το πρώτο του Ολυμπιακού. Αλλά με δέκα τόνους σεβασμό στον Βασίλη Σπανούλη, στον Γιώργο Πρίντεζη, στον Ντούσαν Ίβκοβιτς, στον Ντέιβιντ Ρίβερς και σ’ όλους αυτούς τους μύθους που έκαναν το μπάσκετ να συζητιέται στις καφετέριες, ήταν το μεγαλύτερο. 

Καταλαβαίνεις τι είναι να κοιτάζεις, πια, τον Γιουλ, και να σκέφτεσαι πως ίσως ο αχώνευτος το βαλε για καλό; Αν το σήκωνε η ομαδάρα του ‘23, ο Μπαρτζώκας και η κομπανία του δε θα περνούσαν ένα τριετές βάσανο που τόσο τους αδικούσε, αλλά δε θα έβγαζαν τον κόσμο στους δρόμους σχεδόν όσο τον έβγαλε ένα ευρωπαϊκό στο ποδόσφαιρο. Δε θα σήκωνε κανείς τον Μπαρτζώκα μέσα στο ΟΑΚΑ. Δε θα ήταν εκεί ο Εβάν Φουρνιέ. Δε θα υπήρχε, πολύ απλά, η ίδια προσμονή. 

Ήταν το πιο μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του μπασκετικού Ολυμπιακού. Γιατί η αγάπη έγινε ιστορία. Η πίστη και η στήριξη στον Γιώργο Μπαρτζώκα και τα παιδιά του, που όλο απειλούσε πως θα εξαντλούταν και δεν τελείωνε ποτέ. 

Μπήκαν τ’ αλάνια του πανέξυπνου Σκαριόλο με το μαχαίρι στα δόντια. Πήγαν να του κόψουν τα πόδια στην αρχή, αλλά έβαλε εκείνο το τρίποντο ο Γουόκαπ. Πήγαν στο τέλος να τον κηδέψουν μια για πάντα παίρνοντας δύο επιθετικά ριμπάουντ μετά από χαμένες βολές, αλλά όχι ρε κουφάλες, σ’ αυτή την ιστορία δε χωρούσε άλλος Κορνέλιους Τόμπσον. 

Αγάπη. «Να έχει πάει πέντε το πρωί και να είσαι ακόμα εδώ για να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη», που είπε κι ο Παπ. 

Ενα συμβόλαιο ζωής στον Γιώργο Μπαρτζώκα

Πάει το απωθημένο. Πάει το βάρος στην πλάτη. Πάει το «ναι, αλλά» των μεν και των δεν. Μένει ο Μπαρτζώκας. Ο καλύτερος χειριστής αποδυτηρίων, ο ικανότερος άνθρωπος στην πρακτική εφαρμογή του μπάσκετ, ο μεγαλύτερος Ολυμπιακός. 

Απελευθερωμένος και με μία κούπα στη σύγχρονη εποχή. Προφανώς, δίχως δεύτερη κουβέντα, οι «ερυθρόλευκοι» θα πορευτούν μαζί του. Βλέπετε, κανένας στον οργανισμό δε το είδε ως κλείσιμο ενός κύκλου. Από τις δηλώσεις στη μικτή ζώνη κιόλας, το έλεγαν. Τους άνοιξε η όρεξη. Αυτή η ομάδα νιώθει πως πέτυχε πολύ λιγότερα από όσα άξιζε, άρα και πως μπαίνει στην εποχή που θα τα πάρει πίσω. 

Σπουδαιότερο κι απ’ την ίδια την κούπα είναι ότι οι ήρωές της κατατάσσονται πλέον στο σημείο της ιστορίας που τους αρμόζει. Λίγο είναι να παίρνει Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό ο Νίκολα Μιλουτίνοφ; Λίγο είναι να το σηκώνει τελικά ο Τόμας Γουόκαπ και ο Σακίλ ΜακΚίσικ; Λίγο είναι να περιέχει ένα διαμάντι κι ένα Final Four MVP αυτή η παραμυθένια ιστορία του έρωτα μεταξύ του Φουρνιέ και του Ολυμπιακού; Λίγο είναι να παίρνει το στέμμα ο δις MVP με την ερυθρόλευκη; Έχουμε πάρα πολλά να πούμε για την 24η του Μάη. Τόσο στο κοντινό, όσο και στο μακρινό μέλλον.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News