Σαν Σήμερα - Μεσογειακοί Αγώνες: Χρυσό για την Ελλάδα με καλή μπάλα και... νταηλίκια κόντρα στην Τουρκία του Τερίμ

Αν κάποιος ξένος τουρίστας τύχαινε να περάσει έξω από το Ολυμπιακό Στάδιο του Αμαρουσίου στις 12 Ιουλίου 1991, μπορεί και να πίστευε ότι διεξαγόταν… ο τελικός του Μουντιάλ με τη συμμετοχή της Εθνικής Ελλάδας.

Δύσκολα θα τον έπειθε κανείς ότι όλος αυτός ο χαμός από 60.000 φιλάθλους που διψούσαν για τη νίκη, είχε γίνει για τον τελικό του ποδοσφαιρικού τουρνουά των Μεσογειακών Αγώνων, τους οποίους η ελληνική κοινωνία – από μερίδα των ΜΜΕ έως και την ίδια την κυβέρνηση – είχε αντιμετωπίσει εκείνο το δεκαπενθήμερο ως… το απόλυτο αθλητικό γεγονός!

Υπήρχε, βέβαια, πρόσθετος λόγος για τον οποίο ο τελικός του ποδοσφαίρου είχε προκαλέσει τέτοιο ντόρο. Η Εθνική Ελλάδας έδινε για τη μάχη για το χρυσό μετάλλιο απέναντι στην αντίστοιχη της Τουρκίας και οι τεταμένες πολιτικές σχέσεις των δύο χωρών είχαν φέρει στο ΟΑΚΑ πολύ κόσμο που δεν υπήρχε περίπτωση να είχε ενδιαφερθεί για τον αγώνα αν ήταν άλλος ο αντίπαλος.

Αυτή ακριβώς η λαχτάρα μεγάλης μερίδας των φιλάθλων για… πατριωτικά νταηλίκια, δημιούργησε κωμικοτραγικές καταστάσεις στο γήπεδο και επισκίασε τον ίδιο τον αγώνα και την εξαιρετική εμφάνιση της ομάδας μας. Κάτι που αδίκησε, εντέλει, την προσπάθεια της ελληνικής Κ-23 (όπως και στους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν προβλεπόταν η συμμετοχή με πλήρεις ομάδες), η οποία με προπονητή τον Στέφανο Πετρίτση και αρκετούς μελλοντικούς διεθνείς της Ανδρών στη σύνθεσή της, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο νικώντας με 3-1 την αντίπαλό της, στον πάγκο της οποίας καθόταν ο ανερχόμενος προπονητής Φατίχ Τερίμ!

Αν αναλογιστεί κανείς ότι είχαν περάσει μόλις δεκαεπτά χρόνια από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και τέσσερα από την κρίση στο Αιγαίο (με το ωκεανογραφικό «Σισμίκ»), που λίγο είχε λείψει να προκαλέσει πολεμική σύρραξη ανάμεσα στις δύο χώρες, η στάση που κράτησε μεγάλη μερίδα του ελληνικού κοινού εκείνο το απόγευμα εξηγείται.

Ανατρέχοντας όμως στα γεγονότα σήμερα, με πιο ψύχραιμη ματιά, δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις πικρά για την εικόνα που επικράτησε εκείνο το απόγευμα στο στάδιο και η οποία δεν ταίριαζε για το φινάλε μιας αθλητικής γιορτής – όπως είχε προσπαθήσει να παρουσιάσει το σύνολο της τη διοργάνωση η τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Κέρματα, αναπτήρες κι ο Βαρδινογιάννης «πυροσβέστης»

Για να προσελκύσει κόσμο στις κερκίδες των εγκαταστάσεων όπου φιλοξενήθηκαν αγωνίσματα των Μεσογειακών Αγώνων, η αθλητική ηγεσία της χώρας είχε θεσπίσει πολύ φτηνό εισιτήριο (κόστους 200 δρχ.). Ήταν λογικό, λοιπόν, ο ποδοσφαιρικός αγώνας Ελλάδας-Τουρκίας με σχεδόν τσάμπα είσοδο να αποτελέσει δέλεαρ για πολλούς φιλάθλους, οι οποίοι γέμισαν σε μεγάλο ποσοστό το ΟΑΚΑ παρότι ήταν ντάλα καλοκαίρι και απόγευμα Παρασκευής.

