Υπεράνω Όλων: Δεν έχουμε δώσει σε όλη την διάρκεια της χρονιάς, ούτε ένα ματς πλήρεις!

Δεν «καίει» τον Ολυμπιακό η ήττα από την Μονακό. Απλά αν είχε έρθει θα ισχυροποιούσε την βαθμολογική του θέση στην πρώτη 4άδα της κατάταξης στην Ευρωλίγκα.

Για μένα δεν σήμαινε απολύτως τίποτε το γεγονός ότι κατέβηκε η ομάδα του Πριγκιπάτου με 9 παίχτες, ίσα – ίσα που «προστατεύτηκε» από τους διαιτητές όσον αφορά τον καταμερισμό και τον καταλογισμό των φάουλ, και ίσως έκανε τον Ολυμπιακό (λάθος) να μπει πιο χαλαρά στην διεκδίκηση της νίκης.

«Έχει» ο Ολυμπιακός τα παιχνίδια που χρειάζεται για να είναι σίγουρα στην 4άδα. Αρχής γενομένης την Τρίτη και την Πέμπτη στο ΣΕΦ με Φενέρ και Μπασκόνια. Κερδίζοντας αυτά τα δύο παιχνίδια και φτάνοντας το ρεκόρ σε 22-11 πολύ δύσκολα στα 5 παιχνίδια που απομένουν με… Βαλένθια, Βιλερμπάν, Χαποέλ, εκτός και Ρεάλ, Αρμάνι εντός , να μην επιτευχθεί ο πρώτος στόχος της χρονιάς.

Θα μπορούσε όμως να φύγει νικητής έστω και αν δεν έπαιξε καλά σε μεγάλο διάστημα του αγώνα ο Ολυμπιακός. Μιας και το ματς κρίθηκε στον πόντο. Δεν με πείραξε τόσο η ήττα , όσο το γεγονός ότι χάσαμε ξανά με πανομοιότυπο τρόπο. Με τον τρόπο που έχουμε χάσει 2,5 Ευρωλίγκες. Από τον Τόμπσον και τον Μίσιτς μέχρι τον Γιούλ.

Επιλέξαμε να παίξουμε άμυνα και να μην κάνουμε φάουλ ώστε να έχουμε εμείς τον τελευταίο λόγο έχοντας όλο τον χρόνο στην διάθεση μας και όχι μόλις 4¨ δευτερόλεπτα. Συνεχίζω να πιστεύω ότι το πιο πιθανό είναι να φας καλάθι, η να σφυρίξουν κάποιο φάουλ και ακόμη χειρότερα να μην είναι οι διαιτητές. Κάνεις αμέσως φάουλ, μπορεί να χάσει ο αντίπαλος μια βολή η και τις δύο και έχεις εσύ την τύχη του αγώνα στα χέρια σου.

Επίσης έχοντας πάρει τάιμ άουτ , μεταφέροντας το παιχνίδι στο μισό γήπεδο του αντιπάλου έστω και στα τελευταία 4¨ δευτερόλεπτα , δεν γίνεται να σου μένει ουσιαστικά στα χέρια η μπάλα στην επαναφορά και να σουτάρει ο Μιλουτίνοφ. Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω να χαθεί άλλη μια Ευρωλίγκα με τον ίδιο τρόπο όπως οι προηγούμενες. Γιατί είχαμε παίξει και καλές άμυνες αλλά τα σουτ των αντιπάλων μας μπήκαν. Θα πει κάποιος μπορεί να χάσεις την τελευταία επίθεση εσύ και ας έχεις περισσότερο χρόνο στην διάθεση σου. Ναι, αλλά θα κρίνεις εσύ το ματς , είτε με τρίποντο , είτε με δίποντο, είτε κερδίζοντας φάουλ. Και έχεις τους παίχτες για να αναλάβουν αυτή την «ευθύνη».

Και αν με την Μονακό δεν κρίθηκε απολύτως τίποτε, όταν κρίνεται η πρόκριση στον τελικό η ο ίδιος ο τελικός το να χάσεις ξανά με τον ίδιο τρόπο δεν θα το αντέξει πια κανείς. Γιατί δεν φημιζόμαστε και για την τύχη μας γενικότερα.

Πάμε να παίξουμε το επόμενο παιχνίδι και δεν ξέρουμε ποιοι παίχτες θα είναι στην διάθεση μας. Δεν έχουμε δώσει και φέτος καθ΄ όλη την διάρκεια της χρονιάς, ούτε ένα ματς πλήρεις! Ας ορίσουμε και εμείς μια φορά ρε κόουτς την τύχη μας στα τελευταία δευτερόλεπτα ενός κρίσιμου αγώνα. Έτσι για αλλαγή ρε παιδάκι μου.

Και κάτι τελευταίο για τους εμπαθείς επικριτές σου. Όσο μπάσκετ ξέρεις εσύ δεν ξέρουν όλοι οι υπόλοιποι προπονητές της Ευρωλίγκα. Οι οποίοι βασικά κάνουν τους «μάγκες» έχοντας τα πληρέστερα και τα πιο ακριβά ρόστερ διαχρονικά. Μαζί και την διαιτησία. Για να μην μιλήσω για τους άγνωστους στην Ευρωλίγκα παίχτες που έχεις «βγάλει». Μαζί σου μέχρι τέλους.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News