Ολυμπιακός: Ο Ιμανόλ έχει ήδη ξεπεράσει τις προσδοκίες
Ποιος θα περίμενε τέτοια αντίδραση, τέτοια αποτελεσματικότητα και τέτοια αμυντική επίδοση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Γράφει ο Σταύρος Γεωργακόπουλος.
Ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ έχει ήδη κερδίσει κάτι περισσότερο από οκτώ συνεχόμενες νίκες στα εννέα παιχνίδια που βρίσκεται στον πάγκο του Ολυμπιακού. Εχει «αγοράσει» χρόνο, ηρεμία και την ευκαιρία να δουλέψει με τους δικούς του όρους σε έναν οργανισμό που δεν χαρίζεται σε κανέναν, ειδικά όταν τα πράγματα δεν ξεκινούν όπως τα περιμένει.
Ολ’ αυτά, διαδεχόμενος έναν προπονητή όπως ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, ο οποίος δεν παρέδωσε απλώς τη σκυτάλη. Αφησε πίσω του μία τεράστια επιτυχία, μία ισχυρή προσωπικότητα κι ένα πολύ βαρύ μέτρο σύγκρισης για τον συμπατριώτη του τεχνικό. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Οταν αναλαμβάνεις τον Ολυμπιακό μετά την εποχή του «Μέντι», δεν έχεις την πολυτέλεια να ζητήσεις περίοδο χάριτος χωρίς να αποδείξεις πράγματα στο γήπεδο.
Ο κόσμος έχει μάθει ν’ απαιτεί, έχει συνηθίσει να βλέπει την ομάδα να διεκδικεί, να πιέζει, να νικά. Ο διάδοχος ενός τόσο επιτυχημένου προπονητή κρίνεται αναπόφευκτα με βάση όσα προηγήθηκαν, ακόμη κι αν η δική του διαδρομή μόλις αρχίζει. Για τον Ιμανόλ, μάλιστα, η εκκίνηση ήταν η χειρότερη δυνατή. Η εντός έδρας ήττα απ’ τον ΟΦΗ δεν ήταν απλώς ένα αρνητικό αποτέλεσμα. Ηρθε σ’ ένα περιβάλλον φορτισμένο, με τις αντιδράσεις του κόσμου να δημιουργούν μία δύσκολη ατμόσφαιρα και να μεγαλώνουν την πίεση πάνω σ’ όλους.
Ο νέος προπονητής βρέθηκε απ’ την πρώτη στιγμή αντιμέτωπος με την αμφισβήτηση, χωρίς να έχει προλάβει να «χτίσει» τη δική του ομάδα, να περάσει τις ιδέες του και να ζητήσει απ’ τους παίκτες που δεν διάλεξε εκείνος να λειτουργήσουν με τις δικές του απαιτήσεις. Εκεί, όμως, αρχίζει η ουσία. Διότι είναι εύκολο να μιλάς για σχέδια, φιλοσοφία και προοπτική όταν όλα πηγαίνουν καλά. Το δύσκολο είναι να δια χειριστείς την πρώτη στραβή, να μην παρασυρθείς απ’ τον θόρυβο και να πείσεις το σύνολό σου ότι υπάρχει δρόμος μπροστά κι ας είναι ανηφορικός.
Ο Ιμανόλ δεν πτοήθηκε απ’ την αρνητική πρε μιέρα και το κλίμα που δημιουρ γήθηκε. Βρήκε τον τρόπο να το αντιστρέψει, να πάρει αποτελέσματα και να μετατρέψει μία δύ σκολη αφετηρία σε ένα εντυπω σιακό σερί. Οκτώ διαδοχικές νίκες σ’ όλες τις διοργανώσεις. Ακόμη πιο ηχηρό, το επτά συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ η ομάδα του. Οι αριθμοί δεν είναι διακοσμητικοί, λένε την αλήθεια, άσχετα αν η στρογγυλή θεά κάνει τα δικά της πάνω στο χορτάρι.
Δείχνουν μία ομάδα που αποκτά συνέπεια, βρίσκει αυτοπεποίθηση και «χτίζει» πάνω στην αμυντική της σταθερότητα. Στον Ολυμπιακό, άλλωστε, δεν αρκεί να κερδίζεις. Πρέπει να πείθεις ότι μπορείς να συνεχίσεις να επιβάλλεσαι, ακόμη κι όταν το πρόγραμμα, η πίεση κι οι απαιτήσεις δεν αφήνουν περιθώρια χαλάρωσης. Ποιος θα περίμενε τέτοια αντίδραση, τέτοια αποτελεσματικότητα και τέτοια αμυντική επίδοση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα;
Ειδικά μετά από εκείνο το πρώτο «χτύπημα»; Δεν σημαίνει ότι όλα έχουν κριθεί, ούτε ότι ο Ιμανόλ έχει λύσει κάθε πρόβλημα. Σημαίνει, όμως, ότι έχει παρουσιάσει πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε κανείς ν’ απαιτήσει στη συγκεκριμένη φάση μιας σεζόν που ξεκίνησε εντελώς στραβά. Η πραγματική αξιολόγηση θα γίνει, ασφαλώς, σε βάθος χρόνου.
Προς το παρόν, όμως, ο Ιμανόλ έχει ήδη ξεπεράσει τις προσδο κίες. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν το έκανε με υποσχέσεις, αλλά με νίκες, αποτελέσματα και μία άμυνα που δεν επιτρέπει στον αντίπαλο να… αναπνεύσει. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να κερδίσεις στον Ολυμπιακό: πρώτα μετρά η εικόνα και η προσπάθεια στο γήπεδο και μετά όλα τα υπό λοιπα.