Νίκος Σαρίδης: Η Αρβελέρ, ο Μπενίτεθ και τα ηχηρά ονόματα

Για να είμαι ειλικρινής, ξαφνιάστηκα με τη χθεσινή «Εφημερίδα των Συντακτών» και την πρωτοσέλιδη αναφορά της στην εκδημία της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ. «Η βυζαντινολόγος», λέει, «που κατέκτησε τη Σορβόνη και λάτρεψε την ΑΕΚ».

Οσο αναμενόμενες και αν είναι κάποιες ιεραρχήσεις της συγκεκριμένης εφημερίδας, μετά την εξαγορά της απ’ τον Δημήτρη Μελισσανίδη, στην προκειμένη περίπτωση η έκπληξη ήταν μεγάλη. Ασε που προσωπικά δεν είχα ιδέα τι ομάδα ήταν η εκλιπούσα, ούτε βεβαίως είχα ενδιαφερθεί ποτέ να μάθω. Ακόμη και η (ηλιουπολική πια) ΠΑΕ ΑΕΚ και το Μουσείο προσφυγικού Ελληνισμού δεν αποχαιρέτησαν την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ ως Ενωσίτισσα (καμία αναφορά στις οπαδικές της προτιμήσεις), αλλά ως «μία από τις εξέχουσες προσωπικότητες παγκοσμίως», που αποδέχτηκε την πρόταση «για την ανάληψη της προεδρίας της Επιστημονικής Επιτροπής του Μουσείου Προσφυγικού Ελληνισμού το 2018».

Η όποια σχέση της Αρβελέρ με την ΑΕΚ, πάντως, δεν αλλάζει τη γενική της εικόνα, την εγγραφή της στη συνείδηση των πολλών ως σοφή, ως «εθνικό κεφάλαιο», ως η πρώτη Ελληνίδα πρυτάνισσα, ως μια σπάνια γητεύτρια της κοινής γνώμης, η οποία στην πολυετή διαδρομή της τα έλεγε πότε χαριτωμένα και πότε τσεκουράτα. Κάποιοι άλλοι, αντίθετα, μόνο σαν ιερή αγελάδα δεν αντιμετώπισαν τη συχωρεμένη, ακόμη και τις ώρες μετά τον θάνατό της. Δεν δίστασαν να την κατηγορήσουν για καιροσκοπισμό, μνημονεύοντας τα άλματά της απ’ την ΕΠΟΝ στην αυλή της Φρειδερίκης, ενώ την κατηγόρησαν για βαθύ κι επικίνδυνο συντηρητισμό (ανέτρεξαν στη στάση της στον Μάη του ‘68 κι αναμόχλευσαν τις απόψεις της για την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου, αποδίδοντάς της ευθύνες για τον θανάσιμο ξυλοδαρμό απ’ την παρισινή αστυνομία ενός νεαρού αλγερινής καταγωγής). Επίσης, οι σφοδροί επικριτές της φρόντιζαν και φροντίζουν σε κάθε ευκαιρία να υπενθυμίζουν διάφορα που είχε εκστομίσει η διάσημη Βυρωνιώτισσα στα γεράματά της, όπως ότι ο Μέγας Αλέξανδρος έχει ταφεί στη Βεργίνα ή ότι θα δακρύσουν τα μωσαϊκά στην Αγια Σοφιά. Και φυσικά, ουδέποτε χώνεψαν τις κολακείες της για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Με αφορμή, πάντως, την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ συνειδητοποιούμε πως άπαξ και χτίσει κάποιος ένα όνομα στο διεθνές στερέωμα, δύσκολα θα το αμφισβητήσει ο πολύς ο κόσμος, ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως κάτι δεν πάει καλά. Ανάλογη περίπτωση, για παράδειγμα, είναι ο Ράφα Μπενίτεθ. Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, αν είχε κάποιος άλλος αυτές τις επιδόσεις που έχει ως προπονητής του Παναθηναϊκού ο Μαδριλένος, θα τον είχαν πάρει με τις λεμονόκουπες. Τώρα, δεν μπορεί, σου λέει, να είναι άσχετος ο Ράφα, ο… Παπαδημητρίου φταίει, ο Αλαφούζος, ο Μπακασέτας ή ο κακός μας ο καιρός.

Φυσικά, αμφισβητίες υπάρχουν και στην περίπτωση του Ισπανού. Είναι εκείνοι που θεωρούν τον σενιόρ Ράφα ιδανικότερο ως… πεθερό (ποιος δεν θα ήθελε κάποια απ’ τις δύο κόρες ενός 66χρονου με περιουσία που υπολογίζεται γύρω στα 25 εκατ. ευρώ;) παρά ως προπονητή, προβάλλοντας για βασικό επιχείρημα την ανυπαρξία διακρίσεων τα τελευταία αρκετά χρόνια. Είναι εκείνοι που, στην καλύτερη, θα τον χαρακτηρίσουν ξεπερασμένο.

Ειδικά ο Μπενίτεθ, πάντως, είτε τον συμπαθείς είτε όχι, ζημιωμένος δεν πρόκειται να βγει απ’ την εμπειρία του στην Ελλάδα. Οσο θα συνεχίζει στον πάγκο του Παναθηναϊκού, τόσο θα «τρέχουν» οι παχυλοί μισθοί, ενώ σαν έρθει η ώρα να τον διώξει ο Γιάννης Αλαφούζος, ο τραπεζικός λογαριασμός του θα φουσκώσει έτι περαιτέρω απ’ την αποζημίωση που θα εισπράξει.

Νίκος Σαρίδης: Η Αρβελέρ, ο Μπενίτεθ και τα ηχηρά ονόματα

Απαξ και χτίσει κάποιος ένα όνομα στο διεθνές στερέωμα, δύσκολα θα το αμφισβητήσει ο πολύς ο κόσμος, ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως κάτι δεν πάει καλά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