Στην πράξη, βέβαια, πολλοί φίλαθλοι μπήκαν στο στάδιο χωρίς να πληρώσουν πράγματι ούτε δραχμή, ενώ πολλοί από αυτούς ήταν εφοδιασμένοι με βεγγαλικά και φωτοβολίδες που είχαν περάσει εύκολα από τους (ανύπαρκτους) ελέγχους ασφαλείας. Πριν ακόμα αρχίσει ο τελικός η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη και οι διοργανωτές απέφυγαν την ανάκρουση των εθνικών ύμνων των δύο χωρών πριν τη σέντρα, για να μην κλιμακωθεί η ένταση.

Στο 17ο λεπτό, ωστόσο, μια εκατοστή Έλληνες κινήθηκαν απειλητικά προς τη Θύρα 9, όπου Τούρκοι αθλητές από άλλα σπορ παρακολουθούσαν τον αγώνα και τους πέταξαν κέρματα, αναπτήρες και καθίσματα του σταδίου που έσπαζαν εκείνη τη στιγμή. Κάποιοι άλλοι κατέβασαν δύο τουρκικές σημαίες απ’ τους ιστούς και τις έκαψαν, ενώ άλλοι έβριζαν τον τότε πρόεδρο της γειτονικής χώρας Τουργκούτ Οζάλ ή φώναζαν το σύνθημα «έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο».

Η κατάσταση ξέφυγε στο 43ο λεπτό, όταν ο Πέτρος Μαρινάκης άνοιξε το σκορ για την Εθνική μας. Έλληνες οπαδοί άρχισαν να πετούν κέρματα (περίσσευαν, βλέπετε, τότε) και άλλα αντικείμενα προς τον πάγκο των φιλοξενούμενων. Ένα από αυτά χτύπησε τον Έλληνα συνοδό της αποστολής, ο οποίος απάντησε με χειρονομία προς τους οπαδούς κι αυτοί – θεωρώντας ότι πρόκειται για Τούρκο – τον «στόλισαν» με ακόμα περισσότερες βρισιές και αντικείμενα.

Ο Τερίμ και οι εφεδρικοί παίκτες του σηκώθηκαν από τον πάγκο (που τότε βρισκόταν κοντά στην τάφρο που χωρίζει τον στίβο από την κερκίδα) και μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο απειλώντας με αποχώρηση. Μάταια προσπαθούσε να ηρεμήσει τον κόσμο ο πρόεδρος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων, Λάμπης Νικολάου κι έτσι ανέλαβε ρόλο… πυροσβέστη ο πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο οποίος και πιο αναγνωρίσιμος ήταν και περισσότερο σεβασμό (για να μη πούμε φόβο) προκαλούσε.

Μες στον γενικό χαμό πολλοί είδαν έκπληκτοι τον γγΑ Κυριάκο Βιρβιδάκη να κουβαλάει καρέκλες κοντά στον αγωνιστικό χώρο ώστε να κάτσουν οι Τούρκοι αναπληρωματικοί! Ο Φινλανδός διαιτητής Έρο Άχο προειδοποίησε το κοινό ότι θα διέκοπτε τον αγώνα αν δεν σταματούσε η ένταση και, με τα πολλά, το πρώτο ημίχρονο ολοκληρώθηκε.

Νίκη με Δώνη και Σοφιανόπουλο

Οι απειλές των Τούρκων για αποχώρηση συνεχίστηκαν στην ανάπαυλα στα αποδυτήρια, την ώρα που οι αναπληρωματικοί έκαναν επίτηδες προθέρμανση μπροστά στους πιο φανατικούς Έλληνες οπαδούς. Χρειάστηκε η παρέμβαση του συμπατριώτη τους μέλους της ΔΟΕ, Σινάν Ερντέμ, για να ηρεμήσουν και να επιστρέψουν στον αγωνιστικό χώρο.

