Αντώνης Καρπετόπουλος: Η σατανική ιστορία του Ντόρσεϊ

Θέλω να πω κάτι όχι για τον Ντόρσεϊ αλλά γενικότερα για το τι συμβαίνει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ με τα συμβόλαια και το γιατί αυτά είναι για τους παίκτες ελάχιστα δεσμευτικά. Η ξαφνική απαίτηση του Ντόρσεϊ να τον αφήσουν να φύγει, όπως άλλωστε και ο τρόπος με τον οποίο ο Γουόκαπ έκανε τελικά το δικό του, μαρτυρούν ότι οι παίκτες ξέρουν πολύ καλά πως ό,τι και να υπογράψουν στην πραγματικότητα δεν τους δεσμεύει από τη στιγμή μάλιστα που βρίσκονται στον τελευταίο χρόνο της συγκεκριμένης σύμβασης.

Ο Ολυμπιακός, ο Ντόρσεϊ και το διαβατήριο

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί στο ευρωπαϊκό μπάσκετ ισχύουν κάποια πράγματα τα οποία δεν τα συναντάς σε άλλα σπορ. Το ποδόσφαιρο για παράδειγμα είναι πάρα πολύ σοβαρότερο. Η διαπραγματευτική δύναμη των παικτών του μπάσκετ είναι τεράστια για συγκεκριμένους λόγους. Πρώτα απ’ όλα στην Ελλάδα υπάρχει το περίφημο ζήτημα των ελληνικών διαβατηρίων: όποιος τέτοιο έχει, όπως φαίνεται, το πουλάει πολύ ακριβά.

Αυτό δε συμβαίνει μόνο γιατί υπάρχει η περίφημη υποχρέωση των ομάδων να αγωνίζονται στο πρωτάθλημα μόνο με έξι ξένους αλλά και για ένα άλλο λόγο: γιατί στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν υπάρχει ιδιότητα του «κοινοτικού» που συναντάμε σε όλες τις επαγγελματικές λίγκες της Ευρώπης. Στο ποδόσφαιρο ο αθλητής που έχει διαβατήριο χώρας ευρωπαϊκής ένωσης δεν έχει καμία απολύτως διαφορά από τον Ελληνα.

Στο μπάσκετ όχι. Στο μπάσκετ ο Φουρνιέ που είναι Γάλλος και ο Χολ που είναι Αμερικανός αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Πρόκειται για ένα τεράστιο λάθος. Αν αύριο κάποιος πάει στα δικαστήρια ζητώντας την εξομοίωση των κοινοτικών με τους Ελληνες θα κερδίσει την υπόθεση πριν συζητηθεί.

Αν οι ομάδες θέλουν να συνεχίσουν να είναι εύκολα εκβιαζόμενες από όσους παίρνουν ελληνικά διαβατήρια, μπορούν να μην αλλάξουν το status. Εγώ θα ‘λεγα ότι καλά θα ήταν να το ξανασκεφτούν. Στο φινάλε το μόνο που πρέπει να απαιτήσουν είναι η νομιμότητα. Και οι Ελληνες παίκτες; θα πει κάποιος. Οι Ελληνες πρέπει να είναι όσο καλοί είναι και οι κοινοτικοί για να βρίσκουν θέση στις δω δεκάδες.

Η δυνατότητα που δημιουργεί ιστορίες

Πέρα απ’ αυτό υπάρχουν και δύο ακόμα ζητήματα. Το πρώτο είναι η ευκολία με την οποία ένας καλός παίκτης μπορεί να φύγει από την Ευρώπη σπάζοντας το συμβόλαιό του και να πάει στο NBA χωρίς γι’ αυτό να υπάρχει καμία επίπτωση. Οι Αμερικάνοι δεν αναγνωρίζουν τα ευρωπαϊκά συμβόλαια. Μια ομάδα μπορεί να προσφύγει σε ένα πολιτικό δικαστήριο εναντίον του παίκτη που την παράτησε και να κερδίσει ίσως κάποια στιγμή κάποιου τύπου αποζημίωση: τρέχα γύρευε.

Αυτή η δυνατότητα δημιουργεί ιστορίες για να γελάει κανείς. Ο Λόνι Γουόκερ ήρθε πρόπερσι στην Ζαλγκίρις και έφυγε το Φεβρουάριο. Ξαναγύρισε πέρσι στην Μακάμπι έπαιξε 28 ματς και πάλι έφυγε. Τώρα ξαναγυρίζει στην Μπεσίκτας. Μπράβο στα κορόιδα που τον πληρώνουνε.

Οι μεταγραφές στο μπάσκετ

Το δεύτερο ζήτημα είναι αυτή η τεράστια μεταγραφική περίοδος. Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν ως γνωστόν δύο περίοδοι εντός της χρονιάς που μπορεί να γίνουν μεταγραφές: το καλοκαίρι και ο μήνας Ιανουάριος. Αυτό σημαίνει πως όποιος υπογράφει ένα συμβόλαιο μπορεί να φύγει μόνο αυτούς τους μήνες.

Στο μπάσκετ μπορεί να φύγεις όποτε θες – αρκεί κάποιος να σου δώσει περισσότερα. Αν η ομάδα σου δεν στο επιτρέψει, κάθεσαι και περιμένεις τη λήξη του συμβολαίου σου για να πάρεις τα χρήματα που σου έχουν υποσχεθεί χωρίς η ομάδα να έχει κανένα κέρδος από αυτή την εξέλιξη.

Το εύκολο για τον Ολυμπιακό με τον Ντόρσεϊ

Το να φωνάζει ο κόσμος ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να καρφώσει στον τοίχο το συμβόλαιο του Ντόρσεϊ είναι εύκολο. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει στην προκειμένη περίπτωση για τον Ολυμπιακό κανένα κέρδος. Ο Ντόρσεϊ μπορεί μάλιστα να προσφύγει και να καταγγείλει όλο αυτό ως ανάρμοστη συμπεριφορά του συλλόγου προς το πρόσωπό του, (διότι σε τελική ανάλυση αυτός έχει κάνει μια ανάρτηση και τίποτα περισσότερο).

Μπορεί πληρώνοντας κάτι να μείνει και ελεύθερος. Οπως έχουμε δει όποιος είναι επίμονος όπως πχ ήταν το καλοκαίρι ο Γουόκαπ στο τέλος τα καταφέρνει. Οπότε ποια είναι η λύση; Η λύση είναι πρώτον τα συμβόλαια να μην λήγουν: θέλω να πω ότι μια ομάδα πρέπει να φροντίζει να επεκτείνει το συμβόλαιο του παίκτη δύο τουλάχιστον χρόνια πριν τη λήξη του.

Αν κάποιος γνωρίζει πως μπορεί να κινδυνέψει να μείνει δύο χρόνια τουλάχιστον ανενεργός θα είναι σοβαρός. Το δεύτερο είναι να υπάρχει πρόβλεψη στα συμβόλαια ώστε ένα μεγάλο ποσό ο παίκτης να το εισπράξει στη λήξη της χρονιάς. Δεν ξέρω κανέναν παίκτη που να χαρίζει λεφτά για να φύγει. Και το τρίτο είναι στα συμβόλαια αυτά να υπάρχουν τεράστιες ρήτρες που να έχουν να κάνουν με τη συμπεριφορά. Θέλω να πω ότι αν ο Ντόρσεϊ ήξερε ότι για μια ανάρτηση μπορεί να πληρώσει 500.000 ευρώ πχ θα ήταν σίγουρα προσεκτικότερος.

 

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News