Γιώργος Χελάκης: Ορισμένα πράγματα είναι πιο απλά απ’ όσο φαίνονται...
O Ολυμπιακός, δεν χρειάζεται μόνο αλλαγές προσώπων ή συστημάτων, αλλά αυτοματισμούς, συνεργασίες, αυτοπεποίθηση και καθαρούς ρόλους.
Nα τα βάζουμε σε μία σειρά διότι δημιουργείται μία παρεξήγηση, σχετικά με την αποδοχή του νέου προπονητή του Ολυμπιακού μετά την άσχημη εξέλιξη που πήρε το παιχνίδι με τον ΟΦΗ: δεν φώναζαν το όνομα του Μεντιλίμπαρ οι οπαδοί του Ολυμπιακού επειδή έχουν πρόβλημα με τον νέο προπονητή. Η αντίδρασή τους αφορούσε την ανακοίνωση που προηγήθηκε και το περιεχόμενό της, με το οποίο προφανώς δεν είχαν συμφωνήσει. Καλό είναι αυτά τα δύο να μη συγχέονται, διότι έτσι χάνεται η ουσία.
H ουσία βρίσκεται στο γήπεδο. Εκεί ο Ολυμπιακός βρέθηκε απέναντι σε μία επιλογή υψηλού ρίσκου. Ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ τοποθέτησε την άμυνά του πολύ ψηλά, σχεδόν στη μεσαία γραμμή, γνωρίζοντας ασφαλώς ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα έδινε στον ΟΦΗ χώρο γι’ αντεπιθέσεις. Είναι μία αγωνιστική λογική. Ποντάρεις ότι θα πετύχεις περισσότερα γκολ απ’ όσα ενδεχομένως δεχτείς. Μόνο που στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο Ολυμπιακός δεν έβαλε ούτε ένα κι έχασε. Το ρίσκο του προπονητή δεν βγήκε.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι γιατί πήρε το ρίσκο. Το ερώτημα είναι γιατί, βλέποντας την εξέλιξη του αγώνα και τις συνεχείς κόντρα επιθέσεις του ΟΦΗ, δεν ζήτησε κάποια στιγμή απ’ την ομάδα να χαμηλώσει τις γραμμές της και να τοποθετήσει την άμυνα στα μέτρα που γνωρίζουν καλύτερα οι αμυντικοί της.
Eκεί βρίσκεται η πραγματική συζήτηση για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Υπάρχει όμως κι ένα δεύτερο ζήτημα, ίσως σημαντικότερο. Ο Κώστας Φορτούνης έκανε πολύ άσχημη εμφάνιση. Αυτό φάνηκε ακριβώς επειδή προσπάθησε να πάρει πρωτοβουλίες, να δημιουργήσει καταστάσεις, να κάνει ατομικές ενέργειες. Απέτυχε. Ο Τσικίνιο, αντίθετα, δεν έκανε ουσιαστικά καμία προσπάθεια να ξεφύγει απ’ τα απολύτως ασφαλή. Πέρασε την μπάλα, κινήθηκε, συμμετείχε, αλλά δεν ρίσκαρε. Ετσι δεν φάνηκε ότι απέτυχε. Ο μόνος που επιχείρησε να κάνει κάτι περισσότερο απ’ το να δώσει την μπάλα στον επόμενο ήταν ο Ζέλσον Μαρτίνς. Αυτό λέει πολλά για το πρόβλημα. Οταν δεν υπάρχουν ποδοσφαιριστές που μπορούν να κερδίσουν έναν αντίπαλο με μία ενέργεια, μία ντρίμπλα, μία επιτάχυνση, μία προσωπική έμπνευση, οι άμυνες ζώνης αρχίζουν να μοιάζουν με τοίχο.
Κι εδώ προκύπτει το μεγάλο ερώτημα για τον Ολυμπιακό: πέρα απ’ τον Λίον Μπέιλι, με την επιφύλαξη βεβαίως όσων μπορεί να προσφέρει όταν προσαρμοστεί, υπάρχει άλλος παίκτης στο ρόστερ που να έχει πραγματικά την ατομική ενέργεια στο ρεπερτόριό του; Διότι απέναντι σε οργανωμένες άμυνες δεν αρκεί η κυκλοφορία της μπάλας. Κάποιος πρέπει να σπάσει τη γραμμή. OΟλυμπιακός, λοιπόν, δεν χρειάζεται μόνο αλλαγές προσώπων ή συστημάτων. Χρειάζεται ν’ αποκτήσει αυτοματισμούς, συνεργασίες, αυτοπεποίθηση και καθαρούς ρόλους. Αυτά δεν κατασκευάζονται σε λίγες προπονήσεις.
Θα χρειαστεί χρόνος. Αρκετός χρόνος. Αυτό δεν αφορά τον Ιμανόλ Αλγκουαθίλ προσωπικά. Αφορά κάθε προπονητή που θα αναλάμβανε σήμερα μία ομάδα με αυτές τις ανάγκες. Η απαίτηση γι’ άμεση απόδοση είναι κατανοητή. Η απαίτηση να γίνει αυτό απ’ τη μία Κυριακή στην άλλη δεν είναι ρεαλιστική.