Το ματς συνεχίστηκε με λιγότερη ένταση (ίσως επειδή είχαν ξοδευτεί τα περισσότερα καπνογόνα) και στο 56′ ήρθε η ψυχρολουσία. Ο Φαρούκ Κορκμάζ ισοφάρισε με μία κεφαλιά που αιφνιδίασε τον Έλληνα τερματοφύλακα, Κώστα Χανιωτάκη. Στο 70′, όμως, ήρθε η απάντηση. Ο Γιώργος Δώνης, ο οποίος είχε μπει στον αγώνα μόλις δύο λεπτά νωρίτερα (ένας μικροτραυματισμός τον είχε αφήσει στον πάγκο), έδωσε ξανά το προβάδισμα στην Ελλάδα με κοντινό πλασέ και το ΟΑΚΑ σείστηκε.

Στο 81′ ο κορυφαίος παίκτης της Εθνικής σε εκείνο το τουρνουά, ο σέντερ φορ του Ολυμπιακού Παναγιώτης Σοφιανόπουλος, έγραψε το 3-1 με πλασαριστό σουτ κι έφτασε τα επτά γκολ συνολικά (είχε πετύχει τέσσερα μόνο στο 5-0 επί της Αλβανίας στην πρεμιέρα). Αν και η Τουρκία είχε δοκάρι ένα λεπτό αργότερα με τον Τουγκάι Κερίμογλου (τον μετέπειτα πασίγνωστο επιτελικό χαφ που διέπρεψε στην Αγγλία με τη φανέλα της Μπλάκμπερν ), το σκορ δεν άλλαξε.

Η Ελλάδα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, το οποίο οι παρευρισκόμενοι φίλαθλοι πανηγύρισαν σαν να είχε πολύ μεγαλύτερη από την ταπεινή – στην πραγματικότητα – αξία του. Αποδοκίμασαν μάλιστα έντονα τους Τούρκους παίκτες, οι οποίοι κατέβηκαν από το δεύτερο σκαλί του βάθρου μετά την παραλαβή των ασημένιων μεταλλίων. Μόνο με την παρέμβαση των ψυχραιμότερων επέστρεψαν στη θέση τους και άκουσαν τον ελληνικό εθνικό ύμνο.

Κλίμα εθνικής περηφάνειας επικράτησε και στη συνέντευξη Τύπου από τον Πετρίτση, ο οποίος μίλησε με συγκίνηση για τα τηλεφωνήματα που είχε δεχθεί από ομογενείς από τις ΗΠΑ και τον Καναδά που ζητούσαν από τους διεθνείς να νικήσουν. Ο Τερίμ, από την άλλη, τα είχε βάλει με την ατμόσφαιρα που είχε δημιουργήσει ο κόσμος. «Κάτω από τέτοιες συνθήκες μόνο μπάλα δεν μπορείς να παίξεις. Το ποδόσφαιρο πρέπει να μένει μακριά από την πολιτική», είχε πει ο Τούρκος τεχνικός, αν και ήταν γνωστό ότι τις λίγες φορές που ελληνική εθνική ομάδα είχε πάει στην Τουρκία εκείνα τα χρόνια, δεν είχε γίνει δεκτή με… κλάδους ελιάς, όπως είχε ισχυριστεί.

Με Αλεξανδρή, Ουζουνίδη και… Σουκούρ

Στην ομάδα μας που κέρδισε εκείνο το χρυσό αγωνίζονταν κι άλλοι γνωστοί ποδοσφαιριστές πέρα από τους τρεις σκόρερ και τον Χανιωτάκη. Πρώτος και καλύτερος ήταν ο Αλέξης Αλεξανδρής, ο οποίος μάλιστα εκείνες τις μέρες είχε πάρει μεταγραφή από τη Βέροια στην ΑΕΚ.

