Παναθηναϊκός Aktor: Πάλι χτυπάνε καμπάνες για μας!

«Πάλι χτυπάνε καμπάνες για μας καμπάνες λύπης και όχι χαράς» έλεγε ένα παλιό τραγούδι του πάντα αγαπημένου 1987. Ε… το θυμήθηκα και είπα να το αναφέρω. Διότι οι καμπάνες χτύπησαν ξανά για τους «πράσινους» και δεν ήταν χαρμόσυνες, αλλά καμπάνες… λύπης. Ειλικρινά υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω τι να γράψω. Διότι αυτό που ζούμε φέτος με τον Παναθηναϊκό είναι κάτι το αδιανόητο. Μια κρύο, μια ζέστη. Δεν μπορείς να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Είναι αδύνατον. Ο Παναθηναϊκός της Βαρκελώνης ήταν εντυπωσιακός. Ο Παναθηναϊκός στη Βαλένθια ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Προσπαθούσε να κερδίσει από την επίθεση. Λες και είναι οι… Λέικερς. Είναι να απορεί κανείς.

Αναφέρθηκα στους Λέικερς γιατί ο Εργκίν Αταμάν είπε ότι η Βαλένθια θα τους κέρδιζε. Δικαίωμά του είναι να λέει την άποψή του, αλλά θα προτιμούσα μια απάντηση στο εξής ερώτημα. «Γιατί ο Παναθηναϊκός τους έκανε να θυμίζουν ομάδα ΝΒΑ;». Ρητορικό το ερώτημα. Ο Παναθηναϊκός έκανε εύκολη τη ζωή της Βαλένθια και δεν μπήκε στη διαδικασία να κατεβάσει τις κατοχές, να πάει σε πιο χαμηλό τέμπο, να «χτυπήσει» στο πέντε εναντίον πέντε και μάλιστα δέχθηκε αρκετούς πόντους μετά από επιθέσεις στα πρώτα 10’’ και φυσικά «πληγώθηκε» από επιθετικά ριμπάουντ. Ο Παναθηναϊκός είναι άξιος της μοίρας του.

Αυτό το ασανσέρ που παρουσιάζει φέτος ο Παναθηναϊκός έχει κουράσει. Αφού έχει αμυντικό φίλτρο. Το απέδειξε στη Βαρκελώνη. Απλά θεωρώ πως είναι έτσι «χτισμένη» η ομάδα που κόντρα σε σύνολα που τρέχουν ασταμάτητα, δεν μπορεί να τους περιορίσει. Το θέμα είναι πως πλέον η παρουσία στη πρώτη εξάδα δεν είναι στο χέρι του. Θα χρειαστεί μια ήττα της Ζαλγκίρις (λογικά κόντρα στην Παρτιζάν καθώς θεωρώ πως θα νικήσει τη Παρί στην έδρα της) ώστε με νίκη επί της Εφές να πάρει την 6^η θέση. Μια χαρά, μακάρι να τα καταφέρει, αλλά με μειονέκτημα έδρας, μπορεί να φτάσει στο φάιναλ φορ; Καλή ερώτηση…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News