Λιονέλ Μέσι: Πεθαίνοντας πνιγμένος σε αγκαλιές

Δε ζούμε σ’ έναν κόσμο δίκαιο. Δεν τελειώνουν όλα τα όμορφα, όμορφα. Ενίοτε, οι σπουδαιότερες ιστορίες έχουν τους πιο θλιβερούς επιλόγους. Μάνι μάνι, εκείνος του Λιονέλ Μέσι στην Αργεντινή παραλίγο να είχε τελειώσει πριν μια δεκαετία μετά από μια χιλιανή σφαλιάρα. Μα όχι. Αυτή η ιστορία έκρυβε κάτι που παραήταν σπουδαίο.

Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, με τέτοια απόσταση από τον δεύτερο που είναι παράλογη δεδομένου του ότι πρόκειται για το πιο διάσημο άθλημα στη σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας, άφησε την Αλμπισελέστε του Μαραντόνα με τρία αστέρια, ακόμα έναν τελικό, αλλά και δύο Κόπα Αμέρικα.

Κι αν κανείς πιστέψει αυτό που κάποιοι λένε πως ο ποδοσφαιριστής πεθαίνει δις, ο διεθνής Λιονέλ Μέσι πέθανε όπως άλλος κανείς: σα να εξυψώνεται στα ουράνια για να πάρει μια θέση δίπλα στους άλλους Θεούς.

Ένα, αντί για δέκα χιλιάδες Μονουμεντάλ που θα μπορούσαν να γεμίσουν, έμεινε στο πόδι για τρεις ώρες, κρεμασμένο αρχικά από κάθε ενέργεια και μετέπειτα από κάθε λέξη του Λιονέλ Μέσι. Στα 39 του, πιο άνετος από ποτέ, πανευτυχής για αυτό που του έλαχε να γίνει.

Συμπαίκτες και προπονητές έκλαιγαν σα μωρά παιδιά, λυγίζοντας από το δέος και ενθυμούμενοι όλες τις στιγμές που πέρασαν με εκείνον μπροστάρη, αλλά και όσες θαύμασαν ως μικρά παιδιά από την τηλεόραση του δωματίου τους.

Από ένα γήπεδο τους λυγμούς του οποίου κάλυπτε μόνο η υπέροχη αργεντίνικη μουσική, ο Λίο αποχώρησε με τα χέρια ψηλά, πίσω από την οικογένειά του, ανάμεσα σε ένα πασίγιο από επιφανείς πιστούς του.

Αυτόν τον «θάνατο» δεν τον είχε ποτέ άλλος κανείς. Κι είναι θλιβερή η σκέψη για το τι συμβαίνει παράλληλα στην Πορτογαλία με έναν άλλον μύθο, έστω και Γήινο, τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ας μη χαλάμε όμως μία τόσο όμορφη στιγμή με συγκρίσεις που ήταν από την πρώτη τους ημέρα εντελώς ανούσιες…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News