Βασικά στελέχη ήταν ακόμα ο Μαρίνος Ουζουνίδης, ο Θεόφιλος Καρασαββίδης, ο Αντώνης Γιουκούδης, ο Κώστας Παυλόπουλος, ο Γιάννης Αποστόλου, ο ομογενής από τη Γερμανία μέσος, Δημήτρης Μούτας (που αργότερα μεταγράφηκε στον ΟΦΗ, αν και αρχικά είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον ο Παναθηναϊκός) και ο αδικοχαμένος αμυντικός, Μανώλης Παπαδόπουλος. Στους αναπληρωματικούς συγκαταλέγονταν οι αμυντικοί Νίκος Κωστένογλου και Μάνος Μητσόπουλος, ενώ σε κάποια παιχνίδια έπαιξε κι ο τερματοφύλακας Βασίλης Καραγιάννης.

Και οι Τούρκοι, όμως, δεν είχαν μόνο τον Τερίμ και τον Τουγκάι. Ο βασικός τους σέντερ φορ ήταν ένας υψηλόσωμος 19χρονος το όνομα του οποίου έγραψαν λάθος οι περισσότερες ελληνικές εφημερίδες την επόμενη ημέρα. Ο ένας και μοναδικός Χακάν Σουκούρ! Σπουδαία καριέρα έκανε και ο Ογκούν Τεμιζκάνογλου, ο οποίος ήταν ο δημιουργός του γκολ της ισοφάρισης.

Μετά το πέρας της απονομής των μεταλλίων ακολούθησε η Τελετή Λήξης των αγώνων, η οποία – όπως και η Τελετή Έναρξης – έφερε τη «βαριά» υπογραφή του Σπύρου Ευαγγελάτου. Από τους φιλάθλους που είχαν σχεδόν γεμίσει την κερκίδα για τον ποδοσφαιρικό τελικό ήταν ζήτημα να είχαν απομείνει οι μισοί, οι οποίοι δεν έδειξαν να συγκινούνται ιδιαίτερα από τις μουσικές του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι που είχαν συμπεριληφθεί στο τελετουργικό.

Με το σχεδόν πολεμικό κλίμα που είχε προηγηθεί, ήχησε ειρωνικό το μήνυμα ειρήνης και συναδέλφωσης των λαών που απηύθυνε στον αποχαιρετιστήριο λόγο της η Υφυπουργός Αθλητισμού, Φάνη Πάλλη-Πετραλιά (η οποία δεν γλίτωσε τη γιούχα του κοινού, όπως και οι υπόλοιποι επίσημοι). Με εξαίρεση, πάντως, κάποια πατριωτικά νταηλίκια που είχαν λάβει χώρα και σε άλλα αθλήματα (π.χ. στον τελικό του μπάσκετ, όπου η Εθνική μας ηττήθηκε από την Ιταλία), ήταν κοινή η παραδοχή ότι διοργάνωση είχε στεφθεί με οργανωτική επιτυχία.

Το απωθημένο της «Χρυσής Ολυμπιάδας»

Το πρόβλημα με εκείνους τους Μεσογειακούς Αγώνες ήταν ότι το ελληνικό κράτος τους είχε προσδώσει μεγαλύτερη αξία από αυτήν που τους αναλογούσε. Κάτι που οφείλεται στο γεγονός ότι εννέα μήνες νωρίτερα η υποψηφιότητα της Αθήνας για τους «χρυσούς» Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 είχε ηττηθεί καθαρά από την Ατλάντα, αφήνοντας σε πολλούς απωθημένο.

Η αθλητική ηγεσία του τόπου θεώρησε ότι οι Μεσογειακοί ήταν η καλύτερη ευκαιρία για να αποδείξουμε στους ξένους ότι ήμασταν ικανοί να διοργανώσουμε την απόλυτη αθλητική γιορτή κάθε τετραετίας. Η κυβέρνηση ξόδεψε μεγάλα ποσά για την ανακαίνιση πολλών αθλητικών εγκαταστάσεων σε όλη τη χώρα, ενώ κατασκεύασε και τα δύο υπερσύγχρονα κολυμβητήρια στο ΟΑΚΑ, τα οποία βέβαια προορίζονταν περισσότερο για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου, που διεξήχθη μερικές εβδομάδες αργότερα.

