Γιώργος Χελάκης: Να είμαστε αντίπαλοι στο γήπεδο και άνθρωποι στη ζωή

Ο θάνατος έχει έναν παράδοξο τρόπο να επιβάλλει σιωπή. Να σταματά για λίγο τον θόρυβο, τα συνθήματα, τις κραυγές. Να μας φέρνει όλους στο ίδιο σημείο: απέναντι από το μάταιο. Τις τελευταίες ημέρες, μέσα από τις ανακοινώσεις συλλυπητηρίων οργανωμένων οπαδών διαφορετικών ομάδων, φάνηκε καθαρά αυτή η αλήθεια. Λόγια λιτά, ανθρώπινα, χωρίς χρώματα και διαχωριστικές γραμμές. Λόγια που δεν γράφτηκαν για τη νίκη ή την ήττα, αλλά για μια ζωή που χάθηκε άδικα. Και εκεί ακριβώς γεννιέται η ανάγκη για αναστοχασμό. Γιατί όταν οι «απέναντι» στέκονται με σεβασμό και πένθος, όταν οι υποτιθέμενοι εχθροί αφήνουν στην άκρη τις διαφορές τους και μιλούν ως άνθρωποι, τότε καταρρέει όλο το οικοδόμημα του φανατισμού. Τότε αποκαλύπτεται πόσο ανόητο, πόσο κενό, πόσο μάταιο είναι το μίσος για την ομάδα που αγαπάει ο άλλος.

Ο θάνατος δεν έχει χρώματα. Δεν φορά φανέλα. Δεν φωνάζει συνθήματα. Παίρνει ανθρώπους. Παιδιά, φίλους, αδέρφια. Και αφήνει πίσω του οικογένειες διαλυμένες, σιωπές βαριές, ερωτήματα που δεν απαντώνται.

Μπροστά σε αυτό το απόλυτο τέλος, τι αξία έχει η οργή; Τι νόημα έχει να θεωρείς εχθρό κάποιον που αγαπά διαφορετικά από εσένα το ίδιο παιχνίδι; Η αγάπη για την ομάδα είναι κοινή αφετηρία. Από εκεί ξεκινούν όλοι. Από το ίδιο πάθος, την ίδια προσμονή, την ίδια ανάγκη να ανήκεις. Κι όμως, κάπου στη διαδρομή, αυτή η αγάπη παραμορφώνεται. Γίνεται ταυτότητα αποκλεισμού. Γίνεται αφορμή για μίσος. Γίνεται λόγος για να χαθούν ζωές που δεν θα έπρεπε ποτέ να κινδυνεύσουν. Οι ανακοινώσεις συλλυπητηρίων από οργανωμένους οπαδούς άλλων ομάδων λειτουργούν σαν καθρέφτης. Μας δείχνουν τι θα μπορούσαμε να είμαστε. Οτι μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να μισούμε. Να υποστηρίζουμε με πάθος χωρίς να σκοτώνουμε. Να είμαστε αντίπαλοι στο γήπεδο και άνθρωποι στη ζωή.

Αν κάτι μας διδάσκει ο θάνατος, είναι ότι όλα τα υπόλοιπα μικραίνουν μπροστά του. Ότι οι φανατισμοί  ξεφουσκώνουν, οι κραυγές σβήνουν και μένει μόνο η απώλεια. Κι εκεί, δεν υπάρχουν νικητές. Μόνο χαμένοι. Ισως λοιπόν ήρθε η στιγμή να σταθούμε λίγο πίσω. Να ακούσουμε αυτή τη σιωπηλή κραυγή των συλλυπητηρίων. Να αναρωτηθούμε αν αξίζει να συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο. Γιατί άλλο είναι να αγαπάς την ομάδα σου. Και εντελώς άλλο να μισείς την ομάδα του άλλου. Και αυτό το «άλλο», το έχουμε πληρώσει ήδη πολύ ακριβά. Εκτός αν τα συλλυπητήρια δεν είναι τίποτα άλλα από μια αφηρημένη τυπική υποχρέωση. Λόγια που γράφτηκαν σε ένα χαρτί και «χτυπήθηκαν» μηχανικά σε ένα πληκτρολόγιο και θα ξεχαστούν στο επόμενο ντέρμπι, στο επόμενο ραντεβού θανάτου. Λόγια που έχουν αξία όσο μια φιλολαϊκή προεκλογική εξαγγελία που ξεχνιέται αμέσως μετά τις εκλογές…

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News