Ευρωλίγκα: Παίρνεις την κούπα; Επιστρέφεις!

Τι πιο σύνηθες, από το να ξανακάτσει ένας προπονητής σε πάγκο από τον οποίο είχε καθοδηγήσει μία ομάδα στην κορυφή της Ευρώπης!

Σχεδόν οι μισοί άλλωστε από εκείνους που πήραν την Ευρωλίγκα (ή Κύπελλο Πρωταθλητριών, όπως την έλεγαν παλιότερα) το… έπραξαν. Κάποιοι την ξαναπήραν μάλιστα! Αφορμή για τη συγκεκριμένη έρευνα, φυσικά η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο ΟΑΚΑ, που λέγεται πλέον T-Center.

O πολυνίκης κόουτς της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης την είχε κατακτήσει πεντάκις με τους «πράσινους», στους οποίους βρισκόταν από το 1999 έως το 2012. Πρώτη κούπα, ως ρούκι τεχνικός, ήταν εκείνη του 1992 με την Παρτίζαν. Αρα, ναι! Εχει ήδη επιστρέψει σε έναν σύλλογο με τον οποίο θριάμβευσε σχετικά ο εκ νέου κόουτς του Παναθηναϊκού AKTOR. Στον σερβικό ξαναπήγε το 2021 και έμεινε για άλλες τεσσεράμιση περιόδους.

Στα «αιώνια» ντέρμπι θα τα βάζει στο εξής με τον Γιώργο Μπαρτζώκα, ο οποίος ως γνωστόν είχε πάρει το Ευρωπαϊκό (πριν το φετινό) με τον Ολυμπιακό και το 2013. Αποχώρησε επεισοδιακά στο ξεκίνημα της σεζόν 2014-15, έπιασε πάλι λιμάνι τον Ιανουάριο του 2020. Και συνεχίζει ακάθεκτος…

Οι άλλες δύο «ερυθρόλευκες» ευρωκούπες είχαν έρθει με τον Ντούσαν Ιβκοβιτς στο τιμόνι. Ο παλιός συνεργάτης και μέντορας του Ζοτς είχε πάρει το πρώτο του Ολυμπιακού, το 1997 στη Ρώμη. Εφυγε το 1999 και ξαναμπήκε στο ΣΕΦ το 2010, για να το ξαναπάρει το 2012 στην Κωνσταντινούπολη – και να αφήσει τη θέση του, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα στον «coach B»…

Αντιθέτως, η επιστροφή του Τσάβι Πασκουάλ στην Μπαρτσελόνα φαίνεται πως στέφεται από πλήρη… αποτυχία (sic). Αν δεν πάρει τον ισπανικό τίτλο κόντρα στη Βαλένθια (από την οποία διασύρθηκε στον δεύτερο τελικό, μετά από μπρέικ πάντως), ο παλιός κόουτς και του Παναθηναϊκού θα φύγει -προς Ντουμπάι εκτός απροόπτου- δίχως καν να έχει μπει στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας.

Προσλήφθηκε βέβαια μετά την έναρξη της σεζόν, τον Νοέμβριο. Το 2010 είχε γίνει πρωταθλητής Ευρώπης με τον σύλλογο στον οποίο βρισκόταν από το 2004 (στη β’ ομάδα και ως ασίσταντ) ο Τσάβι. Ολες κι όλες δύο ευρωκούπες έχουν σηκώσει οι «μπλαουγκράνα». Σε εκείνη του 2003 είχαν τεχνικό τον Σβέτισλαβ Πέσιτς, τον οποίο ξανακάλεσαν το 2018, κρατώντας τον δύο χρονιές.

Είμαστε ήδη στους πέντε πρωταθλητές Ευρώπης τεχνικούς που γύρισαν στα λημέρια… θριάμβου. Στη σύγχρονη εποχή της Ευρωλίγκας, από το 2000, δηλαδή, υπάρχουν άλλοι δύο τέτοιοι. Ο Ετορε Μεσίνα (νικητής και με τη Βίρτους το 1998 και το 2001) την πήρε το 2006 και το 2008 με την ΤΣΣΚΑ, αλλά τη διετία 2012-14 αρκέστηκε σε εγχώρια τρόπαια.

Στον Πίνι Γκέρσον μπαίνει αστερίσκος, διότι το 2001 έγινε πρωταθλητής Ευρώπης στη Σουπρολίγκα (στη σεζόν του διχασμού) και γύρισε στη Μακάμπι Τελ Αβίβ για νέους ευρωπαϊκούς τίτλους το 2004 και το 2005. Ο Ισραηλινός ματαξανάκατσε (sic) κι άλλη φορά στον πάγκο της. Μετά δηλαδή και τη θητεία του στον Ολυμπιακό.

Ανατρέχοντας στο βαθύ παρελθόν, βρίσκουμε τον Πέδρο Φεράντιθ. Εξ εκείνων με τέσσερις κατακτήσεις, που ακολουθούν τον πολυνίκη Ομπράντοβιτς. Ο θρύλος της Ρεάλ είχε μετά την πρώτη ευρωκούπα περάσει μία σεζόν μονάχα ως τζένεραλ μάνατζερ των Μαδριλένων, προτού πάρει πάλι τη γνώριμη θέση του στην άκρη του πάγκου και σηκώσει άλλες τρεις.

