Γιώργος Χελάκης: Εχει ποιότητα η ΑΕΚ, αλλά άφησε και τρεις εκκρεμότητες

Η ΑΕΚ, το καλοκαίρι, επιδίωξε ποιοτική αναβάθμιση χωρίς να χρειάζεται ν’ αλλάξει το μισό ή ολόκληρο το ρόστερ της, όπως συνέβη με τους ανταγωνιστές της. Το ζητούμενο ήταν να κρατηθεί ο βασικός κορμός και να ενισχυθούν συγκεκριμένα σημεία, ώστε να μη χαλάσει η χημεία κι η αγωνιστική συνοχή μιας ομάδας, που επέστρεψε στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Ακριβώς εδώ προκύπτουν οι πρώτες αγωνιστικές αρρυθμίες, που συνδέονται με τις μεταγραφικές επιλογές. Η ΑΕΚ, όπως δείχνουν τα πρώτα παιχνίδια, θα μπορούσε να έχει κάνει περισσότερα στην άμυνα. Χρειάζεται έναν έμπειρο κι ικανό στόπερ, που θα λογίζεται ως ισότιμη λύση δίπλα στους Μουκουντί και Ρέλβας κι έναν δεξιό μπακ, που θα μπορεί να καλύπτει τον Ρότα, χωρίς η ομάδα να αισθάνεται ότι αποδυναμώνεται. Δεν είναι εύκολο να στηριχτεί μία ολόκληρη σεζόν σε λίγες επιλογές, ειδικά όταν υπάρχει πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ. Βίντα, Γκεοργκίεφ κι Αλεξίου μπορούν ν’ αλλάξουν την εικόνα της συζήτησης, εφόσον πάρουν 15-20 συμμετοχές κι αποδείξουν στην πράξη ότι μπορούν να ανταποκριθούν.

Μέχρι  τότε, όμως, η συγκεκριμένη ανάγκη παραμένει. Μεσοεπιθετικά η εικόνα είναι διαφορετική. Εκεί η ΑΕΚ κινήθηκε στοχευμένα κι αναβάθμισε την ποιότητά της. Ο Μάγερ αποτελεί προσθήκη που δίνει διαφορετικά χαρακτηριστικά, ο Ζούμπκοφ έχει δεδομένες αρετές, που μένει ν’ αξιοποιηθούν. Στη μεσαία γραμμή αποκτήθηκαν Βιτάλις, Καϊρίνεν και Αριάγκα, τρεις ποδοσφαιριστές με διαφορετικά χαρακτηριστικά και διαφορετικές αποστολές. Το ζητούμενο είναι ο Νίκολιτς να επιλέγει κάθε φορά τη σωστή σύνθεση, ανάλογα με τον αντίπαλο και τις απαιτήσεις του παιχνιδιού. Η σύγκριση με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ είναι αναπόφευκτη, ιδιαίτερα μετά από κάθε γκέλα. Οι τρεις ανταγωνιστές της είχαν μεγαλύτερες ανάγκες, προχώρησαν σε περισσότερες κι ακριβότερες κινήσεις και σε σημαντικό βαθμό άλλαξαν τα ρόστερ τους. Η ΑΕΚ είχε έναν διαφορετικό στόχο: να μη διαλύσει τον κορμό της πρωταθλήτριας και να τον ενισχύσει εκεί όπου θεωρούσε ότι χρειάζεται. Το πρόβλημα είναι ότι στην πορεία εμφανίζονται κενά, τα οποία δεν είχαν φανεί τόσο καθαρά στον σχεδιασμό.

Η «Ενωση» ήθελε έναν ακόμη έμπειρο στόπερ, έναν αξιόπιστο αντικαταστάτη του Ρότα και -όπως δείχνουν πλέον τα πράγματα- έναν ακόμη πλάγιο μεσοεπιθετικό με μεγαλύτερη ποιότητα και διαφορετικά χαρακτηριστικά απ’ τον Ζούμπκοφ, ώστε να υπάρχει ουσιαστική εναλλακτική, όταν ο Μάγερ δεν μπορεί να αγωνιστεί. Πρόκειται για το βάθος που χρειάζεται μία ομάδα, η οποία θέλει να αντέξει σε πολλές διοργανώσεις. Σε γενικές γραμμές διαθέτει το καλύτερο και πληρέστερο ρόστερ των τελευταίων ετών. Οι μεταγραφές της σε αρκετές θέσεις ανέβασαν την ποιότητα κι η διατήρηση του βασικού κορμού ήταν συνειδητή επιλογή. Οι αγωνιστικές αρρυθμίες, όμως, λειτουργούν σαν καθρέφτης του μεταγραφικού σχεδιασμού.

Αυτή τη στιγμή ο καθρέφτης δείχνει τρεις. Αν οι υπάρχοντες παίκτες θα καλύψουν τελικά αυτές τις απαιτήσεις είναι κάτι που θα απαντήσει το γήπεδο.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News