Οι αλόγιστες σπατάλες προκάλεσαν αντιδράσεις από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν έλειψε όμως η κριτική ακόμα κι από τον φιλοκυβερνητικό Τύπο. Η εφημερίδα «Απογευματινή» σημείωσε σε διευθυντικό άρθρο στις αθλητικές σελίδες του φύλλου της 12ης Ιουνίου 1991 ότι «οι 11οι Μεσογειακοί μας βγήκαν ξινοί, αφού μας στοίχισαν ο κούκος αηδόνι!». Κατηγόρησε την αθλητική ηγεσία για «λουδοβίκεια διοργάνωση» και «ρωμαϊκές σπατάλες» και πρόσθεσε ότι «επιβαλλόταν η διεξαγωγή τους με πολύ λιγότερο χρηματικό κόστος και μέσα σε μετριοπαθέστερο φόντο, αλλά και με σεμνότερο ύφος».

Η αίσθηση ότι η χώρα είχε μπει «μέσα» για να διοργανώσει αγώνες χαμηλού επιπέδου και περιορισμένου διεθνούς ενδιαφέροντος κυριαρχούσε. Ωστόσο, οι επόμενες κυβερνήσεις έκαναν τα ίδια λάθη όταν η Αθήνα πήρε το χρίσμα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Πηγές: Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Απογευματινή», φύλλα της 12ης και 13ης Ιουλίου 1991, εφημερίδα «Έθνος», φύλλο της 13ης Ιουλίου 1991, εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», φύλλο της 13ης Ιουλίου 1991, εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος», φύλλο της 13ης Ιουλίου 1991), en.wikipedia.org («Football at the 1991 Mediterranean Games»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 12 Ιουλίου

2025: Η Πολωνή Ίγκα Σφιόντεκ κατακτά το Γουίμπλεντον για πρώτη φορά στην καριέρα της συντρίβοντας την Αμερικανίδα Αμάντα Ανισιμόβα χωρίς να χάσει γκέιμ (6-0, 6-0). Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στο μονό των γυναικών μετά το 1911.

2020: Πεθαίνει ο παλαίμαχος Ολλανδός ποδοσφαιριστής Βιμ Σουρμπίρ, βασικός δεξιός μπακ των «οράνιε» στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974.

2015: Ο Νόβακ Τζόκοβιτς κατακτά το Γουίμπλεντον για τρίτη σερί χρονιά, νικώντας με 3-1 σετ στον τελικό τον Ρότζερ Φέντερερ (7-6, 6-7, 6-4, 6-3).

2014: Η Ολλανδία νικά με 3-0 την Βραζιλία στον μικρό τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τα 17 γκολ που δέχεται η «σελεσάο» στη διοργάνωση συνιστούν τη χειρότερη επίδοσή της σε μία τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου (είχε δεχθεί 11 το 1938).

2009: Πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία μόλις 42 ετών ο παλιός πρωταθλητής και προπονητής του πινγκ πονγκ, Παναγιώτης Πολίτης.

2005: Ο Ολυμπιακός συμφωνεί με τη Μέταλουργκ Ντόνετσκ για τη μεταγραφή του 22χρονου Ιβοριανού μέσου Γιάγια Τουρέ.

1998: Με δύο γκολ του Ζινεντίν Ζιντάν στο πρώτο ημίχρονο, η Γαλλία συντρίβει με 3-0 τη Βραζιλία και κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία της.

1992: Αρχίζει το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων Μπάσκετ στο ΣΕΦ. Η Ιταλία θα κατακτήσει τον τίτλο νικώντας στον τελικό της 19ης Ιουλίου την Ελλάδα με 65-63.

1980: Ο Παναθηναϊκός αποκτά τον διεθνή Ρουμάνο μέσο της Άργκες Πιτέστι, Ντόρου Νικολάε.

1976: Διεξάγεται στο κλειστό της Γλυφάδας ο πρώτος τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος στο μπάσκετ. Ο Ολυμπιακός νικά με 81-69 την ΑΕΚ και κάνει το νταμπλ, αφού έχει κατακτήσει νωρίτερα και το πρωτάθλημα. Κορυφαίος παίκτης των «ερυθρόλευκων» είναι ο Παύλος Διάκουλας (16 π.), ενώ πολύ καλή παρουσία έχουν και οι Στιβ Γιατζόγλου (19 π.), Γιώργος Καστρινάκης (18 π.) και Πολ Μελίνι (13 π.). Προπονητής είναι ο Φαίδων Ματθαίου.

