Ολυμπιακός: Μια ομάδα κατ’ εικόνα και καθ΄ομοίωσιν… Χοσέ Λουίς Μεταλλίμπαρ!

Ο Ολυμπιακός γεννήθηκε μεγάλος. Δεν περίμενε ούτε τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, ούτε τη χρονιά του ευρωπαϊκού για να καθιερωθεί ως δύναμη. 

Τα όσα χρειάζονται, όμως, για να καταγραφεί μία πρόκριση με τρεις νίκες στις τελευταίες τρεις αγωνιστικές μίας League Phase του Τσάμπιονς Λιγκ, δε μπορεί να τα καταγράψει απλά μια ομάδα με μέγεθος. Χρειάζεται κάτι παραπάνω. Μέταλλο.

Πως ατσαλώνονται ευρωπαϊκά οι ομάδες; Με προσωπικότητες. Προσωπικότητες σαν αυτή του ανθρώπου στον πάγκο και σαν εκείνη του τύπου με το περιβραχιόνιο. Εκείνου που δίδαξε τη θέση του στόπερ μια βραδιά στο Μπέρμιγχαμ κι όταν κλήθηκε να αντιμετωπίσει τους κορυφαίους του κόσμου στο Τσάμπιονς Λιγκ, είχε τη σταθερότητα ενός αμυντικού αυτού ακριβώς του επιπέδου. 

Η ιστορία γράφεται, και στην περίπτωση του Παναγιώτη Ρέτσου χαράζει τον μύθο ενός εκ των κορυφαίων αμυντικών και σπουδαιότερων αρχηγών στην αιώνια Ιστορία του Ολυμπιακού. 

Μεντιλίμπαρ και Ρέτσος έδωσαν ρέστα στη μεγάλη νύχτα στο Αμστερνταμ. Ηγήθηκαν μιας ακόμα βραδιάς που δε θα ξεχαστεί ποτέ, προβάλλοντας τα ταλέντα και την προσωπικότητά τους: αμφότεροι αρχηγοί, σκληροί στο έργο τους, με μια ταπεινότητα που χαρακτηρίζει αυτή την εποχή ενός συλλόγου που στο παρελθόν κατηγορήθηκε για αλαζονεία. 

Ο μεν Βάσκος τονίζει το μόνο «μαγικό», που έχει οδηγήσει τον Ολυμπιακό σε μια τριετία ευρωπαϊκών επιτυχιών: Δουλειά, δουλειά, δουλειά! Ο δε Ρέτσος, λέει πως… έτυχε να βρίσκεται στο κατάλληλο σημείο για να διώξει ένα ακόμα φάντασμα πάνω από τη γραμμή. Δεν έτυχε. Γι’ αυτόν δεν έχει σημασία. 

Κι άλλοι γίνονται θρύλοι

Ο άνθρωπος της ασίστ του μεγαλύτερου ερυθρόλευκου γκολ στην ιστορία, ο άνθρωπος του γκολ με την Αστον Βίλα, ο άνθρωπος που κατάπιε ένα ολόκληρο γήπεδο στον δεύτερο από τους τρεις «τελικούς» με τη Λεβερκούζεν, έγινε κι ο άνθρωπος του γκολ πρόκρισης με τον Αγιαξ. 

Ο Σαντιάγκο Εσε έγραψε ένα ακόμα κεφάλαιο στην ιστορία του με τον Ολυμπιακό και ίσως έφτασε η στιγμή που πρέπει να αντιληφθούμε το στάτους του. Οπως ο Πάνος είναι εκεί ψηλά, μαζί με τον Κούλη, τον Ολοφ και την υπόλοιπη ελίτ, έτσι κι ο Σάντι έχει πια μια θέση κοντά στον Κριστιάν, τον Αριέλ, τον Ιέρο και σε όσους πηγαίνει το μυαλό όταν κανείς σκέφτεται το κέντρο στη σύγχρονη Ιστορία του Ολυμπιακού.

Ο Ζέλσον Μάρτινς μπορεί να αδυνατεί να πλησιάσει τον Τζόλε, τον Γκαλέτι, τον Μιραλάς ή και τον συμπαίκτη και συμπατριώτη του, Ντάνιελ, όμως πιάνει κι αυτός τη θέση του στα κόκκινα βιβλία. Ηταν ο άνθρωπος της πρόκρισης, με τρία μεγαλειώδη γκολ, και -καθόλου τυχαία- είναι ο πρώτος και ο αναντικατάστατος εξτρέμ της χρυσής εποχής Μεντιλίμπαρ.

