Υπεράνω Όλων: Ο Ολυμπιακός είναι μάθημα ζωής. Δεν τα παράτησε ποτέ. Έπεφτε, ξανασηκωνόταν και δικαιώθηκε!

Μια ακόμη νύχτα που ο Πειραιάς και ολόκληρη η Ελλάδα ξενύχτησε πανηγυρίζοντας το 20ο Ευρωπαϊκό τρόπαιο του συλλόγου και 4ο τρόπαιο Ευρωλίγκας για το τμήμα Μπάσκετ. Κατάκτηση που είναι ακόμη πιο σπουδαία λόγω του ότι κατακτήθηκε στην έδρα του αιωνίου αντιπάλου, σε ένα κατάμεστο από οπαδούς του Ολυμπιακού, Τέλεκομ Σέντερ.

Σε ένα σπουδαίο τελικό, στον οποίον η πληγωμένη Ρεάλ πάλεψε μέχρι το τέλος ,χωρίς να έχει τίποτε να χάσει παίζοντας ουσιαστικά εκτός έδρας, και όπως φάνηκε οι απουσίες περισσότερο την χαλύβδωσαν παρά την έπληξαν.

Το άγχος όλο βάρυνε την ομάδα του Ολυμπιακού. Που είχε ένα μεγαλοπρεπέστατο «πρέπει» μπροστά της, μετέχοντας για 5η συνεχόμενη φορά σε final 4, χωρίς να τα έχει καταφέρει τις προηγούμενες. Ο Ολυμπιακός όμως έδειξε χαρακτήρα. Αν και βρισκόταν συχνά- πυκνά πίσω στο σκορ, κάλυπτε τις διαφορές, δεν άφηνε την Ρεάλ να ξεμακρύνει σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, είχε κάποιες άλλες ένα μικρό προβάδισμα, και χτύπησε στο τέλος, έχοντας στο παρκέ και Πίτερς και Βεζένκοφ.

Για μένα ο Άλεκ ήταν ο mvp της διοργάνωσης και του τελικού. Άχαστος στα σουτ , βγήκε μπροστά στα δύσκολα ως η πιο αξιόπιστη επιθετικά λύση ενώ βοήθησε και στο αμυντικό κομμάτι, και έδειξε πόση μεγάλη σημασία παίζει η έννοια της λέξης ομάδα. Με το Ντόρσεϊ να έχει «κλειδωθεί» από την άμυνα της Ρεάλ, μαζί με τον Φουρνιέ, τράβηξαν το κουπί της επίθεσης. Από κοντά και ο Βεζένκοφ με κρίσιμα καλάθια, και βέβαια και τον «στρατιώτη» Γουόκαπ τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά(10 πόντους) ήταν οι πυλώνες της νίκης του Ολυμπιακού με τους υπόλοιπους να βοηθάνε σημαντικά στα ριμπάουντ , στην άμυνα, και όποτε χρειάστηκε με κρίσιμα καλάθια στην επίθεση.

Ο Ολυμπιακός είναι ένα μάθημα ζωής. Δεν τα παράτησε ποτέ. Δεν το έβαλε κάτω ποτέ. Έπεφτε και ξανασηκωνόταν, κλείνοντας τα αυτιά στους «ειδικούς» που απαιτούσαν την αποπομπή του Μπαρτζώκα, αλλαγές στο ρόστερ μετά τα χαμένα final 4, έσπασε την κατάρα της 1ης θέσης στην κανονική περίοδο, και έδειξε ότι μπορεί να κερδηθεί μια Ευρωλίγκα χωρίς να έχει απαραίτητα σκόρερ στον άσσο.

Από τα γκαρντ πήρε τους πόντους που ήθελε. Από τους υπόλοιπους το σκοράρισμα όταν το χρειαζόταν με μεγάλα καλάθια, Γουόρντ, Ζόζεφ, και κυρίως Πίτερς, μιας και οι συνήθεις ύποπτοι Βεζένκοφ και Φουρνιέ ήταν παρόντες.

Τα δάκρυα του Πρίντεζη , στο τέλος του αγώνα φανέρωσαν ότι αισθανόταν εκείνη την ώρα όλη η οικογένεια του Ολυμπιακού. Ήταν δάκρυα χαράς και λύτρωσης, δάκρυα δικαίωσης και ευτυχίας λίγο πριν σηκωθεί η κούπα στον Ουρανό της Αθήνας. Οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν σε ολόκληρη την Ελλάδα, ήταν αναμενόμενοι. Έχει βγάλει αυτή η ομάδα εξ άλλου τόσες φορές τους οπαδούς της στους δρόμους να πανηγυρίζουν εγχώριες και ευρωπαϊκές κούπες. Και το σίγουρο είναι ότι θα τους ξαναβγάλει σε όλα τα αθλήματα.

Ο Ολυμπιακός είναι η επιτομή, του δεν τα παρατάω ποτέ. Μαθαίνω από τα λάθη, προσπαθώ να τα διορθώνω και η στιγμή της δικαίωσης θα έρθει. Δεν υπάρχει άλλη ομάδα τόσο αξιόπιστη στα ραντεβού της εδώ και 5 χρόνια. Αυτό δείχνει αν μη τι άλλο την δουλειά που γίνεται.

Η κατάκτηση του τροπαίου θεωρώ ότι θα διώξει το «άγχος» του «πρέπει» που πλέον δεν θα υπάρχει. Και αυτό θα φανεί άμεσα, από την επόμενη κιόλας διοργάνωση που θα παίξει πιο ελεύθερα. Με τις απαιτούμενες προσθαφαιρέσεις. Γιατί πάντα εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Η πλειοψηφία των ρεπορτάζ «στέλνουν» στο λιμάνι τους Μοντέρο και Μακιντάϊερ. Αν επαληθευτούν θα μιλάμε για τρομερή αναβάθμιση του ρόστερ. Με την πιθανή έλευση ενός ακόμη παίχτη που θα αγωνίζεται ως 2-3άρι.

Για εκείνον που πραγματικά θα στεναχωρηθώ αν τελικά δεν ανανεώσει , έστω και αν αντικατασταθεί με παίχτη καλό αλλά με άλλα αγωνιστικά χαρακτηριστικά, θα είναι ο Άλεκ Πίτερς. Στην ζωή δεν κρατάνε όλα για πάντα. Αυτός ο παίχτης όμως που όλα αυτά τα χρόνια (με εξαίρεση την χρονιά που πήγε ΝΒΑ ο Σάσα), βρισκόταν στην σκιά του φοβερού και τρομερού Βεζένκοφ, και πάντα όσο έπαιζε έδινε το 100% των δυνατοτήτων του χωρίς να μουρμουράει και να δημιουργεί προβλήματα θα τον έχω για πάντα στην καρδιά μου, σαν ένας από εμάς. Καλά τα πανηγύρια αλλά μέχρι σήμερα.

Από αύριο ξανά στην «δουλειά» γιατί έχουμε μπροστά μας μια ακόμη πρόκληση. Το Πρωτάθλημα απέναντι στον πληγωμένο εγωϊστικά Παναθηναϊκό. Με πλεονέκτημα έδρας, μεν , αλλά που θα θέλει να δώσει μια χαρά στους οπαδούς του σε μια ακόμη γενικά αποτυχημένη συλλογικά χρονιά.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News