Γιώργος Χελάκης: Μπορεί να έγινε λάθος ανάγνωση του Καμαρά

Το ομολόγησε ο ίδιος ο Νίστρουπ μετά το ματς με την ΤΣΣΚΑ 1948. Η ομάδα του δεν μπόρεσε να ανακοψει καμία απ’ τις αντεπιθέσεις της βουλγαρικής ομάδας. Το συμπέρασμα σαφές: ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται άλλη μία μεταγραφή για να μεγαλώσει απλώς το ρόστερ του. Χρειάζεται μεταγραφή για να διορθώσει μία αγωνιστική αδυναμία, που πλέον δεν κρύβεται. Χρειάζεται έναν κανονικό αμυντικό χαφ.

Εναν ποδοσφαιριστή που θα κλέβει μπάλες, θα κόβει αντεπιθέσεις, θα κερδίζει προσωπικές μονομαχίες και θα στέκεται μπροστά απ’ τους στόπερ σαν πραγματικό ανάχωμα. Οχι άλλον έναν χαφ που «μπορεί να παίξει και στο “έξι”». Το ποδόσφαιρο έχει γεμίσει από παίκτες που μπορούν να κάνουν λίγο απ’ όλα και τελικά δεν κάνουν επαρκώς αυτό που χρειάζεται περισσότερο η ομάδα.

Ο Ετιέν Καμαρά τα κάνει όλα αυτά στο… περίπου. Κι όταν μιλάμε για αμυντικό χαφ, το μαρκάρισμα δεν μπορεί να γίνεται στο… περίπου. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται κάποιον που να ξέρει πολύ καλά μία δουλειά: να προστατεύει την άμυνα. Αυτή τη δουλειά ήρθε να την κάνει ο Ετιέν Καμαρά. Για κάποιον λόγο, όμως, η επιλογή του δεν φαίνεται να δικαιώνει την ανάγκη για την οποία έγινε.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Οχι μόνο στο αν ο Καμαρά είναι καλός ή κακός ποδοσφαιριστής. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: ήταν ο κατάλληλος ποδοσφαιριστής για τη συγκεκριμένη ανάγκη; Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα στο σκάουτινγκ. Τι ακριβώς βλέπουν οι σκάουτερ όταν αξιολογούν έναν παίκτη; Τι κρατούν και τι αφήνουν έξω απ’ την αξιολόγησή τους; Βλέπουν τα τρεξίματα; Τις πάσες; Τα κλεψίματα; Τα στατιστικά των μονομαχιών; Τα βίντεο; Ολ’ αυτά είναι χρήσιμα. Αλλά δεν αρκούν.

Διότι ο αμυντικός χαφ δεν είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής με καλούς αριθμούς στις ανακτήσεις. Είναι ο παίκτης που αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο πριν αυτός δημιουργηθεί. Που βλέπει την αντεπίθεση να ξεκινά και βρίσκεται ήδη στη σωστή θέση. Που θα κάνει το έξυπνο φάουλ όταν χρειάζεται. Που θα πάει πρώτος στη δεύτερη μπάλα. Που θα βάλει το σώμα του στη μονομαχία χωρίς να υπολογίζει αν θα λερώσει τη φανέλα του. Αυτά είναι χαρακτηριστικά που χρειάζεται ποδοσφαιρική αντίληψη για να τα αναγνωρίσεις.

Κι εδώ ο Παναθηναϊκός οφείλει να αναρωτηθεί αν το σκάουτινγκ έκανε σωστά τη δουλειά του. Διότι δεν είναι δυνατόν να ψάχνεις έναν συγκεκριμένο ρόλο, ν’ αποκτάς έναν ποδοσφαιριστή -υποτίθεται γι’ αυτόν τον ρόλο- και στη συνέχεια να διαπιστώνεις ότι δεν σου δίνει αυτά που περίμενες. Δεν σημαίνει ότι απέτυχε ο Καμαρά. Μπορεί απλώς να έγινε λάθος ανάγνωση του παίκτη. Αυτό, για μία ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει, είναι εξίσου σοβαρό.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει τώρα να ξαναβγεί στην αγορά. Αλλά αυτή τη φορά πρέπει να ξέρει ακριβώς τι ψάχνει. Εναν χαφ που να… δαγκώνει. Που να κλέβει. Που να σταματά. Που να μονομαχεί. Που να προστατεύει. Οι μεγάλες ομάδες δεν χρειάζονται μόνο αυτούς που δημιουργούν. Χρειάζονται κι αυτούς που χαλάνε το παιχνίδι του αντιπάλου. Αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός του πρώτου είδους έχει. Του δεύτερου, όχι…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News