Υπεράνω Όλων: Αυτό δεν ονομάζεται επιστροφή στους τίτλους, αποχή λέγεται...

Αυτό δεν είναι επιστροφή στους τίτλους… Αποχή λέγεται… τώρα βέβαια αν εκείνοι θέλουν να το βλέπουν ως επιστροφή, δικαίωμα τους. Ο καθένας επιλέγει να τρώει ό,τι σανό του σερβίρεται. Αν αυτή είναι η περιβόητη επιστροφή που διατυμπανίζουν τότε το πρόβλημα τους είναι μεγαλύτερο. Και δεν μιλάμε γα ένα άθλημα, ούτε για ένα τμήμα. Μιλάμε για όλα τα ομαδικά.

Το ποδόσφαιρο το έχουν «ξεχάσει», το Μπάσκετ τους προσφέρει πλέον περισσότερες πίκρες (και που ‘σαι ακόμη) , το Βόλεϊ αντρών την χρονιά που έρχεται απλά το ξεχνάνε, Βόλεϊ και Μπάσκετ γυναικών και ο Ολυμπιακός θα εμφανιστεί καλύτερος αλλά τα φαβορί είναι ο Πανιώνιος και ο Αθηναϊκός, και στο Πόλο αντρών το μόνο ίσως και αυτό με «πραξικόπημα» μπορούν να διεκδικήσουν είναι το Κύπελλο καθώς σε έναν αγώνα πολλά «ανθρώπινα λάθη» μπορούν αν συμβούν για να πάρουν το πρώτο τίτλο της Ιστορίας τους για να στήσουν επικοινωνιακό αφήγημα. Γιατί και εκεί ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος και θα ενισχυθεί επίσης. Απλά θα πάρουν την θέση της Βουλιαγμένης όσον αφορά τον εγχώριο αντίπαλο μας.

Καλές οι μεταγραφές αλλά για να προσπεράσουν τον Ολυμπιακό αγωνιστικά θέλουν πολλά ψωμιά και ίσως θα είναι και η τελευταία τους ευκαιρία για ένα και μοναδικό τρόπαιο. Για να σβήσουν την «ντροπή» της άδειας τροπαιοθήκης του τμήματος εκ της ιδρύσεως τους οι κατά τα άλλα παντοτινοί Πρωταθλητές σε όλα τα σπορ, βάση ύμνου τους.

Όποιος σέβεται τον κόσμο του πάνω από όλα, δεν τον γεμίζει με περιστασιακά ψέματα, ίσα για να γλιτώσει την λέζα, ούτε τον γεμίζει με φρούδες ελπίδες ρίχνοντας την αποτυχία και τα λάθη σε «άλλους». Αναλαμβάνει την ευθύνη ο ίδιος. Σαν να λέγαμε ας πούμε εμείς ότι έφταιξε η διαιτησία τις μερικές απώλειες τροπαίων στο Βόλεϊ. Που μόνο στο Κύπελλο στις γυναίκες έγιναν λάθη αλλά και πάλι κανείς δεν ξέρει αν μέχρι το τέλος θα τα καταφέρναμε. Ευθύνες στους εξωγενείς παράγοντες τις αναφέρουμε όταν υπάρχουν. Δεν τις «κατασκευάζουμε». Ούτε αποτελούν τον πρώτο παράγοντα της αποτυχίας. Πρώτα κοιτάμε τι δεν έχουμε κάνει εμείς καλά για να φτάσουμε στο σημείο να παίζουν ρόλο κάποιες λανθασμένες εις βάρος μας αποφάσεις.

Δεν μας λείπουν τα τρόπαια και δόξα τω Θεώ έχουμε «φροντίσει» να μας βλέπουν με τα κιάλια για δεκαετίες στο μέλλον. Οργάνωση λέγεται, μεράκι λέγεται, επαγγελματισμός λέγεται, και δεν εφησυχαζόμαστε ποτέ. Κάθε καινούργια σεζόν είναι μπροστά μας μια νέα πρόκληση για επιτυχίες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Με ένα κόσμο να στέκεται στο πλευρό των ομάδων μας με απίστευτη τρέλα. Η λέξη κορεσμός έχει διαγραφεί από το μυαλό μας. Εδώ ήδη μας λείπει το γήπεδο. Περιμένουμε πως και πως τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ αρχές Αυγούστου να γυρίσουμε από τις διακοπές για να ξαναπάμε για 90’ λεπτά στην κερκίδα.

Όσον αφορά τα ονόματα που ακούγονται στις μεταγραφές μην τρελαίνεστε. Λογικά δεν θα έρθουν όλοι. Έτσι παίζεται το παιχνίδι. Ρίχνεις άδεια να πιάσεις γεμάτα αν βρεις πρόσφορο έδαφος, η ενδιαφέρεσαι πραγματικά για άλλον και αφήνεις να εννοηθεί ότι πας για άλλον ώστε να διαπραγματευτείς με καλύτερους όρους αυτόν τον οποίον έχεις ορίσει ως πρώτο στόχο. Για παράδειγμα ότι συνέβη με τον Ουνάϊ Λόπεθ. Και μην ξεχνάτε. Μια μεταγραφή ολοκληρώνεται μόνο όταν πέσουν οι υπογραφές. Υπομονή λοιπόν πόσο μάλλον όταν ως σύλλογος γενικά κάνουμε δεκάδες μεταγραφές.

Εμείς δεν «υποβιβάζουμε» τμήματα, ασχολούμαστε με όλα. Όλα θα είναι ανταγωνιστικά και διεκδικητές των τροπαίων. Ακόμη και στα τμήματα που δεν είμαστε το πρώτο φαβορί. Όταν δε συνειδητοποιήσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι ότι με 15 και 75 ευρώ ετησίως γιγαντώνουμε παντού τον ερασιτέχνη μας, τότε δεν θα μείνει Κύπελλο ούτε στα ψυγεία παγωτών για τους άλλους.

 

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News