Μαζί του στα τέσσερα τρόπαια ο Αλεξάντερ Γκομέλσκι. Ο θρύλος του σοβιετικού μπάσκετ και ηττηθείς στο «χρυσό» για μας Ευρωμπάσκετ ’87 είχε θριαμβεύσει στις τρεις πρώτες «εκδόσεις» του Πρωταθλητριών με τη Ρίγα. Η δική του επιστροφή έχει να κάνει με την ΤΣΣΚΑ. Την έφτασε στην κορυφή στην πρώτη του σεζόν στη Μόσχα, το 1971. Εμεινε έως το 1979 εκεί, γύρισε για μία σεζόν το 1985-86 (ενόσω συνέχιζε την προπονητική κατακτώντας μετάλλια σε εθνικό επίπεδο).

Ο μακαρίτης Ραλφ Κλάιν είχε περισσότερες θητείες στη Μακάμπι και από τον Γκέρσον. Πέντε διαφορετικές! Της έδωσε το πρώτο Ευρωπαϊκό το 1977, στη δεύτερη θητεία του. Στις άλλες τρεις δεν έφτασε τόσο μακριά. Πάμε τώρα και Ιταλία;

Ηδη θριαμβευτής το ’82 με την Καντού, ο Βαλέριο Μπιανκίνι κατέκτησε το Πρωταθλητριών το 1984 με τη Ρόμα. Γύρισε στους πρωτευουσιάνους τη διετία 1989-91 που έπεσαν τα χοντρά λεφτά (δίχως αντίστοιχη αγωνιστική ανταπόδοση), κοουτσάροντας μεταξύ άλλων τον Ντίνο Ράτζα, όπως και το 1999.

Ενα μικρό πέρασμα είχε και ο Νταν Πίτερσον το 2011, στα 75 του (!), από την Ολίμπια Μιλάνο. Ο επίσης εν ζωή προπονητής είχε συμπληρώσει το 1987 οκτώ χρόνια στον πάγκο της τότε (εκ του χορηγού) Τρέισερ, παίρνοντας το Πρωταθλητριών. Το επόμενο έτος, το 1988, η νυν Αρμάνι το σήκωσε με κόουτς τον Φράνκο Καζαλίνι. Ο μακαρίτης αλενατόρε «εξαργύρωσε» την τριετία του στον πάγκο έως το 1990 και με δικό του βραχύβιο πέρασμα το 1998 από τον ίδιο πάγκο.

Αλλη μια εξάδα… υποπεριπτώσεων

Φτάσαμε αισίως στις 13 επιστροφές πρωταθλητών Ευρώπης στον τόπο (και σύλλογο) των θριάμβων. Υπάρχουν όμως και έξι επίσης αξιοπρόσεκτες περιπτώσεις, στις οποίες πρέπει να γίνει αναφορά. Για παράδειγμα, ο θαλερός ακόμα Λόλο Σάινθ το σήκωσε δις (1978, 1980) στη Ρεάλ, στην οποία ήταν πιο πριν παίκτης και βοηθός προπονητής, για να γυρίσει το 2002 με την ιδιότητα του τζένεραλ μάνατζερ.

Ο Μίρκο Νόβοσελ είχε μία πρώτη θητεία στην Τσιμπόνα (1967-71) δίχως ευρωκούπα και το σήκωσε δύο φορές στο Ζάγκρεμπ (1985-86) έχοντας… παλιώσει στη δεύτερή του. Ενδιάμεσα ήταν ο εκλέκτορας της εθνικής Γιουγκοσλαβίας. Το ίδιο ισχύει με τον Ντέβιντ Μπλατ. Ο τεχνικός και των Αρη και Ολυμπιακού πρώτα θήτευσε στην άκρη του πάγκου της Μακάμπι δίχως Ευρωλίγκα (2001-03) και μετά την σήκωσε. Το 2014, έχοντας ωστόσο πιστωθεί και άλλα δύο τρόπαια νωρίτερα ως βοηθός του Πίνι Γκέρσον.

Ο Εργκίν Αταμάν με τη σειρά του έπρεπε να κάτσει για τρίτη φορά στον πάγκο της Εφές ώστε να το σηκώσει back-to-back το 2021 και το 2022. Χώρια η πρώτη του φορά στον σύλλογο της Κωνσταντινούπολης, ως ασίσταντ…

Ο δε Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, περσινός θριαμβευτής με τη Φενερμπαχτσέ, γύρισε στον έτερο σύλλογο της Πόλης το 2023 ως προπονητής, έχοντας φορέσει το 2011 για μερικούς μήνες τη φανέλα της. Ανάλογη υπήρξε η περίπτωση του Πάμπλο Λάσο στη Ρεάλ (πρωταθλητής Ευρώπης 2015, 2018), διότι ήταν πλέι μέικερ της «Βασίλισσας» τη διετία 1995-97.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News