Νίκος Σαρίδης: Τέλος οι πληβείοι απ’ το Μουντιάλ

Η πρώτη στο ranking της FIFA είναι η Γαλλία με 1.948,97 βαθμούς. Δεύτερη η Αργεντινή με 1.943,47. Τρίτη είναι η Ισπανία με 1.934,79 πόντους και τέταρτη η Αγγλία με 1.889,42.

Τι κοινό έχουν αυτές οι εθνικές ομάδες; Συγκροτούν το κουαρτέτο των ημιτελικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Αμερικής. Δεν υπάρχει, δηλαδή, κάτι «παρά φύσιν», ούτε ντε και καλά ο (κατά τα λοιπά απερίγραπτος) Τζιάνι Ινφαντίνο έκοψε κι έραψε κατά τα γούστα του τους «4». Αν θέλουμε, δε, να βλέπουμε τα πράγματα όπως έχουν, στην εποχή του VAR δεν υπήρχε περίπτωση ένας αδέκαστος διαιτητής να μετρήσει το γκολ των Νορβηγών μετά το άγαρμπο σπρώξιμο του Έρλινγκ Χάλαντ. Βγαλμένο απ’ τα εγχειρίδια για το επιθετικό φάουλ ήταν, όσο και να επιθυμούσε κανείς πρόκριση των Σκανδιναβών σε βάρος των «τριών λιονταριών». Άσε που υπήρχε και σοβαρή υποψία και για οφσάιντ στο νορβηγικό τελείωμα.

Εντάξει, υπάρχει και το πρώτο εγγλέζικο γκολ, όπου η μπάλα απ’ τον Όριαν Νίλαντ πήγε στο… καλώδιο της spidercam. Αλλά κανείς μας δεν το πήρε χαμπάρι τη στιγμή που συνέβη κι απ’ τη στιγμή κατά την οποία το τσιπάκι της μπάλας δεν αφουγκράστηκε κάτι, είναι σαν να καθόμαστε τώρα να ψάχνουμε ψύλλους στ’ άχυρα. Χώρια που η όποια επαφή με το καλώδιο έγινε κάπου στο κέντρο του γηπέδου και σαφώς πριν ο Τζουντ Μπέλινγκχαμ στείλει την μπάλα στα δίχτυα.

Πώς να συμμεριστείς, επίσης, τις ενστάσεις των Ελβετών και των υποστηρικτών της συγκεκριμένης ομάδας για την αποβολή του Μπρελ Εμπολό; Πιο θεατράλε πτώση και δη με παράλληλο χτύπημα στον αντίπαλο, προκειμένου να εκμαιεύσει για πάρτη του το φάουλ και το «κιτρίνισμα» του Αργεντινού, δεν υπάρχει. Το Παγκόσμιο Κύπελλο πλησιάζει στον τερματισμό του και κάποιοι, όταν τους στερέψουν τα επιχειρήματα για τον Εμπολό, ασχολούνται με το αν έπρεπε ν’ αποβληθεί ο Λιονέλ Μέσι στο ματς της Αργεντινής με την Αλγερία.

Εν πάση περιπτώσει, απ’ το να βγάζει ο καθένας μας τον… Βαρούχα και τον Σπάθα που κρύβει μέσα του, ας δούμε και τι πιθανότητες πρόκρισης είχαν, με βάση όπως έπαιξαν χθες, η Νορβηγία κι η Ελβετία. Όταν, φερ’ ειπείν, είσαι η Νορβηγία κι έχεις το βαρύ πυροβολικό σου, τον Χάλαντ, να μην μπορεί κυριολεκτικά να πάρει τα πόδια του, εξού κι η αντικατάστασή του, πόσες ελπίδες θα μπορούσες να έχεις; Μην βγάλουμε την Αγγλία και την Αργεντινή εντελώς για τα μπάζα.

Η αλήθεια είναι ότι τα παιχνίδια της φάσης των ομίλων είχαν καλλιεργήσει πολλές ψευδαισθήσεις, ότι φέτος ίσως και να ήταν η ευκαιρία για ν’ αναδειχτεί μια μικρή ποδοσφαιρικά χώρα. Ακούγονταν διάφορα: από το «Λες να το πάρουν οι Αμερικάνοι;» μέχρι το «Μήπως ήγγικεν η ώρα της Αφρικής;». Λόγω και της συμμετοχής 48 ομάδων, η γκάμα των συμπαθειών και των ευσεβών πόθων είχε ανοίξει πολύ. Μάλλον το είχαν πιστέψει κι οι ίδιες οι ομάδες που δεν συγκαταλέγονταν στα φαβορί. Ας θυμηθούμε, λόγου χάριν, τις διαμαρτυρίες του Χοσάμ Χασάμ μετά την επικράτηση της Αργεντινής επί της Αιγύπτου, ή ας ανακαλέσουμε στη μνήμη μας τις αντιδράσεις των Παραγουανών ύστερα απ’ την ήττα τους απ’ τη Γαλλία.

Όμως, είτε αρέσει είτε όχι, από… κτίσεως Ρώμης το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι υπόθεση των πατρικίων, καθώς το έχουν κατακτήσει μόλις οκτώ ομάδες: Βραζιλία, Γερμανία, Ιταλία, Αργεντινή, Γαλλία, Ουρουγουάη, Αγγλία και Ισπανία. Δεν μπορείς, βεβαίως, ν’ απαγορεύσεις στους πληβείους να ονειρεύονται. Απλώς, θα πρέπει να κρατήσουν τα οράματά τους για την επόμενη διοργάνωση, του 2030.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News