Τέμπη, 4 Οκτωβρίου 1999: Η πληγή του ΠΑΟΚ που φέτος πονάει ξανά και περισσότερο

Η 4η Οκτωβρίου δεν ξημερώνει ποτέ σαν μια συνηθισμένη ημέρα για την οικογένεια του ΠΑΟΚ. Είκοσι επτά χρόνια μετά το δυστύχημα των Τεμπών, η μνήμη επιστρέφει στα έξι παιδιά που ξεκίνησαν για να ακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα και δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι. Φέτος, η επέτειος βρίσκει τον Δικέφαλο με ακόμη μία βαριά απώλεια: τους επτά οπαδούς που έχασαν τη ζωή τους στη Ρουμανία, ταξιδεύοντας για τη Λυών.

Τα ξημερώματα της 4ης Οκτωβρίου 1999, το λεωφορείο που μετέφερε φίλους του ΠΑΟΚ επέστρεφε από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Λίγες ώρες νωρίτερα, οι εκδρομείς είχαν παρακολουθήσει στο ΟΑΚΑ την αναμέτρηση με τον Παναθηναϊκό. Ο Τζο Νάγκμπε είχε ισοφαρίσει στο 78ο λεπτό, διαμορφώνοντας το τελικό 1-1. Η επιστροφή ακολουθούσε ένα ακόμη ταξίδι γεμάτο παρέα, τραγούδια και συζητήσεις για την ομάδα.

Περίπου δύο χιλιόμετρα πριν από τα διόδια των Τεμπών, το πούλμαν συγκρούστηκε με φορτηγό που κινούνταν στο αντίθετο ρεύμα και ανατράπηκε. Έξι νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους: ο Χαράλαμπος Ζαπουνίδης, ο Δημήτρης Ανδρεαδάκης, η Χριστίνα Τζιόβα, ο Αναστάσιος Θέμελης, ο Γιώργος Γκανάτσιος και ο Κυριάκος Λαζαρίδης. Στο ίδιο δυστύχημα σκοτώθηκε και ο οδηγός του φορτηγού, Αστέριος Αγκζιώτης.

Το Κορδελιό βυθίστηκε στο πένθος. Οι οικογένειες, οι φίλοι τους, ο σύνδεσμος και ολόκληρη η Θεσσαλονίκη προσπάθησαν να χωρέσουν το αδιανόητο: έξι παιδιά που μέχρι λίγες ώρες πριν βρίσκονταν στην εξέδρα, δεν θα επέστρεφαν στις παρέες τους. Στο αποχαιρετιστήριο εξώφυλλο της εφημερίδας της Θύρας 4, ο πόνος έγινε ένας τίτλος που έμεινε χαραγμένος στη μνήμη:

«ΠΑΟΚΑΡΑ ΕΙΜΑΙ ΧΑΡΕ ΜΟΥ…
ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΑΡΕ ΜΟΥ».

Πίσω από κάθε όνομα υπήρχε μια ζωή που μόλις άνοιγε. Μια οικογένεια που περίμενε. Φίλοι που είχαν κανονίσει την επόμενη συνάντηση. Όνειρα, σχέδια και καθημερινές στιγμές που έμειναν στη μέση. Γι’ αυτό και η μνήμη τους παραμένει τόσο προσωπική για τον κόσμο του ΠΑΟΚ, ακόμη και για όσους δεν πρόλαβαν να τους γνωρίσουν.

Στις 27 Ιανουαρίου 2026, η είδηση από τη Ρουμανία έφερε ξανά αυτή την οδύνη στην ασπρόμαυρη οικογένεια. Ένα βαν με δέκα φίλους του ΠΑΟΚ, που ταξίδευαν στη Γαλλία για την ευρωπαϊκή αναμέτρηση με τη Λυών, συγκρούστηκε με φορτηγό. Επτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και τρεις τραυματίστηκαν. Ένα ακόμη ταξίδι για την ομάδα μετατράπηκε σε τραγωδία.

Το 1999 επέστρεφαν από έναν αγώνα. Το 2026 πήγαιναν να παρακολουθήσουν έναν άλλον. Ανάμεσα στις δύο διαδρομές μεσολάβησαν περισσότερα από είκοσι έξι χρόνια. Ο πόνος, όμως, έφερε κοντά διαφορετικές γενιές οπαδών: εκείνους που θυμούνται το πρώτο συγκλονιστικό άκουσμα της τραγωδίας των Τεμπών και εκείνους που φέτος έζησαν την αγωνία ενός τηλεφωνήματος από τη Ρουμανία.

Στο κείμενό του στην «Ελευθεροτυπία», μετά το δυστύχημα του 1999, ο Χρήστος Μιχαηλίδης είχε περιγράψει τι σημαίνει η εκδρομή για το παιδί της εξέδρας: μοίρασμα, αλληλεγγύη, συντροφικότητα. Η ομάδα γίνεται η αφορμή για να συναντηθούν άνθρωποι και να δημιουργήσουν αναμνήσεις μαζί. Αυτή η ανθρώπινη πλευρά δίνει και σήμερα στη μνήμη των χαμένων παιδιών το βαθύτερο νόημά της.

Σήμερα, ο ΠΑΟΚ θυμάται τα έξι παιδιά των Τεμπών, έχοντας στην καρδιά του και τους επτά της Ρουμανίας. Με σεβασμό στις οικογένειές τους και με μια ευχή που αφορά κάθε εκδρομή, κάθε παρέα, κάθε γήπεδο: όλοι όσοι ξεκινούν να επιστρέφουν σπίτι.

Χαράλαμπε, Δημήτρη, Χριστίνα, Τάσο, Γιώργο, Κυριάκο, η θέση σας στη μνήμη του ΠΑΟΚ παραμένει δική σας. Είκοσι επτά χρόνια μετά, τα ονόματά σας ακούγονται ακόμη!

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News