Ντε Λα Φουέντε: Το Μουντιάλ του «πως τον λένε»

Αυτό το συναίσθημα το νιώθεις όσο περιμένεις το καράβι για να σε γυρίσει στον Πειραιά, μικρός όταν ξεστόλιζες το δέντρο, μεγάλος όταν βάζεις ξυπνητήρι την τελευταία μέρα της άδειας και πάντα μα πάντα όταν τα εκάστοτε παιδιά με τη χρυσή κούπα κάνουν τις τελευταίες βόλτες στον γύρο του θριάμβου. Μουντιάλ 2026, τέλος.

Τι μας έμεινε; Ένας Τραμπ, ένας Ινφαντίνο, μια κόκκινη που πάρθηκε πίσω, κάτι «διαλείμματα ενυδάτωσης» μουσκεμένα απ’ τη βροχή κι άλλα ποδοσφαιρικά και πολύ ομορφότερα. Ο Λιονέλ Μέσι ήταν ένα κεφάλαιο μόνος του. Ο παίκτης του τουρνουά, που έσυρε ως τον τελικό μια ομάδα με ψυχή και χονδρικά τίποτα άλλο. Κι ας πήρε το βραβείο του καλύτερου παίκτη ο εκπληκτικός Ρόδρι.

Αν θέλουμε να δώσουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο σε κάποιον, αυτός είναι ο Λουίς Ντε Λα Φουέντε. Το Μουντιάλ του «πως τον λένε».

Έφτιαξε μια ομάδα που στο χορτάρι παρήγαγε σταθερά και δίχως εξαιρέσεις ποδοσφαιρική αρτιότητα. Σε ένα ολόκληρο Μουντιάλ, ενισχυμένο μάλιστα, με ένα παιχνίδι παραπάνω, η εστία της Ισπανίας παραβιάστηκε μία ολόκληρη φορά. Και δεν ήταν άδικο που το βραβείο του τερματοφύλακα το πήρε ο Ουνάι Σιμόν, μα θα είναι αδύνατο και για τον ποδοσφαιράνθρωπο με το καλύτερο μνημονικό να φέρει στον νου του πέντε ή έξι πραγματικά απίθανες επεμβάσεις του. 

Ο Ντε Λα Φουέντε δεν έφτιαξε μια ομάδα άτρωτη επειδή επανέφερε κατενάτσιο άλλων δεκαετίων. Το έκανε υποχρεώνοντας υπερδυνάμεις σα τη Γαλλία και την Αργεντινή να παραδώσουν τα όπλα στα ισπανικά στρατεύματα καθώς γνώριζαν πως αλλιώς θα βρίσκοντας εκτεθειμένες. Συνδύασε άρτιο πρέσινγκ με άρτιο μπιλντ-απ, κάτι που οι αναλυτές ίσως και να θεωρούσαν απίθανο. Ιδίως όταν μιλάμε για σύνολα που δεν προπονούνται πέντε ημέρες τη βδομάδα για όλον τον χρόνο, αλλά για μια μικτή ποδοσφαιριστών που απλά έχουν κοινή την εθνικότητα και συναντιούνται που και που. 

Κατάφερε να δημιουργήσει ένα ποδοσφαιρικό μηχάνημα, που δεν άφηνε κενά παρότι είχε αναγάγει τα μπακ του σε κομβικές αιτίες απειλής. Ο πιτσιρικάς Κουμπαρσί δεν φάνηκε στιγμή άπειρος, όπως και ο Γιαμάλ, που μπορεί να ονειρευόταν το πρώτο του Μουντιάλ λίγο πιο «δικό του», μα υπηρέτησε όπως ακριβώς έπρεπε το έργο του. Ένα γκολ τελικά ήταν αρκετό καθώς στο γήπεδο έκανε πολλά περισσότερα. 

«Πως τον λένε», διότι αν ρωτήσεις έναν Έλληνα για το μικρό του όνομα, ίσως και να τον πει… Κόνραντ, ενθυμούμενος εκ παραδρομής το Αμερικανάκι που είχε περάσει κάποια στιγμή από τον Ολυμπιακό και έμεινε στο μνημονικό για εκείνη τη χαμένη ευκαιρία με τον Βόλο. Λουίς τον λένε, κόουτσαρε μια ομάδα ως την κορυφή του κόσμου όπως ίσως να μη το έκανε άλλος κανείς στο παρελθόν, κι ενδεχομένως στο σύντομο μέλλον να ξεχάσεις πάλι το όνομά του. 

Δεν είναι φίρμα και δε θέλει. Εκπροσωπεί σιωπηλά ένα είδος προπονητών που περνούν μια ποδοσφαιρική ζωή, συνήθως ως τα γεράματα, υπηρετώντας ακαδημίες και ομάδες νέων. Δουλεύοντας στο παρασκήνιο και μην έχοντας καν την ευκαιρία να κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις. Κάποια στιγμή, ο Ντε Λα Φουέντε την απέκτησε, όμως δεν ενδιαφέρθηκε. Γι’ αυτό και η Ισπανία πέρασε κάτω από τα ραντάρ σε σχέση με τις άλλες υπερδυνάμεις του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου. Καμία φορά, ακόμα κι ένα Euro δεν αρκεί για να ξυπνήσει η κοινότητα που από τη φύση της γοητεύεται από εμπορικές ιστορίες: το δεύτερο του Εμπαπέ και η υπερομάδα με τον Ολίσε, τον Ντεμπελέ και τους λοιπούς / η παρέα του εξωγήινου Μέσι / το «wonderwall» και το «it’s coming home» / ο Νεϊμάρ και ο Αντσελότι. Για την Ισπανία, ήταν «ο νέος Μέσι, ο Γιαμάλ», όμως ο μικρός έτρεχε με χαμηλές στροφές κι ο προβολέας αποχώρησε ευγενικά. Ήταν ευχής έργον για την ομάδα ενός προπονητή που μια ζωή ανθίζει στη σκιά.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News