Ολυμπιακός: Τελικά διαλέγουν παιχνίδια;

Το κλίμα γύρω από τον Ολυμπιακό, βάσει της σεζόν που διανύει, δε μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε ιδανικό, αλλά ούτε φυσικά και αρνητικό. Στην πραγματικότητα, οι Πειραιώτες έχουν δείξει δύο πρόσωπα, που μιλώντας γενικά μπορούν να οδηγήσουν στον εξής διαχωρισμό: ο Ολυμπιακός της Ελλάδας και ο Ολυμπιακός του Τσάμπιονς Λιγκ. 

Η εικόνα της ομάδας στην Ευρώπη μπορεί και να υπερβαίνει τις προβλέψεις του Αυγούστου και του Σεπτέμβρη. Αυτό δεν αποτυπώνεται βαθμολογικά, λόγω συγκυριών, αν και ακόμα και σ’ αυτό το κομμάτι, κανείς δε μπορεί να πει… κακή κουβέντα στον Ολυμπιακό. Φτάνει η τελευταία αγωνιστική και η τύχη του είναι στα χέρια του!

Η υποτίμηση αυτής της επιτυχίας είναι λάθος. Το επίπεδο του Τσάμπιονς Λιγκ είναι τόσο υψηλό, που όποια ομάδα βρίσκεται στο κάδρο της πρόκρισης, δεν αξίζει τίποτα λιγότερο από «συγχαρητήρια» όταν ο στόχος της ήταν ακριβώς αυτός και όχι κάτι παραπάνω. Εν ολίγοις όποιος δεν είναι… μεγαθήριο και βρίσκεται εκεί, κάτι έχει κάνει καλά. 

Ο Ολυμπιακός, όμως, είναι κάτι παραπάνω από την 24η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Κι αυτό μπορεί να το πει με σιγουριά όποιος έχει παρακολουθήσει ολόκληρη την πορεία του. Ουσιαστικά το έχουν πει και αντίπαλοι προπονητές, που βίωσαν από πρώτο χέρι την εμπειρία του να αντιμετωπίζεις το σύνολο του Μεντιλίμπαρ σε ένα… λυσσασμένο του βράδυ. 

Από την άλλη, στο εγχώριο πρωτάθλημα οι Πειραιώτες θα ήθελαν να είχαν μια καλύτερη εικόνα. Οχι τόσο βαθμολογικά, αφού είναι… εν δυνάμει πρώτοι, αλλά περισσότερο ως προς την εικόνα τους. 

Δεν «καθαρίζουν» τα παιχνίδια με την άνεση που θα ήθελαν, ούτε και έχουν την περσινή κυριαρχική εικόνα στα ντέρμπι. 

Αφενός αυτό εξηγείται από τον «τύπο» της ομάδας, που δεδομένα λειτουργεί καλύτερα στα ανοιχτής φύσης παιχνίδια όπως του Τσάμπιονς Λιγκ. Από την άλλη, εγείρεται ένα ερώτημα:

Διαλέγουν παιχνίδια;

Η σύντομη απάντηση; Οχι! Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τυχαία οι ποδοσφαιριστές του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ πρεσάρουν με μεγαλύτερη μανία και… καταπίνουν χιλιόμετρα στο Τσάμπιονς Λιγκ από ό,τι στο εγχώριο πρωτάθλημα. 

Αυτό που ενίοτε ο κόσμος ξεχνά είναι πως ο αθλητής δε διαφέρει από τον μέσο άνθρωπο. Οπως ο οπαδός μετρά μία – μία τις ώρες για το παιχνίδι με τον Αγιαξ, αλλά είναι πολύ λιγότερο ανυπόμονος για ένα παιχνίδι πρωταθλήματος, έτσι κι ο ποδοσφαιριστής προσεγγίζει στο μυαλό του με ανάλογο τρόπο τον εκάστοτε αγώνα.

Δεν είναι «επιλογή αγώνων», αλλά ρύθμιση της σωματικής και ψυχολογικής πίεσης, που σε έναν μεγάλο βαθμό γίνεται ασυνείδητα. 

Θα ήταν πρακτικά αδύνατο αν… ο Τσικίνιο έπαιζε κάθε Σαββατοκύριακο όπως παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ, από τα ματς του οποίου αποχωρεί τραυματίας ή κατάκοπος λόγω της υπερπροσπάθειας. 

Ακόμα κι αν αυτή η διαδικασία ήταν εντελώς συνειδητή, τότε ένας απόλυτα «δίκαιος» διαμοιρασμός δε θα κάλυπτε επ ουδενί τις απαιτήσεις της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. 

Στην πραγματικότητα, ο τρόπος που ο Ολυμπιακός έχει χειριστεί το φορτίο της ενέργειάς του, είναι σχεδόν ιδανικός και το «σχεδόν» δε θα χρειαζόταν αν δεν είχε χαθεί ο στόχος του κυπέλλου…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News