Ολυμπιακός: Ο σκύλος δαγκώνει...

Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή, παντού και πάντα. Στον Ολυμπιακό, όμως, θέλει πρωτίστως κάτι άλλο: κοχόνες.

Η 11η του Οκτώβρη φυλούσε το καλύτερο βράδυ Κυριακής που έχουν ζήσει στο ποδόσφαιρο οι φίλοι των Πειραιωτών εδώ και καιρό. Το άξιο αναφοράς είναι πως τους άξιζε περισσότερο από ποτέ, καθώς τόσο η εικόνα του γηπέδου, όσο και η ατμόσφαιρα ακουστικά, προκαλούσαν ρίγος σε όποιον αισθάνεται από Ολυμπιακό ή έστω από αθλητικές αντιπαλότητες. 

Η κερκίδα έπαιζε σκληρό ροκ και οι ποδοσφαιριστές του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ μπήκαν στο γήπεδο με διάθεση για… χέβι μέταλ. Σαφώς εμπνευσμένοι από το κορεό – tribute στον Παρασκευά Άντζα, οι παίκτες, που στην πλειονότητά τους είναι μικρότερα ή μεγαλύτερα παιδιά με αίμα ζεματιστό, μπήκαν στον ρολο του σκύλου που δαγκώνει. Πέρα από τα καθαρά αγωνιστικά, ο Παναθηναϊκός εκεί έκανε ένα τεράστιο λάθος: έδειξε ψυχολογικά αδύναμος και ανέτοιμος να βγει… στη σέντρα όταν χρειαζόταν. Η υποκριτική του Ταμπόρδα ή η γενικότερη ποδοσφαιρική συμπεριφορά του Τεττέη, έρχονταν σε απόλυτη αντίθεση με τον τσαμπουκά που επιδείκνυαν οι γηπεδούχοι. Στα ντέρμπι αιωνίων, ειδικά στο Φάληρο, ο Ολυμπιακός δεν έχει καλύτερο από το να αισθάνεται πως κάνει τον αντίπαλό του να φοβάται. Κι έτσι από νωρίς κρίθηκε το παιχνίδι της ψυχολογίας, το οποίο εντέλει έπαιξε καταλυτικό ρόλο.

Και καθαρά ποδοσφαιρικά, βέβαια, ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερα τοποθετημένος, περιορίζοντας απόλυτα τα δυνατά σημεία του Παναθηναϊκού, ο οποίος δεν κατάφερε ποτέ να δείξει «κάτι» στο χορτάρι. Πουέρτα και Φρόιλερ παρέδωσαν σεμινάριο, κάνοντας τον Ουναχί και τον πράσινο άξονα να μοιάζουν με ποδοσφαιριστές της σειράς. Πίσω τους, Ρέτσος και Πιρόλα ήταν για δέκα με τόνο, ενώ οι παθιασμένοι Τικνιζιάν και Σάλιακας τα έδωσαν όλα, με τον δεύτερο να σφάλει φυσικά στο μαρκάρισμα της αποβολής του, το οποίο βέβαια ήταν προϊόν του υπερβάλλοντα ζήλου. 

Τα παιδιά της πρώτης γραμμής μπήκαν στο παιχνίδι με… τσίτα τα γκάζια, προσπαθώντας να κάνουν γκολ την «ασίστ» του κόσμου, η παρουσία του οποίου προκαλούσε στην αρχή τρέμουλο στους Καμαρά και Φαν Ντρόνγκελεν, που ήταν επίφοβοι για λάθος σε κάθε τους επαφή. Για τον Μάριους, αυτή ήταν μια θετική πρώτη (ουσιαστικά) παρουσία με τον Ολυμπιακό, καθώς έδειξε πως ακόμα κι όταν δεν σκοράρει, έχει την ικανότητα να παίξει με πλάτη και να κερδίσει μονομαχίες.

Δεύτερο παράσημο στον Ιμανόλ

Δύο πλέον τα μεγάλα παιχνίδια που διαχειρίστηκε άριστα ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ. Δύο στα δύο μεγάλα, δύο από τα συνολικά τέσσερα της ως τώρα καριέρας του στο λιμάνι…

Ο Βάσκος δικαιώθηκε για την επιλογή του να επιλέξει τους κουρασμένους στον άξονα, καθώς και για τον τρόπο που διαχειρίστηκε το παιχνίδι μετά την κόκκινη κάρτα. Επίσης ήταν σαφές πως ψυχολογικά ετοίμασε την ομάδα για μάχη, κάτι που αποτελεί σπουδαίο προσόν για έναν προπονητή μεγάλης ομάδας. Και δη… αυτής της ομάδας. Σε λίγες μέρες, θα κληθεί να αντιμετωπίσει άλλη μία δύσκολη πρόκληση, κόντρα σε μία μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα. Ο στόχος του είναι να πάρει κάτι βαθμολογικά, αλλά και να σημάνει οριστικά την εκτόξευση στη σεζόν, στην οποία ίσως αποδειχθεί πως έχει πατηθεί το κουμπί του «reset». Άλλωστε όταν βλέπεις τέτοιο πάθος σε ένα ντέρμπι από ένα ποδοσφαιρικά ικανό σύνολο, δεν αποτελεί αμαρτία το να είσαι αισιόδοξος. 

Ρέτσος όπως λέμε… Φουρνιέ

Την τελευταία τριετία, ο Παναγιώτης Ρέτσος έχει κατακτήσει τον σεβασμό της ελληνικής ποδοσφαιρικής κοινότητας. Ωστόσο, η φήμη πως «λυγίζει στα δύσκολα», συνεχίζει ως ένα σημείο να τον ακολουθεί. Έναν άνθρωπο που είχε κάνει τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του όταν ο Ολυμπιακός έπαιζε ημιτελικά και τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης, ενώ πρόσθεσε πολύ ψηλά στη λίστα ένα ντέρμπι τεράστιας βαθμολογικής και ψυχολογικής σημασίας με τον Παναθηναϊκό…

Με τα καλά και τα στραβά του, ο καπιτάνο του Ολυμπιακού είναι… η ποδοσφαιρική αναλογία του Εβάν Φουρνιέ, που παρακολουθούσε από τις κερκίδες, όσον αφορά την ικανότητά τους όταν η μπάλα καίει. Ο Κώστας Καραπαπάς είπε πως φόρεσε τα παπούτσια του Μουράτη, άλλοι εκείνα του Άντζα, που είχε την τιμητική του, όμως στην πραγματικότητα ο Ρέτσος είναι ο Ρέτσος. Ένα τεράστιο κεφάλαιο για τον Ολυμπιακό, που πρέπει να καταλάβει -αν δε το έχεο καταλάβει ήδη- πως η υπόλοιπη ζωή του πρέπει να είναι κόκκινη και άσπρη χωρίς άλλες παρενθέσεις. Για τον θρύλο του και… για τον Θρύλο του!

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News