Νίκος Σαρίδης: Ο πρώτος «Κill Bill» του μπάσκετ

Aς μη γελιόμαστε, εμάς τους μεσήλικες οι νέοι μάς βλέπουν σαν δεινόσαυρους. Δεν είναι της
παρούσης, βεβαίως, ν’ αναλύσουμε ποιος ή ποια μπορεί να λογίζεται ως μεσήλικας. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για παράδειγμα, είναι μικρότερη απ’ την Αννα Βίσση κι η Τζένιφερ Λόπεζ τυγχάνει μεγαλύτερη απ’ τη Νίκη Κεραμέως. Επίσης, η Κατερίνα Διδασκάλου έχει γεννηθεί την ίδια χρονιά με τη Λίνα Μενδώνη, ενώ ο Μάριος Ηλιόπουλος είναι συνομήλικος της Πατρίσια Κας.

Τη μία, είναι η απώλεια της Μαρινέλλας με όλες τις ελεγείες που τη συνοδεύουν. Τα πιτσιρίκια μάς ακούνε με ανοιχτό το στόμα. Κάπως τους φαίνονται όλα αυτά: ότι ήταν η πρώτη, η οποία σηκώθηκε απ’ το πάλκο, ότι φόρεσε παντελόνια, ότι απέκτησε παιδί εκτός γάμου, ότι πήγε στη Γιουροβίζιον με τραγούδι χωρίς μισή ξένη λέξη μέσα. Μπορεί να κουνάνε κοροϊδευτικά το κεφάλι ακόμη και για το «Μαρινέλλα». Μα,
είναι καλλιτεχνικό ψευδώνυμο; Ετσι σκέφτονται. Χάθηκε, σου λέει, ένα(ς) ΛΕΞ, ένα(ς) «Νέγρος του Μοριά», ένα(ς) «Σαντάμ», ένα(ς) «Bloody Hawk» ή ένα(ς) «Εθισμός»;

Την άλλη, ακούνε να τους μιλάμε για τον Βασίλη Γκούμα, ότι ήταν ο πρώτος που έσπασε το φράγμα των 10.000 πόντων στο πρωτάθλημα και μάλιστα παίζοντας τα πιο πολλά χρόνια με τον -ιστορικό, πλην όμως άνευ λαϊκής βάσης, έστω στα στενά όρια της Κυψέλης- Πανελλήνιο. Επιπλέον, ο «αυτοκράτορας» ίσα που πρόλαβε στη δύση της καριέρας του το τρίποντο. Φαντάσου πόσους πόντους ακόμη θα είχε βάλει…
Βλέπουν τα παιδιά -από χθες που «έφυγε» ο Γκούμας- τα διάφορα αφιερώματα με τις φωτογραφίες απ’ όταν μεσουρανούσε στα γήπεδα. Οπως εκείνη, όπου ο φακός τον έχει απαθανατίσει σε μονομαχία σε τελικό Κυπέλλου της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Τους λες ότι ήσουν κι εσύ εκεί… Οτι κατηφόριζε όλη η «μαρίδα» από Παγκράτι, Βύρωνα και Καισαριανή, και πηδούσε τον μαντρότοιχο από
πίσω, απ’ τον στίβο του Αρδηττού, για να δει τζάμπα το ματς. Και σου λέει: «Μα, πρόλαβες τελικό Κυπέλλου σε ανοιχτό γήπεδο;». Οχι απλώς οld schoοl, αλλά εποχή των σπηλαίων. Ετσι σε βλέπουν. Και δεν πρέπει να μας κακοφαίνεται, με τη σειρά πηγαίνουν αυτά…

Και γιατί, σου λένε, τον βγάλανε «αυτοκράτορα»; Αντε να τους εξηγήσεις τα ήθη της εποχής, ότι έτσι γινόταν τότε. Και τον Σταύρο Σαράφη του ΠΑΟΚ «Καίσαρα» τον είχαν βαφτίσει. Φοριόταν… η κορόνα.

Και καλά να είσαι αυτοκράτορας ή καίσαρας, αμ εκείνο τον έρμο (συχωρεμένος κι αυτός πια, όπως ο Γκούμας κι ο Σαράφης) τον Μιχάλη Κρητικόπουλο, που τον φώναζαν «Βαρβάρα»; Είναι παρανόμι αυτό για ποδοσφαιριστή που ξεσηκώνει τα πλήθη στο κατάμεστο Καραϊσκάκη; Του Γκούμα το παρατσούκλι,
πάντως, έτοιμο το βρήκαμε κι εμείς, είχε βγει πριν αρχίσουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Απλώς, έχουμε ευκρινή εικόνα του διότι έπαιξε μπάσκετ μέχρι τα 40+. Τελευταίος σταθμός ο Ηλυσιακός, στο κλειστό της οδού Ταξίλου μαζί με άλλα «γερόντια» του καιρού εκείνου: Γιώργο Καστρινάκη, Κυριάκο Βίδα, Δημήτρη Κοκολάκη, Χάρη Παπαγεωργίου, Ανδρέα Παπαντωνίου…

Να εξηγήσεις στα σημερινά παιδιά ότι χρηματοδότης τότε της ομάδας των Ανω Ιλισίων ήταν ο Αλέκος
Ρογκαβόπουλος, ο οποίος εμπορευόταν χρυσές καδένες, σε χρόνια όπου κυριαρχούσε το σλόγκαν «Ο χρυσός μάς φέρνει πιο κοντά». Tότε που φορούσαν χρυσές καδένες στα χέρια και στον λαιμό γυναίκες και άνδρες; Μπλέξιμο… Μα, είναι δυνατόν να κυκλοφορεί άνθρωπος με χρυσή καδένα; Αυτό θα (βρουν να) σου αντιγυρίσουν τα πιτσιρίκια. Τυχερός ο… Βασίλης Σπανούλης, πάντως, που δεν καπάρωσε το «Kill Bill» ο συνονόματός του Γκούμας. Γιατί αυτό ήταν ο Γκούμας: όταν σηκωνόταν, «έγραφε».

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News