Γιώργος Χελάκης: Ντε λα Φουέντε και Ρόδρι οδήγησαν μία ποδοσφαιρική ιδέα στην κορυφή

Η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου απ’ την Ισπανία μπορεί να θεωρηθεί ως η δικαίωση μιας φιλοσοφίας που άντεξε στον χρόνο, εξελίχτηκε και προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις του σύγχρονου παιχνιδιού. Δεκαέξι χρόνια μετά τον θρίαμβο της Νοτίου Αφρικής, οι «φούριας ρόχας» ανέβηκαν ξανά στον παγκόσμιο θρόνο, αποδεικνύοντας ότι οι διαχρονικές επιτυχίες δεν «χτίζονται» πάνω σε συγκυρίες, αλλά σε σταθερές αρχές, σωστή εκπαίδευση και ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.

Η ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε δεν προσπάθησε να αντιγράψει εκείνη του 2010. Διατήρησε την αγάπη για την κατοχή της μπάλας και την κυκλοφορία, αλλά πρόσθεσε μεγαλύτερη ένταση, ταχύτητα στις μεταβάσεις και πολύ περισσότερη κάθετη ανάπτυξη. Δεν έπαιξε για να εντυπωσιάσει με τα ποσοστά κατοχής, αλλά για να ελέγξει κάθε στιγμή του αγώνα. Ηξερε πότε να πιέσει, πότε να επιτεθεί και πότε να διαχειριστεί τον ρυθμό, παρουσιάζοντας μία σπάνια ποδοσφαιρική ωριμότητα.

Στην καρδιά αυτής της ομάδας βρισκόταν ο αρχηγός της. Ο Ρόδρι δεν ήταν απλώς ο κορυφαίος μέσος της διοργάνωσης. Ηταν ο πραγματικός προπονητής μέσα στο γήπεδο. Mε απόλυτη ψυχραιμία, καθοδηγούσε κάθε ανάπτυξη, υποδείκνυε τις σωστές αποστάσεις, οργάνωνε την πίεση και λειτουργούσε ως σημείο αναφοράς για όλους τους συμπαίκτες του. Κάθε πάσα του είχε σκοπό, κάθε τοποθέτησή του εξυπηρετούσε το συλλογικό σχέδιο. Δεν κυνηγούσε τη λάμψη ούτε τους προσωπικούς τίτλους. Κυριαρχούσε μέσα απ’ τη σκέψη, την αντίληψη και την ηρεμία του, δίνοντας την εντύπωση πως έβλεπε το παιχνίδι λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα απ’ όλους τους υπόλοιπους.

Δίπλα του, ο Λαμίν Γιαμάλ πρόσφερε το στοιχείο της έμπνευσης και της φαντασίας, αλλά όχι στον βαθμό που περιμέναμε. Η ιστορία ωστόσο γράφει ήδη πως ο Γιαμάλ στα δεκαεπτά έγινε πρωταθλητής Ευρώπης και στα δεκαεννέα πρωταθλητής κόσμου.

Ολοι οι Ισπανοί διεθνείς υπηρέτησαν με απόλυτη πειθαρχία τον ρόλο τους. Πρώτος και καλύτερος ο αθόρυβος, αλλά τόσο ουσιαστικός, Μιγκέλ Οριαθάμπαλ. Κανείς δεν επιχείρησε να γίνει ο μοναδικός πρωταγωνιστής. Η Ισπανία κέρδισε επειδή όλοι γνώριζαν ακριβώς τι έπρεπε να κάνουν. O τελικός απέναντι στην Αργεντινή είχε έντονο συμβολισμό. Απ’ τη μία πλευρά βρισκόταν μια ομάδα που στηριζόταν στην προσωπικότητα και το χάρισμα του Λιονέλ Μέσι.

Απ’ την άλλη, ένα σύνολο που άντλησε δύναμη απ’ τη συνοχή, την οργάνωση και την πειθαρχία του. Η Ισπανία δεν νίκησε χάρη σε μια στιγμή ατομικής ιδιοφυΐας, αλλά επειδή διατήρησε την αγωνιστική της ισορροπία απ’ το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η νέα παγκόσμια πρωταθλήτρια στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Οι μεγάλες επιτυχίες εξακολουθούν να γεννιούνται μέσα απ’ τη σωστή παραγωγή ποδοσφαιριστών, τη συνέχεια στις εθνικές ομάδες και την πίστη σε ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό μοντέλο. Mε ηγέτη τον Ρόδρι, που λειτούργησε σαν προπονητής μέσα στις τέσσερις γραμμές, και με μία νέα γενιά γεμάτη ποιότητα, η Ισπανία δεν κατέκτησε απλώς ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Εδειξε ότι έχει όλες τις προϋποθέσεις για να εγκαινιάσει μία νέα «χρυσή» εποχή στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News