Ολυμπιακός: «Περισσότερους Μανώληδες» και αυτό πάει προς όλους

Ο Ολυμπιακός ήταν κακός στη Λιβαδειά και ως προς την εμφάνιση αυτό δε χωρά πολλές παρενθέσεις. Ήταν λιγότερο παραγωγικός από ό,τι στα προηγούμενα παιχνίδια (με εξαίρεση τον ιδιαίτερο Βόλο), θα μπορούσε να είχε μείνει πίσω στο σκορ και έφτασε δευτερόλεπτα από την τρίτη του συνεχόμενη γκέλα με ομάδα της επαρχίας.

Ωστόσο: αυτή η ημέρα ήταν η μάλλον κορυφαία της καριέρας ενός παιδιού, που έχει φτάσει τα 30 και το μαλλί έχει αραιώσει, αλλά παραμένει παιδί. Παιδί του Ολυμπιακού, που πέρασε την πόρτα του Ρέντη στα 17 του και στα πρώτα -άντα αποφάσισε να πει «ναι» στην πρόταση της ομάδας της καρδιάς του να επιστρέψει. Ο Μανώλης Σάλιακας.

Μερικές εβδομάδες αργότερα, μέσα σε μία ημέρα είδε την κλήση της εθνικής Ελλάδος να περιλαμβάνει το όνομά του, και κατά τ’ απόγευμα έβαλε το κεφάλι του στη φωτιά. Έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα στο 92ο λεπτό και έδωσε τη νίκη στον Ολυμπιακό, όπως πριν δυο χρόνια ο Χρήστος Μουζακίτης. Τότε, τον παρακολουθούσε από τον καναπέ του στο Αμβούργο και -τι κι αν ήταν 28 χρονών μαντράχαλος- ονειρευόταν να βρισκόταν κι αυτός στη θέση του. Για λίγα λεπτά ή για μια μέρα ολόκληρη, η δόξα του Ολυμπιακού ήταν δόξα δικιά του.

Όμορφες ποδοσφαιρικές ιστορίες από ανθρώπους που ζουν για να τιμήσουν την ομάδα της καρδιάς τους. Δεν έχουν την αστερόσκονη, τα εκατομμύρια ή τους ακόλουθους των ξένων συναδέλφων τους, όμως κουβαλούν την ταυτότητα του συλλόγου και την ενισχύουν.

Ο  Ολυμπιακός, ως σύλλογος, έχει φάει αδιάφορους, μέτριους και πανάκριβους ξένους με το κουτάλι. Οι «Μανώληδες» δε του περίσσεψαν ποτέ και ποτέ δε του έκαναν ζημιά. Έχει ανάγκη από περισσότερους, όπως και κάθε μεγάλος σύλλογος, που αυτές τις μέρες βλέπει κάτι κουζουλούς στο Ηράκλειο να του βάζουν τα γυαλιά με επτά κι οκτώ Έλληνες στην ενδεκάδα. Με ποδοσφαιριστές που οι πλούσιοι έβγαλαν σκάρτους πριν δυο, τρία και πέντε χρόνια. Κάτι Μπουχαλάκηδες, κάτι Ανδρούτσους και κάτι Φούντες, οι οποίοι βιώνουν τις μέρες που άξιζαν.

Κι αυτό δεν είναι τόσο λάθος των διοικήσεων, όσο λάθος της αντίληψης του κόσμου, που αν αύριο ο Φίλης ή ο Καλοσκάμης πάρει τη θέση κάποιας πώλησης από τον άξονα του Ολυμπιακού ή της ΑΕΚ, θα γίνει στα μάτια του, προσωποποίηση της… φτώχιας της καταραμένης.

Είναι τεράστια αλήθεια: όσο ο κόσμος ζητά νέους και Έλληνες, άλλο τόσο δε μπορεί να τους διαχειριστέι. Εδώ κοτζάμ Ρέτσος, αρχηγός, πολυταξιδεμένος, έμπειρος, μπαλάτος και βασικός από όλους τους προπονητές, περνά των παθών του τον τάραχο κάθε φορά που… τολμά να κάνει ένα λάθος. Αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα. Ιδιαίτερα σε μία περίοδο που ο Έλληνας ποδοσφαιριστής γίνεται καλύτερος από ποτέ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News