ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΟΥΓΓΑΡΕΖΟΣ: «Το εθνικό μας Fight Club, οι τιμωροί της showbiz και οι άβολες αποψούλες της εβδομάδας»

Εγώ λέω να ηρεμήσουμε, πάντως, αδέλφια μου. Στα φανάρια, στα σόσιαλ, στα Μ.Μ.Ε. παντού… Αλήθεια, σας παρακαλώ. Καταλαβαίνω ότι όλοι είμαστε πιεσμένοι, ότι 100 νεκροί φίλοι, ή συγγενείς μας τη μέρα, μας έχουν «παγώσει». Ξέρω πως αυτή η εναλλαγή καραντίνας-μέτρων-υπερπληροφόρησης μας έχει ξύσει τ’ άντερα… Ότι ο όποιος οικονομικός προγραμματισμός ανατράπηκε, ή και εξαφανίστηκε εντελώς. Κατανοώ πως περιδιαβήκαμε μονοπάτια του δικού μας, μυαλού που μας τρόμαξαν τα δύο τελευταία χρόνια, ότι ήρθε ένα #metoo να αποκαλύψει πως οι άμαξες που εμπιστευτήκαμε να μας πάρουν από εδώ ήταν, τελικά, κολοκύθες και πως, διάολε, δεν έχουμε ιδέα πότε θα τελειώσει όλη αυτή η μαλακία, ούτε και ποιους εαυτούς θα συναντήσουμε στην άλλη άκρη του τούνελ.

Είναι, όμως, απάντηση να αποτελειώσουμε ο ένας τον άλλον; Γιατί; Για να μη δώσουμε αυτή τη χαρά στον κορονοϊό; Ρε, ξέρω ότι στα μισά που μαλώνουμε έχουμε δίκιο και στα άλλα μισά άδικο. Ξέρω, επίσης, πως στα βάθη των αιώνων είναι η φάση μας ένα εθνικό Fight Club, όπου αρπαζόμαστε, εκτονωνόμαστε και λογαριασμό δε δίνουμε σε κανέναν, ούτε θέλουμε ν’ ανακατεύονται άσχετοι στα δικά μας, γαμήδια. Όμως, κάθε μέρα, ρε αδέλφια; Με τέτοια ένταση; Με ανθρώπους να «φτύνουν το γάλα της μάνας τους» από «ψόφους» και «καρκίνους»; Και κάπως καταφέρνουμε να κουμπώνουμε μέσα και κομματικά (λες και η «λύσσα» έχει χρώμα) και γυαλίζει το μάτι πιο πολύ κι από πλάνο της Ναταλίας.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News