Γιώργος Χελάκης: Ο Ολυμπιακός νίκησε, αλλά (αγωνιστικά) δεν προχώρησε ούτε βήμα

Το 0-1 στη Λιβαδειά θα γραφτεί ως νίκη. Οι τρεις βαθμοί μπήκαν στο σακούλι κι ο Ολυμπιακός απέφυγε μία ακόμη γκέλα. Αν, όμως, αφήσουμε στην άκρη το αποτέλεσμα και κοιτάξουμε το παιχνίδι, θα διαπιστώσουμε ότι οι «ερυθρόλευκοι» παρουσίασαν σχεδόν όλες τις αδυναμίες που τους ταλαιπώρησαν την τελευταία σεζόν.

Καμία απ’ τις παλιές πληγές δεν έμοιαζε να έχει επουλωθεί. Αντί να γίνουν βήματα μπροστά, με βάση το δεύτερο ημίχρονο κόντρα στη Γιαγκελόνια, παρατηρήθηκαν οι κλασικές πια αδυναμίες στο παιχνίδι των «ερυθρολεύκων». 28-72% η κατοχή. Εντυπωσιακό νούμερο, αλλά ανούσιο. Απέναντι σε μία κλειστή άμυνα, η κατοχή έχει αξία μόνο όταν μετατρέπεται σε ευκαιρίες, ένταση, ρήγματα. Ο Ολυμπιακός είχε την μπάλα, αλλά όχι τις ιδέες για να τη χρησιμοποιήσει. Ελάχιστες καθαρές φάσεις, αργή κυκλοφορία, προβλεψιμότητα και έναν Λεβαδειακό που αμυνόταν σωστά, περίμενε και κάθε τόσο έβγαινε με αξιώσεις στην κόντρα.

Το δοκάρι του Τσικίνιο ήταν περισσότερο εξαίρεση παρά απόδειξη δημιουργικής υπεροχής. ΟΓιάρεμτσουκ ήταν εκτός παιχνιδιού, ο Ζότα Σίλβα εριστικός χωρίς ουσιαστική προσφορά κι ο Πουέρτα είχε λίγα πράγματα να παρουσιάσει. Ο Φορτούνης προσπάθησε, αλλά η επιλογή να παριστάνει τον εξτρέμ δεν τον βοήθησε, ούτε βοήθησε την ομάδα. Εδώ γεννάται ένα ερώτημα: γιατί να μη δοκιμαστεί έστω για ένα διάστημα στη φυσική του θέση, εκεί όπου βολόδερνε ξανά ο Τσικίνιο;

Ακόμη πιο δυσνόητη ήταν η πρώτη αλλαγή. Ο Μάριους, που μόλις είχε ενσωματωθεί στην ομάδα, μπήκε πριν απ’ τον Γκονσάλες. Σ ε ένα παιχνίδι που απαιτούσε παίκτη με φρεσκάδα, ένταση και δυνατότητα να επιτεθεί στον χώρο, η επιλογή δεν έμοιαζε να υπηρετεί τις ανάγκες της στιγμής.

Κι όταν όλα έδειχναν ότι ο Ολυμπιακός θα αφήσει ξανά βαθμούς, εμφανίστηκε ο «καθηγητής». Ο Ρέμο Φρόιλερ. Μία σέντρα-μισό γκολ κι ο Σάλιακας με καρφωτή κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα στις καθυστερήσεις. Ο Ελβετός, για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι, καθάρισε μία δύσκολη κατάσταση. Οταν οι άλλοι δυσκολεύονται να βρουν λύσεις, εκείνος ξέρει πού και πότε πρέπει να παίξει την μπάλα. Ωστόσο είναι σαφές ότι για να πάρει ο Ολυμπιακός πράγματα απ’ τη δημιουργικότητα του Ελβετού μέσου χρειάζεται πίσω του έναν αμυντικό χαφ για να τον καλύπτει κι όχι να τρέχει αυτός κάνοντας όλες τις δουλειές.

Αν κάτι ακόμη αξίζει να κρατήσει ο Ολυμπιακός απ’ τη βραδιά, είναι η εμφάνιση του αρχηγού. Ο Ρέτσος έπαιξε με πάθος, συγκέντρωση κι ουσία, δίνοντας μάχες μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ο Λεβαδειακός, αντίθετα, ήταν δυναμικός κι είχε τις στιγμές του. Δεν φοβήθηκε, αμύνθηκε οργανωμένα και δημιούργησε προβλήματα.

Ο Ολυμπιακός πήρε αυτό που ήθελε. Αλλά ο Αλγουαθίλ έχει ακόμη πάρα πολλή δουλειά. Διότι στη Λιβαδειά κέρδισε το αποτέλεσμα, όχι τις αδυναμίες του.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News