Παναθηναϊκός: Η κατάντια είναι πως τον λυπούνται και δεν τον βλέπουν σαν αξιοσέβαστο αντίπαλο

Δεν είναι η ήττα από τον ΠΑΟΚ. Μπορεί να συμβεί. Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα. Είναι η νοοτροπία, η εικόνα, ο οίκτος, όλα αυτά μαζί που συνθέτουν την κατάντια του Παναθηναϊκού.

Ο ΠΑΟΚ πήρε τη νίκη στη Λεωφόρο στο ρελαντί. Θα μπορούσε να το κάνει ακόμα πιο εύκολα αν δεν ήταν ο Λαφόν. Στη συνέχεια ήρθε η διαχείριση από τον Λουτσέσκου γιατί μπροστά του είναι ο Άρης, σαφώς πιο υπολογίσιμος αντίπαλος από τον Παναθηναϊκό. Η σιγουριά ότι το 0-1 δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί πολύ απλά οι απέναντι δεν μπορούν, είναι ανίκανοι.

Προπονητικά ο Παναθηναϊκός πάσχει με τον Ράφα Μπενίτεθ. Δεν έχει δείξει απολύτως τίποτα, περισσότερο μπερδεύει παρά βοηθά την ίδια την ομάδα του και οδεύει στο να τους «κάψει» όλους. Αυτός ο δύσμοιρος ο Κάτρης κοντεύει να παίξει και τερματοφύλακας σε σύντομο χρονικό διάστημα. Πάλι καλά που είχε πει ο Νίκος Παπαδόπουλος πως πρέπει να τον προσέχουν εκεί που θα πάει, όταν έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι με τον Λεβαδειακό. Λες και δεν ήξερε ότι πηγαίνει σε μία ομάδα που είναι νεκροταφείο παικτών και ονείρων.

Για να μη πούμε για τον Κοντούρη. Μία χαρά παίκτης, οφείλει ο Παναθηναϊκός να τον στηρίξει, έχει μέλλον και προοπτικές, αλλά ο Ισπανός προπονητής τον αντιμετωπίζει λες και τον μισεί με αλλαγές θέσεων και δίχως ένα πλάνο. Μία ταλαιπωρία.

Ας μη τα πολυλογούμε για τον Μπενίτεθ. Οποιος νομίζει ότι είναι ο κατάλληλος για να συνεχίσει, ας σηκώσει το χέρι. Αν έχει πείσει με ό,τι έχει δείξει πως μπορεί να υπηρετήσει το όποιο πρότζεκτ του έχει ανατεθεί, οκ. Το κρίμα στον λαιμό του.

Το πρόβλημα, όμως, είναι βαθύτερο. Η αλλοίωση του dna, ο κίνδυνος να μικρύνει επικίνδυνα ο σύλλογος. Οι αντίπαλοι δεν τον υπολογίζουν πια, δεν τον θεωρούν κάτι το αξιοσέβαστο. Προκαλεί λύπηση και αυτό είναι το χειρότερο. Ουδείς τον φοβάται, μάλλον γελάει με αυτά που βλέπει. Σίγουροι πια ότι αντιμετωπίζοντας τον Παναθηναϊκό δεν θα έχουν πρόβλημα. Δίχως ειδικό βάρος, νοοτροπία, με λιγόψυχους ποδοσφαιριστές που εξοργίζουν με την αδιαφορία τους ακόμα και τους δημοσίους υπαλλήλους. Μία ευθεία γραμμή καρδιογραφήματος, ένας σίγουρος θάνατος.

Μία ομάδα ασύνδετη αγωνιστικά και ψυχολογικά. Μία μαύρη τρύπα που καταπίνει οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει ελπίδα για το μέλλον.

Ο κόσμος πάλι θα γίνει ο φταίχτης, που γκρινιάζει, που δεν έχει υπομονή, που αποδομεί, που, που που. Πάλι θα γίνει το εξιλαστήριο θύμα και την ίδια ώρα μπορεί να γίνουν ακόμα 2-3 μεταγραφές (ακόμα δεν έχει πάρει παίκτη για το «6»), έτσι για να ‘χουμε να λέμε. Να φτάσει το ρόστερ με καμιά 50αριά ποδοσφαιριστές, να γίνει το Κορωπί σαν τη Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή. Τη θυμάστε τη ταινία που μαζεύτηκαν όλοι οι άσχετοι στην περίφημη Ακαδημία; Ε κάπως έτσι.

Μέχρι που θα έρθει το καλοκαίρι, χωρίς Ευρώπη, χωρίς τίτλο, χωρίς από κάπου να πιαστεί ο κόσμος του Παναθηναϊκού και όλοι θα κλαίνε πάνω από τα συντρίμμια. Μέχρι που θα γίνει αύξηση ΜΚ, θα γίνει σούπερ ντούπερ ο ιδιοκτήτης που θα αναλάβει μονος του τη χασούρα, θα ανέβει στα σόσιαλ μίντια και κανά πλάνο από το υπό κατασκευή γήπεδο και όλα καλά, όλα ανθηρά. Είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε, που έλεγε ο αείμνηστος Ντίνος Ηλιόπουλος.

ΥΓ: Η σεζόν είναι στη μέση και ο εφιάλτης συνεχίζεται. Ακολουθούν απαιτητικά παιχνίδια (Ολυμπιακός, ρεβάνς με ΠΑΟΚ και τα δύο ματς με τη Βικτόρια Πλζεν), τα πλέι οφ «5-8» (εκτός αν πιστεύει κανείς ότι ανατρέπεται η κατάσταση) και μία αμφισβήτηση που δεν έχει τελειωμό και διατηρεί την κουβέντα όχι για το πόσο έχει ανοίξει η ψαλίδα με Ολυμπιακό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ, αλλά αν οι «πράσινοι» είναι καλύτεροι με τους διαφαινόμενους αντιπάλους (ΟΦΗ, Βόλο, Αρη, Καλλιθέα κτλ).

 

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News