ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ: Ο Μανωλάς πολύ απλά... κάνει τη διαφορά!

Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν διλήμματα. Τα λύνει η ίδια η …ζωή. Κοιτάς πίσω και βλέπεις τον μεγάλο Στέλιο Μανωλά. ‘Η τον ξεχωριστό Ανθιμο Καψή. Βλέπεις το σήμερα και το μάτι πέφτει στον καταπληκτικό Κώστα Μανωλά. ‘Η και λίγα χρόνια νωρίτερα, στον θαυμάσιο Μιχάλη Καψή. Δεν υφίσταται το ερώτημα «ποιος και γιατί είναι καλύτερος». Είναι σαν να θέλεις να ξεχωρίσεις δύο πίνακες του Βαν Γκογκ – άλλοι θα επιλέξουν τη δημοφιλή Εναστρη Νύχτα και άλλοι την Καρέκλα.

Ο Στέλιος Μανωλάς, θείος του Κώστα, έκανε μια συναρπαστική καριέρα όταν το να πάει έξω ένας ποδοσφαιριστής έμοιαζε με όνειρο απατηλό. Το έχει ομολογήσει, άλλωστε, ο ίδιος ο ανιψιός. Στις μέρες μας, ο άλλοτε διεθνής λίμπερο θα πήγαινε περίπατο στην Ευρώπη και θα στεκόταν και με το παραπάνω. Ομοίως, ο Ανθιμος Καψής φέρει ως παράσημο τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με το Τριφύλλι, την ώρα που ο γιός του, χωρίς να ειπωθεί πως ήταν παικτικά καλύτερος, σήκωσε το ευρωπαϊκό του 2004. Άλλες εποχές, άλλες συνθήκες, άλλες απαιτήσεις και κυρίως, διαφορετικές οι προοπτικές και οι ορίζοντες που ανοίγονται.

Και ο Κώστας Μανωλάς; Καλή ερώτηση. Ο Μανωλάς των 30 χρόνων είναι ένας μεστός αμυντικός, έμπλεος εμπειριών και με κοντά 300 συμμετοχές στην πλάτη με τις βαριές φανέλες της Ρόμα και της Νάπολι. Δεν είναι εύκολο να παίζεις στο Καμπιονάτο. Να στέκεσαι, να ξεχωρίζεις, να είσαι βασικός και όχι απλά «ένας παίκτης του ρόστερ». Ο Κώστας Μανωλάς το κατάφερε. Πέτυχε όσα ελάχιστοι στην καριέρα τους και συγκαταλέγεται στους Ελληνες παίκτες με την πλέον σημαντική καριέρα σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα – μπορεί να είναι και ο καλύτερος.

Γιατί επέστρεψε; Διότι πολύ απλά ένιωσε πως ένας κύκλος έκλεισε και ένας νέος πρέπει να ανοίξει. Πραγμάτωσε το όνειρό του, αύξησε κατά πολύ τις καταθέσεις του, ικανοποίησε κάθε φιλοδοξία του. Εννοείται, μιλώντας για το εκτός Ελλάδας ταξίδι. Στα 30 του χρόνια, δηλαδή σε μια ηλικία αθλητικά γόνιμη, επέλεξε να βάλει στοπ στις ευρωπαϊκές αναζητήσεις. Γύρισε στην ομάδα που ο ίδιος παραδέχεται πως είναι «της καρδιάς του». 

Δέθηκε με τη μία με τον Ολυμπιακό, από τα 21 του που βρέθηκε στο Λιμάνι. Ένα δέσιμο παράφορο. Ποτέ δεν διέρρηξε τους δεσμούς του, διατήρησε κώδικες επικοινωνίας και φιλικές σχέσεις, ήταν πάντα αυτό που λέμε «κοντά στον Ολυμπιακό» και ήταν αληθινά κοντά και όχι για το θεαθήναι. Αλλωστε, δεν το είχε ανάγκη. Ούτε ήταν για τα μάτια του κόσμου κάποιες ατάκες του στυλ «θα κλείσω την καριέρα μου στον Ολυμπιακό». Το εννοούσε. Αποδείχθηκε. Δεν ήταν εύκολο. Αλλά το κυνήγησε χωρίς να το φωνάζει και το πέτυχε. Είναι δε σημαντικό κάποιος να λέει κάτι και πολύ αργότερα, σε ανύποπτο χρόνο αυτό να γίνεται και να υλοποιείται.

Ο Κώστας Μανωλάς το έκανε. Θέλει να πετύχει στον Ολυμπιακό σε αυτό το δεύτερό του πέρασμα από τον Πειραιά. Ισως γιατί στη διετία που φόρεσε τα Ερυθρόλευκα την πρώτη φορά, να μην πρόλαβε να κάνει όσα ήθελε και περίμενε. Θέλει να ζήσει το παρών. Να χαράξει τη δική του πορεία. Και να αφήσει το στίγμα του για τα καλά (και) στο εγχώριο πρωτάθλημα με τίτλους και επιτυχίες μεγάλες. Κυρίως όμως να δείξει πως είναι διψασμένος. Ο Ολυμπιακός, όντως έκανε διάνα με αυτή τη μεταγραφή που είναι μια από τις «καλύτερες κινήσεις της χειμερινής περιόδου». Αλλωστε, έχει μακρά παράδοση να φέρνει παίκτες και να προκαλεί μεταγραφικό σεισμό.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News