Γιώργος Χελάκης: Επιχειρώντας να «τρυπήσει» το ταβάνι του ο Ολυμπιακός

Ο φετινός ευρωπαϊκός κύκλος του Ολυμπιακού έκλεισε με ένα 0-0 στο Λεβερκούζεν, που λέει  περισσότερα απ’ όσα δείχνει το σκορ. Λέει ότι η ομάδα έφτασε, σε γενικές γραμμές, στο… ταβάνι της. Οτι κοίταξε στα μάτια αντιπάλους ανώτερου επιπέδου, ότι στάθηκε όρθια, ότι προσπάθησε να κάνει το βήμα παραπάνω – αλλά αυτό το βήμα απαιτεί κάτι ακόμη. Κάτι που σήμερα δεν έχει στον απόλυτο βαθμό.

Η ισοπαλία απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν ήταν μία εμφάνιση ωριμότητας. Μετά το 0-2 του Καραϊσκάκη, όπου οι λεπτομέρειες (ο τραυματισμός του Πιρόλα, το γκολ του Ελ Καμπί που δεν μέτρησε) έγειραν την πλάστιγγα, ο Ολυμπιακός πήγε στη Γερμανία με καθαρό μυαλό. Δεν είχε αναποδιές, δεν είχε πανικό. Είχε σχέδιο. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ «διάβασε» καλύτερα το παιχνίδι. Εβαλε τέσσερις χαφ, έδωσε έμφαση στον έλεγχο, περιόρισε τα δυνατά σημεία της γερμανικής ομάδας.

Για μεγάλα διαστήματα, ειδικά μετά το πρώτο δεκάλεπτο, η Λεβερκούζεν έμοιαζε ακυρωμένη. Δεν έβρισκε ρυθμό, δεν έβρισκε χώρους, δεν έβρισκε την ποιότητα που είχε δείξει στο Φάληρο. Αν ο Ολυμπιακός είχε βρει ένα γκολ, το γήπεδο θα… πάγωνε. Δεν το βρήκε. Εδώ βρίσκεται το όριο. Η ομάδα έκανε πολλά σωστά, αλλά δεν είχε την επιθετική ποιότητα -στην τελική ενέργεια- που χρειάζεται για ν’ αλλάξει επίπεδο. ΟΖέλσον πάλεψε, ο Ροντινέι έδωσε τα πάντα, ο Εσε έτρεξε για δύο, ο Γκαρθία έπαιξε με μυαλό και σκληράδα. Ο Ρέτσος με τον Πιρόλα συνθέτουν ένα αξιόπιστο δίδυμο. Ο Τζολάκης έδειξε ξανά ότι ανήκει σ’ αυτό το επίπεδο.

Ομως το ποδόσφαιρο, στο τέλος, ζητάει γκολ. Ο Ολυμπιακός, απέναντι σε άμυνες υψηλής ταχύτητας και συγκέντρωσης, δεν είχε τον παίκτη που θα κάνει τη διαφορά με μία ενέργεια.

Αν δει κανείς συνολικά τη διαδρομή, θα διαπιστώσει πρόοδο. Απ’ το Κονφερενς Λιγκ και την κατάκτηση του τροπαίου, στην παρουσία στους «16» του Γιουρόπα Λιγκ και φέτος στη league phase και στα νοκ άουτ του Τσάμπιονς Λιγκ. Κάθε χρόνο και πιο ψηλά, κάθε χρόνο και πιο δύσκολα. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα δουλειάς, που δεν αφορά μόνο τις τέσσερις γραμμές του αγωνιστικού χώρου. Αλλά η Ευρώπη είναι σκληρή με τις μισές αλήθειες. Ο Ολυμπιακός ήταν ανταγωνιστικός με τη Ρεάλ, με την Μπαρτσελόνα, με την Αρσεναλ. Πήρε αποτέλεσμα απ’ τη Λεβερκούζεν, κοίταξε στα μάτια ομάδες που βρίσκονται πιο ψηλά στο ranking.

Ομως για να τις αποκλείσει χρειάζεται κάτι παραπάνω από αξιοπρέπεια και τακτική συνέπεια. Χρειάζεται ποιότητα που να… γέρνει το γήπεδο. Το φετινό «ταβάνι», λοιπόν, δεν είναι αποτυχία. Είναι ρεαλισμός.  Αυτή η ομάδα έφτασε μέχρι εκεί που μπορούσε με το υπάρχον ρόστερ. Εβγαλε χαρακτήρα, έβγαλε  ένταση, έβγαλε προσωπικότητες. Δεν είχε, όμως, τρεις-τέσσερις παίκτες που σε τέτοιο επίπεδο κάνουν τη διαφορά με μία έμπνευση, με ένα σουτ, με μία κίνηση στο ένας εναντίον ενός. Δεν είχε τον περσινό και προπέρσινο Ελ Καμπί.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News