Γιώργος Χελάκης: Στο ντέρμπι, υπήρχε καλύτερος!

Μετά τη λήξη του ντέρμπι ομολογώ πως ήταν δύσκολο να μιλήσεις αποκλειστικά για ποδόσφαιρο. Ο κ. Ηλιόπουλος με τις δηλώσεις του και με όσα καταγγέλλει ο Ολυμπιακός ότι έγιναν στον αγωνιστικό χώρο και στα αποδυτήρια η συζήτηση θα πήγαινε αλλού. Ακόμα κι ο Μεντιλίμπαρ (που δεν το συνηθίζει) έκανε καυστικές αναφορές.

Ωστόσο στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας παίχτηκε μπάλα. Είναι άδικο για τις προσπάθειες που  κατέβαλαν όσοι έπαιξαν μπάλα, η συζήτηση να πάει σε όλα τ’ άλλα. Να μιλήσουμε για μπάλα, λοιπόν.

Το ποδόσφαιρο, ειδικά στα ντέρμπι, δεν σε πληρώνει πάντα με βάση αυτό που αξίζεις, αλλά με βάση αυτό που τελειώνεις. Αν κάτι άφησε αυτό το ΑΕΚ-Ολυμπιακός, είναι η αίσθηση ότι οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν σχεδόν τα πάντα σωστά, εκτός από δύο πράγματα, που στο τέλος καθορίζουν αποτελέσματα: το γκολ και  τη συγκέντρωση στις λεπτομέρειες. Οταν αυτά λείπουν, ακόμα κι αν είσαι ανώτερος για 60 λεπτά μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια, φεύγεις απλώς με έναν βαθμό.

Ο Ολυμπιακός μπήκε νωθρά, χρειάστηκε περίπου ένα τέταρτο για να ισορροπήσει, αλλά από εκεί και μετά πήρε ολοκληρωτικά τον έλεγχο. Η ΑΕΚ ήταν μπλοκαρισμένη, ανήμπορη να κυκλοφορήσει την μπάλα, εγκλωβισμένη στο ασφυκτικό πρέσινγκ της ομάδας του Μεντιλίμπαρ. Ο Μάρκο Νίκολιτς, ακόμα κι αν τράβηξε την ομάδα του πίσω για να παίξει με αντεπιθέσεις, δεν κατάφερε πολλά πράγματα. Για 55  λεπτά οι γηπεδούχοι είχαν μία τελική, ενώ οι Πειραιώτες έφτιαξαν φάσεις, κέρδισαν μέτρα, έπαιξαν στο μισό γήπεδο. Το ματς ήταν «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα τους, αλλά τα τελειώματα ήταν κακά, βιαστικά, χωρίς καθαρό μυαλό. Κάπως έτσι, σε μία φάση που δεν προμήνυε τίποτα, ήρθε το γκολ της ΑΕΚ. Οχι από οργανωμένη επίθεση, όχι από πίεση, αλλά από στημένη φάση. Εκεί αποτυπώθηκε με τον πιο ωμό τρόπο μία παθογένεια  που ο Ολυμπιακός κουβαλά: η αδυναμία στην αντιμετώπιση των στημένων φάσεων. Κακή τοποθέτηση, χαμένη πρώτη μπάλα, μηδενική αντίδραση στη δεύτερη είναι ακριβώς η στιγμή που «ανάβει» η συζήτηση για έναν στόπερ στον Ολυμπιακό με κυριαρχία στον αέρα. Εναν παίκτη που να καθαρίζει τις στημένες φάσεις, να επιβάλλεται στο «κουτί», να μεταδίδει σιγουριά. Μετά το 1-0, ο Ολυμπιακός έχασε για περίπου είκοσι λεπτά τη συνοχή του. Επαιξε άναρχα, γέμισε την περιοχή με σέντρες, λες κι απέναντι δεν υπήρχαν ψηλόσωμοι στόπερ. Οι κατά συρροή σέντρες δεν είναι λύση, όταν δεν έχεις ξεκάθαρο πλεονέκτημα στον αέρα. Αντίθετα, διευκολύνουν μια άμυνα που ξέρει να αμύνεται χαμηλά και δυνατά.

Οι αλλαγές, όμως, έφεραν ενέργεια και στο τέλος δικαίωση. Ο Αντρέ Λουίζ κέρδισε το καθαρό πέναλτι, ο Ταρέμι εκτέλεσε με την ψυχραιμία που τον χαρακτηρίζει και το 1-1 ήρθε ως φυσική αποκατάσταση μιας αδικίας του παιχνιδιού. Ο Ολυμπιακός ήταν συνολικά καλύτερος, έφυγε αλώβητος και πήρε το ελάχιστο που άξιζε. Οχι για πανηγυρισμούς, αλλά για υπενθύμιση: με καλύτερα τελειώματα και πιο στιβαρή άμυνα στις στημένες φάσεις, τέτοια ματς κερδίζονται.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News