Εθνική Ελλάδος: Νίκησε έτσι, νίκησε αλλιώς, αλλά…

Ήταν τεράστια η εμφάνιση της εθνικής Ελλάδος μέσα στη Γερμανία. Γίνεται μεγαλύτερη, αν κανείς τη συσχετίσει με εκείνη στο Βελιγράδι πριν λίγες ημέρες. Αμφότερες νικηφόρες, μα πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. 

Κόντρα στη Σερβία, η γαλανόλευκη απέδειξε πως μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο όπως το φαντάζεται κανείς βλέποντας αυτά τα ονόματα από τη μέση και μπρος. Νίκησε, λοιπόν, με μπαλάρα, όμως έμοιαζε τόσο ποδοσφαιρικά ανέμελη που σε έβαζε σε προβληματισμό. Μέχρι κι ο Βαγγέλης Παυλίδης τον συμμερίστηκε, βάζοντας τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Λίγα εκατοστά πιο κει να χτύπαγε τα φτερά της μια πεταλούδα, όπως λέει το γνωστό butterfly effect, η παρέα του Ζίβκοβιτς και του Γιόβιτς θα μπορούσε να είχε θάψει νωρίς – νωρίς τις φιλοδοξίες και την αισιοδοξία μας.

Λίγες μέρες αργότερα, στο Άουγκσμπουργκ, η εθνική πήγε διαβασμένη και ψυχολογικά προετοιμασμένη, έχοντας εμφανώς μάθει από τα λάθη της στο πρόσφατο παρελθόν. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δε ζήτησε αποστολή καμικάζι, μα κάτι το ρεαλιστικό: τη μπάλα στον αντίπαλο, αμυντική σταθερότητα και έμφαση στις αντεπιθέσεις. 

Της αμύνης τα παιδιά πήραν δέκα με τόνο, ενώ άπαντες έβγαλαν την απαραίτητη σκληράδα με αυτοθυσία και με αξιέπαινη τακτική προσήλωση. Οι Γερμανοί δε γνωρίζονταν καλά και οι συνδυασμοί τους δεν ήταν εκείνοι μίας καλής ομάδας. Η Ελλάδα, από την άλλη, είναι και παραείναι. Σταμάτησε τη γερμανική μετριότητα, είχε τον Τζολάκη σε εξαιρετική μέρα για τις φορές που η «μάνσαφτ» έβρισκε μια χαραμάδα, και πήρε αυτό που στο δεύτερο ημίχρονο της άξιζε. 

Ναι, της άξιζε γιατί μέσα στο παιχνίδι μεγάλωσε. Στο δεύτερο ημίχρονο στάθηκε στα ίσα και είχε τις δύο μεγαλύτερες ευκαιρίες του αγώνα. Μία με τον Παυλίδη να κάνει συγκινητική υπερπροσπάθεια και να δίνει έτοιμο γκολ στον ντεφορμέ Ιωαννίδη, κι άλλη μία με τον Κουρμπέλη να βρίσκει χώρο σε σημείο που η Γερμανία δε βρήκε ποτέ. 

Ο πολύπειρος χαφ του Αστέρα έζησε μια πολύ όμορφη στιγμή δικαίωσης, ενώ συνολικά η παρουσία του είναι τουλάχιστον επαρκής. Αυτό ισχύει και για μία ακόμα παλιά σειρά, τον Κώστα Τσιμίκα, στο πρόσωπο του οποίου πολλοί έχουν βρει πάτημα για αδιανότητες επιδείξεις άγνοιας του αθλήματος…

Σε όλα αυτά τα όμορφα, υπάρχει ένα «αλλά»: Αλλά, λοιπόν, ακόμα δεν έχει συμβεί απολύτως τίποτα πέρα από τη δημιουργία μερικών αξιομνημόνευτων στιγμών. Ουσιαστικά η εθνική βρίσκεται μονάχα στο 33% του στόχου της και δε νοείται να πιστέψει για δευτερόλεπτο πως πέτυχε. Είμαστε ακόμα στην αρχή και ο πήχης δε μπορεί παρά να είναι ψηλά!

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News