Οταν μια πρωτοχρονιά έφτανε στο λιμάνι, όλοι βλέπαμε ένα ταλέντο σε πτώση, με σοβαρά προβλήματα στο κορμί του. Μια ζαριά. Κάτι παραπάνω από δύο χρόνια μετά, είναι ο πλάγιος που θα σκοράρει στο Τσάμπιονς Λιγκ και παράλληλα θα έχει επιστροφές που στηρίζουν τη λειτουργία της ομάδας όταν δεν έχει τη μπάλα. Δεν είναι ο Μπέντζαμιν Μπάτον, δεν έγινε ξαφνικά 23, όμως δούλεψε, απόλαυσε εμπιστοσύνη και ξεπληρώνει.

Ε αυτός είναι παιχταράς

Ο Μέντι επέλεξε να ξεκινήσει το παιχνίδι με δύο επιθετικούς και όταν κλήθηκε να βγάλει τον έναν, αποφάσισε να δώσει εντολή στον τέταρτο να σηκώσει το «9». Ο Ελ Καμπί βγήκε, ο Ταρέμι έμεινε. 

Βλέπετε, μπορεί ο Ιρανός να μην είναι το «μοντέλο» του «επιθετικού Μεντιλίμπαρ», καθώς δεδομένα υστερεί στην πίεση, αλλά πως να μην κερδίσει την εμπιστοσύνη του όταν παλεύει σε κάθε μονομαχία μέχρι να μείνει από ανάσα; Πέντε στις εννιά στον αέρα (μερικές σπουδαίες στα τελευταία λεπτά), τέσσερις στις έξι στο έδαφος και δύο φοβερά τάκλιν που θύμισαν… κόφτη. 

Στον Ταρέμι, βέβαια, δεν ταιριάζει ο χαρακτηρισμός… «μαχητής». Ο Ταρέμι είναι ένας συγκλονιστικός ποδοσφαιριστής, που μπορεί να σκοράρει με έναν σωρό τρόπους και παράλληλα συνδυάζεται όπως ελάχιστοι επιθετικοί. 

Η ικανότητά του να παίξει μαζί με τα εξτρέμ αποθεώθηκε στο 0-1, με τον Αντρέ Λουίζ να κοιτάζει από τις κερκίδες και να φαντάζεται το τι μπορεί να ακολουθήσει. Και πως να μη… λάμπει το ολόλευκο χαμόγελο του Βραζιλιάνου, που έζησε ένα έπος από την «ημέρα μηδέν». Ήταν ο ένας από τους δύο λαμπερούς καλεσμένους.

Ο άλλος ήταν ο Μπάμπης Κωστούλας, που έφτασε μέχρι την Ολλανδία για να φορέσει ξανά το ερυθρόλευκο κασκόλ και να βιώσει άλλον έναν θρίαμβο στα αποδυτήρια. Στη θέση του, κάποτε, ήταν ο Πάνος Ρέτσος. 

Αυτός κατασπάραξε το κλουβί

Τη βελτίωση του Λορένζο Σιπιόνι την παρατηρήσαμε το Σάββατο με τον Βόλο, όμως χθες… ήταν το κάτι άλλο. Η είσοδος του Αργεντίνου στο 72’, μαζί με τον επίσης εξαιρετικό Τσικίνιο, ήταν αυτή που ουσιαστικά άλλαξε όλες τις ισορροπίες στον άξονα. 

Ο Σιπιόνι ήταν αλάνθαστος και… λυσσασμένος. Κάθε φορά που προσπαθούσε να καθαρίσει φάση δε τα κατάφερνε απλά, αλλά γέμιζε και τις μπαταρίες της ομάδας. Λειτούργησε ως φύλακας, έδωσε τον τόνο στους εμπειρότερους συμπαίκτες του και πρακτικά… κατασπάραξε το κλουβί. 

Αν κανείς μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιον παίκτη του ρόστερ «αδικημένο», τότε σίγουρα είναι εκείνος. Με έναν προπονητή που δεν έχει δώσει, όμως, ποτέ το δικαίωμα της αμφισβήτησης στο σκεπτικό των επιλογών του, μάλλον μοιάζει δεδομένο το ότι αργά ή γρήγορα θα καθιερωθεί, τουλάχιστον στη δεύτερη γραμμή του ρόστερ. 

Ο προσαρμοσμένος «Λόλο» μπορεί κάλλιστα να γίνει η… μεταγραφή του Γενάρη και να παίξει καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια μιας σεζόν που αναμένεται συναρπαστική, τόσο στο πρωτάθλημα, όσο και στο Τσάμπιονς Λιγκ. 

Ο Ολυμπιακός, άλλωστε, δεν νιώθει σε καμία περίπτωση χορτάτος με αυτό που πέτυχε. Τρεις τελικούς πήρε άλλωστε. Τι του είναι άλλοι δύο;

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News