Ολυμπιακός: Ο Σακ, ο Θωμάς κι ο Μίλου
Η τέταρτη κούπα του Ολυμπιακού είναι και η σπουδαιότερη, καθώς περιλαμβάνει ένα σωρό προσωπικές ιστορίες δικαίωσης.
Ηταν 23 Μάη του 2025. Ο ημιτελικός του Ολυμπιακού με τη Μονακό είχε μόλις τελειώσει, με τους Πειραιώτες να χάνουν κατά κράτος και τον Σακίλ ΜακΚίσικ να πατά παρκέ για δύο λεπτά και 55 δευτερόλεπτα. Έκανε δύο λάθη, πήρε ένα ριμπάουντ και έχασε δυο σουτ. Πήγε στη μικτή ζώνη και δήλωσε πως αποσύρεται.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας ενημερώθηκε από τους δημοσιογράφους, δεν είχε ιδέα. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Αμερικανός πλήγωνε για άλλη μία φορά τον Παναθηναϊκό, όντας ο απόλυτος «X Factor» της ανατροπής στους τελικούς και το έπαιρνε πίσω: «Τέτοιες στιγμές καταλαβαίνω γιατί παίζω», δήλωσε, κι ανανέωσε για έναν ακόμα χρόνο με την ομάδα που έμελλε να συναντήσει κάπου στα 30 του και να γίνει θρύλος της. Λίγους μήνες αργότερα, έλεγε πως «θα αποσυρθεί όταν βρεθεί κάποιος να τον σταματήσει».
Εκείνες τις μέρες, ο Νίκολα Μιλουτίνοφ ήταν σε ανοιχτή γραμμή με το Μιλάνο, ολοκληρώνοντας μια μέτρια για τον ίδιο σεζόν. Ο Ολυμπιακός, αντιλαμβανόμενος πως το δίδυμο με τον Μουστάφα Φαλ δε λειτουργεί, ήταν διατεθειμένος να τον αφήσει για δεύτερη φορά. Όταν ο Γάλλος τραυματίστηκε κι ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να δώσει ρέστα για να τον κάνει δίδυμο με τον Λεσόρ, η διοίκηση των Πειραιωτών έκανε… αναστροφή και τον έδεσε στο λιμάνι.
Ο Τόμας Γουόκαπ, παράλληλα, ολοκλήρωνε μια ακόμα μπερδεμένη σεζόν. Όπως πάντα, ήταν πυλώνας, όμως πάνω του συγκεντρωνόταν το μεγαλύτερο κύμα… γκρίνιας, πληρώνοντας πως ήταν ο ίδιος και όχι άλλος.
Δόξα
Έναν χρόνο και μια μέρα αργότερα, οι τρεις τους, μαζί με τις υπόλοιπες παλιοσειρές και τρεις τέσσερις καινούργιους, ανέβαιναν… Παπανδρεϊκά στην εξέδρα του Δημοτικού Θεάτρου για να αποθεωθούν από μια ερυθρόλευκη λαοθάλασσα. Έφτασαν μια ανάσα από τον εκμηδενισμό, όμως η μοίρα αποφάσισε να τους ξεπληρώσει για όλα όσα τους στέρησε.
Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ ήταν ο καλύτερος ψηλός της διοργάνωσης και κατέκτησε το τρόπαιο με την ομάδα που συνδέθηκε περισσότερο από κάθε άλλη στη ζωή του. Στην πιο ώριμη και πιθανότατα καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Ο Τόμας Γουόκαπ έδεσε κόμπο τους περιφερειακούς της Φενέρμπαχτσε στον ημιτελικό και στάθηκε στο ύψος του στον μεγάλο τελικό, ενώ για ακόμα μια χρονιά ηγήθηκε του ερυθρόλευκου άσου. Ο Σακίλ ΜακΚίσικ έβγαλε ένα ολόκληρο δεκάλεπτο σε τελικό και δώδεκα μήνες αφού «αποσύρθηκε», έπιασε την κορυφή της καριέρας του.
Γι’ αυτούς τους λόγους και για άλλους, περισσότερο συζητημένους, η τέταρτη του Ολυμπιακού ήταν και η σπουδαιότερη. Η μεγαλύτερη διάκριση και δικαίωση στα χρονικά του τμήματος. Η μέρα που ένα σωρό θρύλοι φόρεσαν για πρώτη φορά στέμμα…