Νίκος Σαρίδης: Το ice bucket challenge κι οι κατάρες
Πόσο αηδιαστική συνήθεια είναι να ευχόμαστε σε παίκτες καρκίνους και ψόφους για τους ίδιους και τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα.
Λένε ότι η συγκεκριμένη ασθένεια έχει ιδιαίτερη προτίμηση στους αθλητές. Αλλωστε, προτού καθιερωθεί ως ALS (αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση) ή νόσος του κινητικού νευρώνα, ήταν γνωστή ως νόσος Λου Γκέρινγκ, απ’ το όνομα ενός Αμερικανού παίκτη του μπέιζμπολ, ο οποίος είχε προσβληθεί απ’ αυτή δεκαετίες πριν.
Στην Ευρώπη, όπου τα δημοφιλή σπορ είναι διαφορετικά απ’ τ’ αντίστοιχα των ΗΠΑ, θερίζει περισσότερο τους ποδοσφαιριστές. Οσον αφορά στον πρώτο παίκτη απ’ το ελληνικό πρωτάθλημα που χτυπήθηκε από ALS, δεν είναι ούτε ο Παρασκευάς Αντζας, ο οποίος ως γνωστόν κηδεύτηκε χθες στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Δράμα, ούτε ο Σπύρος Μαραγκός (νοσηλεύεται στο Σισμανόγλειο). Είχε προηγηθεί ο Κριστόφ Νόβακ. Ενας Πολωνός χαφ, που είχε έρθει στα μέσα της δεκαετίας του ’90, 20άρης τότε, στην Παναχαϊκή. Συμπαίκτης στην πατραϊκή ομάδα (στην Α’ Εθνική ακόμη) με τους Ραϊμόν Καλά, Χρήστο Μικέ, Δημήτρη Αργυρόπουλο κ.ά. Με προπονητή τον αείμνηστο Χρήστο Αρχοντίδη. Αργότερα ο Νόβακ έπαιξε και στη Βόλφσμπουργκ, ενώ έγινε και διεθνής. Ωστόσο, στα 29 απεβίωσε, νικημένος απ’ τη νόσο του κινητικού νευρώνα.
Στο εξωτερικό, δυστυχώς, υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις. Γκουγκλάροντας, έπεσα επάνω τον Στέφανο Μποργκονόβο, άλλοτε επιθετικό της Φιορεντίνα και της Μιλαν, που «έφυγε» στα 49. Επίσης, όπως διάβασα, στην Ιταλία νόσησαν και τελικά υπέκυψαν ο Τζιανλούκα Σινιορίνι, αμυντικός των Πίζα, Ρόμα, Τζένοα κι άλλων ομάδων, που έχασε τη μάχη στα 42 κι ο Αντριάνο Λομπάρντι. Ο τελευταίος ήταν επιθετικός μέσος, που έπαιξε στη Σέριε Α με τις Κόμο κι Αβελίνο. Αποδήμησε το 2007 σε ηλικία 62 ετών.
Μία άλλη περίπτωση ήταν ο Φεντερίκο Ρίκσεν, διεθνής Ολλανδός μπακ, ο οποίος είχε αγωνιστεί –μεταξύ άλλων- σε Ρέιντζερς Γλασκώβης και Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Που μας άφησε στα 43.
Η αυξημένη πιθανότητα να νοσήσει ένας ποδοσφαιριστής έχει να κάνει, άραγε, με τα χτυπήματα της μπάλας με το κεφάλι; Εξαρτάται απ’ τις γενικότερες σωματικές καταπονήσεις; Συντελεί στην εμφάνιση της αρρώστιας η χρήση φαρμάκων; Είναι κρίσιμος παράγοντας η επαφή με τα παρασιτοκτόνα, με τα οποία συντηρούνται οι χλοοτάπητες; Είναι όλα μαζί και τίποτα; Αυτά τα γνωρίζουν πολύ καλύτερα οι νευρολόγοι. Ξέρουν, άλλωστε, ν’ αξιολογούν πολύ πιο σωστά τις διάφορες μελέτες απ’ ό,τι οι άσχετοι σαν κι εμένα ή σαν τον κάθε τυχάρπαστο που γίνεται… γιατρός μέσω ίντερνετ. Οι επιστήμονες, εξάλλου, είναι αυτοί που κάποια στιγμή θ’ ανακαλύψουν τη λύση.
Εμείς, οι υπόλοιποι, το πολύ να ρίξουμε στο μεταξύ πάλι κανέναν κουβά με παγωμένο νερό στο κεφάλι μας, όπως πριν από 12 χρόνια με το περίφημο ice bucket challenge, στο οποίο είχαν επιδοθεί απ’ τον Μπιλ Γκέιτς και την Τζένιφερ Λόπερ μέχρι τον… κυρ Μήτσο και την κυρά Λένη απ’ τα Κάτω Πετράλωνα. Που μπορεί, πάντως, να έδειχνε γελοίο, αλλά ήταν αποτελεσματικό, αφού μετά από εκείνο το παγκόσμιο αυτόμπουγέλωμα είχαν συγκεντρωθεί κάμποσα εκατομμύρια, για την ενίσχυση της έρευνας γύρω απ’ τη νόσο του κινητικού νευρώνα.
Πέρα, πάντως, απ’ τη συμμετοχή σε σταυροφορίες, μπορούμε να κάνουμε και πιο εύκολα πράγματα, από… χθες κιόλας, όπως να σταματήσουμε να καταριόμαστε –είτε στο γήπεδο είτε στο σαλόνι με την τηλεόραση- τον αντίπαλο ποδοσφαιριστή να πάθει την τάδε ή τη δείνα αρρώστια.
Ας συνειδητοποιήσουμε, με αφορμή και τον θάνατο της Γωγώς Μαστροκώστα, πόσο αηδιαστική συνήθεια είναι να ευχόμαστε σε παίκτες καρκίνους και ψόφους για τους ίδιους και τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα. Προφανώς, δεν θα γιατρέψουμε μ’ αυτόν τον τρόπο τις σοβαρές ασθένειες, αλλά τουλάχιστον θα κάνουμε καλύτερους τους εαυτούς μας.