Γιώργος Χελάκης: Οι παραδοχές του Αταμάν και η αγωνιστική κρίση

Ο Εργκιν Αταμαν βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Οχι επειδή ο Παναθηναϊκός έχασε από την Αρμάνι Μιλάνο. Ηττες συμβαίνουν ακόμη και στους καλύτερους. Αλλά επειδή για πρώτη φορά άνοιξε μόνος του (αναγκάστηκε να ανοίξει) δύο μέτωπα που βαραίνουν.

Το πρώτο ήταν η δημόσια παραδοχή ότι η ευθύνη για την εικόνα και το αποτέλεσμα είναι δική του. Τέτοιες δηλώσεις δεν έχουν ξαναβγεί από το στόμα του όσο βρίσκεται στην Αθήνα.

Το δεύτερο, πολύ πιο βαρύ, ήταν η χτεσινή δήλωσή του ότι αν δεν κατακτήσει ούτε το πρωτάθλημα ούτε την Ευρωλίγκα, το καλοκαίρι θα αποχωρήσει από τον Παναθηναϊκό. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κάθε ήττα αποκτά άλλο ειδικό βάρος.

Στον μπασκετικό Παναθηναϊκό υπήρχε πάντα κάποιος «ένοχος». Αλλοτε τα τεσσάρια, άλλοτε ο κοντός γκαρντ, άλλοτε ένας παίκτης που δεν είναι όπως πέρσι και (συνήθως) η διαιτησία, άλλοτε μια απουσία. Αυτή τη φορά, όμως, ο προπονητής πήρε πάνω του την ευθύνη. Και αυτό δεν είναι απλώς μια ατάκα. Είναι μια παραδοχή που ανοίγει συζήτηση για την προετοιμασία, την πνευματική ετοιμότητα, το κοουτσάρισμα, την τακτική. Για όλα μαζί. Γ ιατί ο Αταμαν είναι ο ίδιος άνθρωπος που σήκωσε τρεις φορές την Ευρωλίγκα και ο ίδιος που φέτος βλέπει την ομάδα του να χάνει με τρόπο πιο ηχηρό απ’ ό,τι κερδίζει. Τα δύο παιχνίδια με την Αρμάνι, η Μπολόνια, το Βελιγράδι με τον Ερυθρό Αστέρα, άφησαν πιο βαριά αποτύπωση από πολλές νίκες. Ακόμη και το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό πόνεσε λιγότερο από την εικόνα στα άλλα ματς.

Αν κοιτάξει κανείς τη βαθμολογία της Ευρωλίγκας, θα διαπιστώσει κάτι ανησυχητικό: οι ομάδες που είναι ψηλότερα υπερέχουν τακτικά. Ιτούδης, Μαρτίνεθ, Γιασικεβίτσιους, Σπανούλης, Πασκουάλ. Προπονητές με εμμονή στη λεπτομέρεια και στο σχέδιο. ΟΑταμαν έχει άλλο στιλ. Επενδύει στο ταλέντο, στην προσωπικότητα, στην έμπνευση. Οταν αυτά λειτουργούν, όλα μοιάζουν σωστά. Όταν όχι, τα κενά φαίνονται.

Η αντιμετώπιση του Ναν από την Αρμάνι δεν ήταν τυχαία. Ηταν επαναλαμβανόμενη και στοχευμένη. Και ο Παναθηναϊκός δεν βρήκε απάντηση, ούτε τακτικά ούτε πνευματικά. Ούτε τρόπο να αντιμετωπίσει τον Μπρουκς βρήκε. Σαν να μην θυμόταν ο Αταμάν τι του είχε πρόσφατα κάνει ο συγκεκριμένος παίκτης. Η κόπωση, οι υπερβολικοί χρόνοι συμμετοχής, η απουσία εναλλακτικών επιλογών επιβάρυναν ακόμη περισσότερο την εικόνα.

Η ομάδα δίνει την εντύπωση πως δεν υπάρχουν παίκτες που παίζουν για τον προπονητή τους ή και για τον προπονητή. Οι ομιλίες των προέδρων, όσο σκληρές κι αν είναι, δεν λύνουν αγωνιστικά προβλήματα. Το γήπεδο τα λύνει. Και εκεί, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται κάτι περισσότερο από ένταση και πάθος. Χρειάζεται σχέδιο.

Γιατί όταν ο ίδιος ο προπονητής βάζει τον πήχη στο «ή τίτλοι ή αποχώρηση», τότε η πίεση παύει να είναι θεωρητική. Γίνεται καθημερινή και αμείλικτη.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News