Ολυμπιακός: Ο διαφορετικός «Θεός της μπάλας» και μια ομαδάρα που δεν έχει πιάσει το ταβάνι της

Ιστορικά, λαϊκό άθλημα είναι το ποδόσφαιρο, οπότε αυτό έκανε κατάληψη και στη λέξη «μπάλα». Μπάλα και εκείνη που κυλά στο χορτάρι, μπάλα κι αυτή που μπιστά στο παρκέ, όμως «μπάλα» είναι η πρώτη.

Αρα, «Θεός της μπάλας» είν’ ο Λατίνος Μαραντόνα, όχι ο Αμερικανός Τζόρνταν. Εκείνος είναι κάτι άλλο. Είναι «είδωλο», «σελέμπριτι», «αστέρας».

Πάνω από έναν αιώνα μακριά από τα πρώτα παιχνίδια ποδοσφαίρου και μπάσκετ στην Ελλάδα, τα δύο αθλήματα έχουν έρθει κοντά. Στο καφενείο, στο καφέ, στο μπαρ, στο σχολείο, θα ακούσεις για τον Ναν όσα θα ακούσεις και για τον Ελ Καμπί. Για τον Αταμάν θα ακούσεις περισσότερα από όσα θα ακούσεις για τον Μπενίτεθ. Σημεία των καιρών.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν είναι ο προπονητής που τυχαίνει να οδηγεί την ομάδα του Ολυμπιακού. Είναι ο Ολυμπιακός. Σάρκα από τη σάρκα. Στην πραγματικότητα, παρότι σχεδόν κανένας δε τον έχει δει να ντριμπλάρει ή να πετάει ένα τρίποντο στην κίνηση, ο ψηλόλιγνος τύπος με το σακάκι και τις ακραίες εκφράσεις, συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία ενός… Θεού της μπάλας. Οχι καθολικού. Θεού για την ομάδα του, που άλλωστε τον νοιάζει περισσότερο από τον κόσμο όλον.

Απέχει από την τελειότητα. Είναι, δηλαδή, ανθρώπινος. Σε κάνει να ταυτιστείς. Το ξέσπασμά του στο Ντουμπάι ήταν αλήτικο, κυρίως με την κακή έννοια. Οχι γιατί αντέδρασε (αυτό είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα), αλλά για τα όσα είπε. Τα μετάνιωσε και δε ντράπηκε να το δηλώσει. 

Βλέποντας ένα ξέσπασμα λάθος, αλλά οπαδικό, οι υπό άλλες συνθήκες διπλανοί του στην εξέδρα, αφήσαν τα λαρύγγια τους στο ΣΕΦ για να τον αποθεώσουν κατά την είσοδό του στο γήπεδο για το παιχνίδι με τη Βίρτους. Ο Εβάν Φουρνιέ έφτασε στο Φάληρο με μιά μπλούζα που είχε το πρόσωπο του προπονητή του, κι όταν πάτησε παρκέ τα έκανε σχεδόν όλα τέλεια. 

Το κλίμα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ήταν ένα κλίμα λατρείας και συσπείρωσης. Οχι εκείνης που προκύπτει ως άμυνα όταν βρίσκεσαι με την πλάτη στον τοίχο, αλλά εκείνης που καμιά φορά αισθάνονται οι οργανισμοί όταν βλέπουν δύο μέτρα και δυο σταθμά στις αντιδράσεις εις βάρος τους. 

Ο Μπαρτζώκας δε μπήκε στο ΣΕΦ με ψηλά τις γροθιές, αλλά με το βλέμμα κατεβασμένο. Ισα που έγνεψε ένα «ευχαριστώ» από ευγένεια. Δεν έδειχνε να νιώθει πως αυτή ήταν η πιο άξια αποθέωση που έχει λάβει. Παρέμενε απόλυτα συγκεντρωμένος στη δουλειά του, ώστε να τα κάνει σωστά και να λάβει τελικά την πιο δίκαια κάποια στιγμή προς το καλοκαίρι. 

Ο Ολυμπιακός έχει μια εντυπωσιακά ανοδική πορεία κι είναι σαν όλα να του δουλεύουν. Η ομάδα έχει αφομοιώσει το μπάσκετ του κορυφαίου προπονητή της και σχεδόν όλοι αποδέχονται τον ρόλο τους, προσπαθώντας να κερδίσουν και κάτι παραπάνω. Οχι με εγωισμούς, αλλά με προσπάθεια. 

Ο Ντόντα Χολ, αποδεικνύεται ιδανικός τρίτος ψηλός. Οχι μόνο για τα όσα εντυπωσιακά κάνει στο παρκέ (χθες ήταν κομβικότατος στη δεύτερη περίοδο που… τελείωσε το παιχνίδι), αλλά και για τον τρόπο που σκέφτεται. Παρότι φορμαρισμένος, είδε σε δύο παιχνίδια «DNP» δίπλα από το όνομά του. Οταν ο κόουτς τον έριξε στη μάχη, έκανε τα πάντα για να δείξει πως αξίζει λεπτά. 

Ο Εβάν Φουρνιέ αποδεικνύεται εξαιρετικά ευφυής. Απέχοντας από τον «κίλερ» περσινό εαυτό του, έχει αποδεχθεί τα αυξημένα δημιουργικά του καθήκοντα, ενώ τα δίνει όλα στην άμυνα. Με εκείνον ηγέτη, η «second unit» μοιάζει συχνά καλύτερη από την πεντάδα των… επίσης αδιανόητων Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ. 

Πολύ θετικά ήταν και τα δείγματα βελτίωσης του Κόρι Τζόσεφ. Ο Καναδός μαθαίνει καλύτερα την ομάδα, απελευθερώνεται από το άγχος και αυτό φαίνεται πια στις επιλογές και στα σουτ του. Αν μείνει μακριά από τραυματισμούς (ο Μπαρτζώκας σημείωσε πως πρέπει να γίνει διαχείριση), τότε είναι δεδομένο πως θα γίνει ακόμα καλύτερος άμεσα. Κι όλα αυτά ενώ ο Ολυμπιακός αναμένει την επιστροφή του Μόντε Μόρις, αλλά και του Κώστα Παπανικολάου. Ο «Παπ» δεν είναι απλά ο αρχηγός. Είναι ένας από τους κύριους υπεύθυνους της… μεταμόρφωσης της φετινής ομάδας μετά την ήττα από τη Βαλένθια.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News