Να ζήσουν χίλια χρόνια ο Καρέτσας, ο Μοντέρο και... η Βίσση

Ζούμε σε μία κοινωνία δομημένη για τους ψυχολόγους. Επαγγελματικά τουλάχιστον, αφού καθαρά ανθρώπινα και εκείνοι ανοίγουν την τηλεόραση ή το κινητό και έρχονται αντιμέτωποι με τη θλιβερή διανομή της πραγματικότητας. Focus στη λέξη διανομή: στην πραγματικότητα, η ζωή είχε και θα έχει για πάντα μια ασταμάτητη ροή θλιβερών γεγονότων, όμως ο τρόπος και η συχνότητα με την οποία αυτά φτάνουν στα μάτια και τ’ αυτιά μας με τα σύγχρονα media, είναι αυτός που κάνει το ταξίδι στα εγκόσμια να μοιάζει με σλάλομ μεταξύ θανατικών και μαύρων ιστοριών.

Σε μια καθημερινότητα που περιέχει σχεδόν κατά κανόνα ξύπνημα με μια είδηση σαν εκείνη της τραγωδίας στην Πλάκα και καταλήγει με άσχημες σκέψεις από τα υπόλοιπα δημοσιοποιημένα και πολυδιαβασμένα γεγονότα της ημέρας, κάθε χαμόγελο, κάθε τραγούδι, κάθε ποτήρι κρασί σε μια παρέα είναι και μια νίκη. Ο ποιητής της γενιάς του (ή μάλλον της επόμενης από εκείνη στην οποία ανήκει, όπως συμβαίνει πάντοτε με τους καλλιτέχνες), ΛΕΞ, αιτείται παιδικά σ’ ένα από τα τραγούδια του «κι άλλες γιορτές» για να «μη μας ενώνει μόνο ο θάνατος». 

Ένα μακρόσυρτο «ωωω» μερικών εκατοντάδων ή μερικών χιλιάδων ανθρώπων σε ένα κλειστό ή ανοιχτό γήπεδο και η ταυτόχρονη ιαχή πολλαπλάσιων σε σαλόνια και καφετέριες, είναι ακριβώς αυτό: μια μικρή γιορτή. Γι’ αυτό και ο αθλητισμός θα μπορούσε και μάλλον θα έπρεπε να θεωρηθεί όγδοη τέχνη αν μερικοί μικροί Θεούληδες δεν τον έκαναν να ταυτίζεται τόσο με εκείνη του χορού. 

Σ’ έναν Σεπτέμβρη βυθισμένο σε τραγικά γεγονότα, οι φίλαθλοι βρήκαν μερικές αφορμές να χαμογελάσουν βλέποντας τους αγαπημένους ήρωες της καθημερινότητάς τους. Να δίνουν ένα χάδι στη μπάλα, σαν εκείνο του Κωνσταντίνου Καρέτσα, που έκανε τον τύπο με το άκρως γερμανικό επίθετο «Μπούρκαρντ» να χάσει τη Γη κάτω απ’ τα πόδια του, ή να τη μπεγλερίζουν όπως ο Ζαν Μοντέρο στο Περιστέρι, προσδίδοντας στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ αντίστοιχα κάτι από την αρχέγονη ομορφιά τους, πριν από την επιστήμη των μπιλντ-απ και των κλόουζ-άουτ. 

Κι η τακτική, βέβαια, δεν πρέπει να δαιμονοποιείται για χάρη του λαϊκισμού. Είναι το σύγχρονο μέσο για την επιτυχία, που έχει αποτελέσματα σαν αυτά που σκεφτόταν ο Μανώλης Σάλιακας όταν έκλαιγε στο χορτάρι του Άουγκσμπουργκ έχοντας στο μυαλό του τα χαμογελαστά πρόσωπα των ταλαιπωρημένων Ελλήνων της Γερμανίας. 

Συγκαταλέγοντας έτσι κι αλλιώς τον αθλητισμό στην τέχνη, οι μικρές γιορτές δεν είναι μόνο προνόμιο των σπορ. Η τέχνη της μουσικής έκανε 95 χιλιάδες ανθρώπους να πάνε ως το ΟΑΚΑ στη συναυλία της Βίσση για να αισθανθούν πως είναι όλοι μαζί στην ίδια σελίδα. Η ηρωίδα της πίστας έγινε κι αυτή… ηρωίδα των γηπέδων, εν προκειμένω εκείνου της Καλογρέζας. Όπως κάθε Κυριακή τα βαγόνια του ηλεκτρικού επιστρέφουν σαν να μεταφέρουν αυτοσχέδιες συναυλίες με συνθήματα, έτσι κι εκείνο το βράδυ ένα τσούρμο όλων των ηλικιών τραγουδούσε… «Δώδεκα» σε ένα από τα viral της εβδομάδας. 

Να ζήσουν χρόνια πολλά οι ήρωες των γηπέδων, να κάνουν για πάντα την καθημερινότητά μας λίγο πιο όμορφη, προσφέροντάς μας μικρές γιορτές. Μη μας ενώνει μόνο ο θάνατος ντε…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News