Γιάννης Κωνσταντέλιας: Όταν συναντιούνται τρεις έννοιες του «ανήκω»

Για τους εικοσάρηδες αυτού του ποδοσφαιρόκοσμου, είναι η εποχή των μεγάλων ονείρων. Ο πιτσιρικάς που μεγαλώνει από παιδάκι ονειρευόμενος να παίξει στον ΠΑΟΚ, στον Ολυμπιακό, στην ΑΕΚ, στον Παναθηναϊκό, μια που το κάνει πραγματικότητα και μια που τ’ αφήνει πίσω του, σκοτώνοντας δίχως ιδιαίτερες τύψεις τον παιδικό του εαυτό, αφού θεωρεί πως τον ολοκλήρωσε. 

Εκτός από έναν. Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας είναι ό,τι ονειρεύεται ο φίλαθλος. Δεν είχε κάψα να δει την αφεντιά του σ’ ένα ξένο πρωτάθλημα. Ήθελε να κάνει από παιδί ο ίδιος οικογένεια στη Θεσσαλονίκη και μέχρι τα 23 έγινε μπαμπάς δύο φορές. Στην πόλη που τον αγαπούν και τους αγαπά. Με τη φανέλα της ομάδας που αγόρασαν χιλιάδες παιδάκια σε πόλεις μακριά από τη Θεσσαλονίκη, απλά επειδή στο πίσω μέρος της αναγραφόταν το όνομα του πιο επιδραστικού -για μια ομάδα- Έλληνα ποδοσφαιριστή των τελευταίων δεκαετιών. 

Ο ΠΑΟΚ είχε την ευκαιρία να αποκτήσει έναν ακόμα Κούδα σε μια εποχή που δεν υπάρχουν Κούδες. Άρα έναν Κωνσταντέλια, μοναδικό και λαμπερό σα τον Ήλιο, που θα βάφτιζε οπαδούς του Δικεφάλου με το μαγικό ραβδί του για πολλά χρόνια ακόμα. 

Ένα πρωί, σχεδόν αχάραγα, του Αυγούστου, έφυγε. Ο ΠΑΟΚ αποδέχθηκε μια πραγματικά καλή πρόταση, όπως είχε αποδεχθεί και λιγότερο ελκυστικές τα προηγούμενα χρόνια. Αυτή τη φορά, ο Ντέλιας είπε «ναι». Παιδιά, χιλιάδες παιδιά σ’ αυτή τη χώρα, έκλαψαν που δε θα τον ξαναδούν από κοντά με τη φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας. Άλλοι, ορθολογιστές και αδιάφοροι για τον αετό με τα κλειστά φτερά, χάρηκαν που ο μάγος θα τ’ ανοίξει. 

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας, ανοίγει τρεις κουβέντες, βασισμένες στις τρεις έννοιες του «ανήκω»:

α) την κυριολεκτική, που λέει πως είναι ένα περιουσιακό στοιχείο της εταιρείας ΠΑΕ ΠΑΟΚ, η οποία είχε κάθε δικαίωμα να τον μετατρέψει σ’ ένα μάτσο εκατομμύρια εφόσον λάμβανε μια σχετική πρόταση, όπως ισχύει για κάθε άλλον επαγγελματία του ποδοσφαίρου,

β) τη μεταφορική, που απαντά στην πρώτη και λέει πως αυτός ο ιδιότροπος πιτσιρικάς είναι υπερβολικά μεγάλος για τον σύλλογό του (άρα και για τον μεγάλο αριθμό των οπαδών που επηρεάζονται), οπότε δε μπορεί να μεταχειρίζεται σα να είναι -δίχως παρεξήγηση- ο Κουλιεράκης, ο Πρίγιοβιτς ή ο Κωστούλας κι ο Τζολάκης. Σ’ αυτή προστίθεται το γεγονός πως σε αντίθεση με τους παραπάνω, ο Ντέλιας ουδέποτε είχε τουρτούριζε από προσμονή στην ιδέα να πετάξει,

γ) κι εκείνη που αφορά το επίπεδό του, και λέει πως τα ταλέντα του ταιριάζουν γάντι στη Μπουντεσλίγκα και σ’ έναν μεγάλο σύλλογο σαν εκείνον που πριν δυο χρονάκια και κάτι έφτασε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. 

Υπάρχουν πολλές αναγνωστικές γωνίες σ’ αυτή τη μεταγραφή και πολλά είναι τα αναμφισβήτητα. Ένα από αυτά είναι πως πρόκειται για την πιο στενάχωρη είδηση για ένα συγκεκριμένο σύνολο φιλάθλων ίσως και σ’ ολόκληρο τον τρέχοντα αιώνα. 

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News