Ολυμπιακός: Πολύ καλά περνάμε, αρχίζω και φοβάμαι

Εντάξει, δεν είναι αυτή η δουλειά μας. Πρέπει να προευόμαστε με δεδομένα κι όχι με προαισθήσεις, φόβους και φίλινγκς, αλλά ο τίτλος του άρθρου επέβαλε την παρουσία του τη στιγμή που ο μεγάλος άτυχος, Ουσμάν Γκαρούμπα αποχώρησε υποβασταζόμενος ενώ η Ρεάλ είχε ένα πλεονέκτημα που δε μπορούσε να χάσει.

Αλήθεια; Ο Ολυμπιακός πέρασε από πάνω την πρωταθλήτρια Ευρώπης σε ένα κατακόκκινο ΟΑΚΑ, χωρίς να εξαντλήσει τους καλύτερους παίκτες του, και στον τελικό όχι μόνο πετυχαίνει την πιο ταιριαστή αντίπαλο, αλλά τη βρίσκει και χωρίς μισό κανονικό ψηλό ενώ η δική του ισχύς είναι στη ρακέτα; Πολύ καλά δεν πηγαίνουν τα πράγματα που παραπονιέται πως βιώνει το «χίλιοι και ένας τρόποι για να απογοητευτείς»;

Μην παρεξηγούμαστε, αυτή η ομάδα, με το μπάσκετ που παρουσιάζει, δεν είχε ανάγκη την τύχη. Άλλωστε αυτός ο παράγοντας έπαιξε σχεδόν μηδενικό ρόλο στον ημιτελικό. Σε ένα παιχνίδι που πήγε σε «σκορ Φενέρ», με τον Ολυμπιακό να προσαρμόζεται σα τον πιο καλά διαβασμένο μαθητή. Σε ένα παιχνίδι που… ιστορία δεν έγραψε κανένας εκ των Βεζένκοφ, Ντόρσεϊ και Φουρνιέ, αλλά ο -για κάποιους- «κάτοικος Μιλάνου» Πίτερς και κατά κύριο λόγο η ομαδική λειτουργία. Η ταυτότητα, δηλαδή του Ολυμπιακού, που πήρε πολλά στην επίθεση από ρολίστες και… αμέτρητα στην άμυνα από «πουλέν» όπως ο Γουόκαπ. 

Εν πάσει περιπτώσει, το στόρι μοιάζει γραμμένο στ’ άστρα, Ή που ο Ολυμπιακός θα ποδοπατήσει την αχώνευτη παρέα του Σέρχιο Γιουλ με 15 χιλιάδες ζουλού να παραδίδονται στην «κ» της ολοκλήρωσης αυτής της πονεμένης πενταετίας (μέσα στο ΟΑΚΑ βεβαίως βεβαίως) ή που θα βιώσει το μπασκετικό κάζο του αιώνα και θα τιμωρηθεί όπως ο Σίσυφος από την ανώτερη δύναμη του μπάσκετ δίχως συγκεκριμένο λόγο. 

Το έχει πιάσει το νόημα

Ο Ολυμπιακός σκότωσε το «λιοντάρι», αλλά αντί να πανηγυρίζει απλά χαμογελούσε. Το έχει πιάσει το νόημα: μετρά μονάχα η κούπα. Σε έναν τελικό που απέκτησε υποχρέωση νίκης και αποτελεί τη μεγαλύτερη ευκαιρία στην Ιστορία του τμήματος. Πάντα υπάρχει η παγίδα. Θα μπορούσε να υποτιμήσει τη λειψή Ρεάλ, όμως είναι τόσο αποφασισμένος που αυτό μοιάζει απίθανο. 

Μέχρι εδώ, τα κατάφερε περφημα. Τι μένει; Όλο κι όλο ένα σπριντ 40 λεπτών. Με τους αστέρες του να φυλούν την καλή εμφάνιση για την Κυριακή. Ευλογία για τον Βεζένκοφ ήταν η τρίτη περίοδος. Όχι μόνο γιατί βοήθησε την ομάδα του να τελειώσει την υπόθεση, αλλά και γιατί πέταξε από πάνω του την πίεση. Αν όλος ο ημιτελικός πήγαινε για εκείνον όπως το πρώτο δεκάλεπτο, θα ένιωθε πως έχει κάτι ντε και καλά να αποδείξει. Τώρα πρέπει να κάνει απλά μια τυπική εμφάνιση για να γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία. Πιο κοντά από ποτέ. Πάμε…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News