1966: Η Βραζιλία νικά με 2-0 τη Βουλγαρία στον πρώτο αγώνα της για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Αγγλίας. Ο Πελέ ανοίγει το σκορ στο 15′, αργότερα όμως τραυματίζεται σοβαρά στο γόνατο και θα χάσει τον επόμενο αγώνα με την Ουγγαρία, κάτι που θα στοιχίσει στη «σελεσάο». Στα άλλα παιχνίδια της ημέρας, η Δυτική Γερμανία συντρίβει την Ελβετία με 5-0 και η Σοβιετική Ένωση τη Βόρεια Κορέα με 3-0.

1964: Ο Πανιώνιος αναδεικνύεται ισόπαλος 1-1 με τη Μάλμε στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, στο πλαίσιο του Κυπέλλου Ράπαν. Οι «κυανέρυθροι» έχουν αντικαταστήσει στην καλοκαιρινή διοργάνωση (προάγγελο του Ιντερτότο) τον Ολυμπιακό, ο οποίος μετά τους δύο πρώτους αγώνες του αποφάσισε να αποσυρθεί.

1960: Ο Παναθηναϊκός ευνοείται στην κλήρωση που διενεργεί η ΕΠΟ ύστερα από τις δύο ισοπαλίες στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας με την Προοδευτική (1-1, 3-3) και προκρίνεται στον τελικό όπου τον περιμένει ο Ολυμπιακός. Είναι η πρώτη φορά που οι δύο «αιώνιοι» αντίπαλοι θα αναμετρηθούν στον τελικό.

1958: Ο Γιώργος Ρουμπάνης σημειώνει νέο ευρωπαϊκό ρεκόρ στο επί κοντώ με 4.60, που θα αντέξει ως πανελλήνιο μέχρι το 1964, οπότε θα το καταρρίψει ο Χρήστος Παπανικολάου.

1952: Ο ποδοσφαιριστής του Αστέρα Αθηνών, Λάκης Πετρόπουλος, υπογράφει στον Παναθηναϊκό. Θα κρατήσει τη θέση του κεντρικού και του ενδιάμεσου επιθετικού μέχρι το 1959 και θα εξελιχθεί αργότερα σε έναν από τους πιο επιτυχημένους Έλληνες προπονητές.

1924: Ο Φινλανδός δρομέας, Πάαβο Νούρμι, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον αγώνα ανώμαλου δρόμου (cross country) των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού. Χάρη στη δεύτερη θέση που κατακτά ο συμπατριώτης του, Βίλε Ρίτολα και τη δωδέκατη του Χέικι Λιματάινεν, η Φινλανδία θα καταταγεί πρώτη και στο ομαδικό και οι αθλητές της θα κατακτήσουν από ένα χρυσό μετάλλιο.

1912: Ο Φινλανδός Άρμας Ταϊπάλε κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στη δισκοβολία των Ολυμπιακών Αγώνων της Στοκχόλμης με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (45.21 μ.).

1910: Σκοτώνεται σε ηλικία 33 ετών σε αεροπορικό δυστύχημα ο Βρετανός κατασκευαστής αυτοκινήτων Τσαρλς Στιούαρτ Ρολς. Είχε συνεργαστεί με τον Χένρι Ρόις για την παραγωγή πολυτελών αυτοκινήτων Rolls-Royce, υπήρξε οδηγός σε αγώνες αυτοκινήτων και πραγματοποίησε την πρώτη πτήση μετ’ επιστροφής πάνω από την Μάγχη χωρίς στάση, δύο μήνες πριν από τον θάνατό του.

1892: Πεθαίνει σε ηλικία 72 ετών ο Αλεξάντερ Καρτράιτ, ο άνθρωπος που θεωρείται ότι είχε διατυπώσει τους επίσημους κανονισμούς του μπέιζμπολ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News