Αρης: «Είμαι τρελός. Φωνάζω: “Τι ωραία εποχή για να είσαι… Αρειανός”»

Η Καμάρα, ο Λευκός Πύργος, ο Πύργος του ΟΤΕ και το Παλέ! Το Παλέ που έτρεμε ασταμάτητα, σειόταν συθέμελα, χόρευε στους ρυθμούς του Spanoulis Effect. Κουνηθήκαμε, αλύπητα μαζί με τις κάμερες της τηλεοπτική μετάδοσης, αλλά να ξέρετε δεν είναι το Μετρό, ούτε υπάρχουν σκιές που γυρνούν στις κατακόμβες. Ο κόσμος του Αρη χόρευε, μαζί με τους παίκτες του Σπανούλη.

Ο «Kill Bill» έχει κάνει με χειρουργική λεπτομέρεια μαζί με τον Ζήση, μία ομάδα που έχει τη δική τους  τρέλα, το δικό τους πάθος για το μπάσκετ, τη δική τους μούρλα. Μια ομάδα που παίζει σκυλίσια άμυνα, σκάει τον αντίπαλο, πηδάει στο Θεό, βουτάει για μια χαμένη μπάλα και το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα γυρίσει την επόμενη μέρα για να κάνει προπόνηση!

Μια ομάδα που πιέζει μέχρι σκασμού τον αντίπαλο, έχει πολλές κατοχές, τρέχει σε κάθε ευκαιρία, έχει αθλητικά κορμιά και όλοι παίζουν δύο και τρεις θέσεις. Ελεγαν οι «σοφοί» τις πρώτες δύο αγωνιστικές ότι το ρόστερ είναι μέτριο. Δεν έχει τον σούπερ σκόρερ. Και ξαφνικά η ομάδα του Σπανούλη βγάζει διαρκώς σε κάθε ματς και νέα αστέρια.

Ο 34χρονος Μπιρτς παίζει άμυνα για σεμινάριο, τρώει και δίνει ξύλο, κάνει τη βρόμικη δουλειά. Ο Μοκόκα βγάζει τη γλώσσα σε κάθε αντίπαλο. Ο Ντιμιτρίεβιτς νομίζεις πως έρχεται από τη Γιουγκοπλάστικα, ο Μόργκαν είναι ο μόνος μετά από χρόνια που θα μπορούσες να πεις (Θου Κύριε) θυμίζει κάτι από Γκάλη. Ο Λιντέλ και ο Ρόμπινσον-Ερλ είναι διαμάντια από τα λίγα για τους οποίους παρακαλάει όλη η Ευρώπη. Ο Ελάιζα Μήτρου Λονγκ παίρνει το βραβείο Οσκαρ για την πιο αυθεντική μεταμόρφωση. Κι ο Τολιόπουλος δεν χρειάζεται να κάνει καν κάτι. Είναι ο εαυτός του στο σπίτι του. Βάλτε και τον διαχειριστή του Παλέ, τον ένα και μοναδικό Θανάση, τον Κώστα και τα άλλα παιδιά και ξαφνικά έτσι δημιουργείται μια ομάδα που μοιράζει κατοστάρες δεξιά κι αριστερά.

Ποιος το έχει κάνει 101 στον Παναθηναϊκό την 1η Νοεμβρίου και 100 τον Ολυμπιακό στις 15; Είναι ωραία εποχή λοιπόν να είσαι Αρειανός. Και ο κόσμος του Αρη που έχει περάσει τα πάνδεινα, που τραγουδούσε και σήμερα «πως δεν σ’ άφησα στα δύσκολα», μπορεί επιτέλους να σηκώνει το κεφάλι ψηλά. Είναι επίσης δύσκολοι καιροί για να αντιμετωπίσει μία ομάδα τον Αρη. Αυτή η ομάδα αποτελείται από παίκτες με σπάνιο ταλέντο, αλλά και από παιδιά που είναι δεμένα σαν οικογένεια.

Με πάτερ φαμίλια τον Βασίλη Σπανούλη που προσέχει τα πάντα, άγρυπνο φρουρό δίπλα του τον Ζήση και με το χαμόγελο του Σιάο. Μια γροθιά. Μια ομάδα που ακόμα κι όταν θα έρθουν και οι δύσκολες στιγμές, δεν θα σπάσει.

Οσο θα χτυπάει η μπάλα, θα χτυπάει και η καρδιά τους δυνατά. Πιο δυνατά. Πιο δυνατά…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News