Μιχάλης Βουτσαράς: Ο «τανάλιας» και γλεντζές, αυτός που «πέταξε» πρώτος απ' όλους

«Σ’ έχουνε δοξάσει οι γνωστοί σου άσοι». Από τον ύμνο του Παναθηναϊκού. Εκείνου που κατακτούσε ή διεκδικούσε τίτλους κάθε χρόνο.

Ο Μιχάλης Βουτσαράς ήταν ένας εξ αυτών. Από το Ρουφ και την τοπική Άμυνα στη Δόξα Πειραιά. Ώσπου το 1956 έγινε το μεγάλο βήμα, μετακομίζοντας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Οι «πράσινοι» θα έβλεπαν την πλάτη του Ολυμπιακού μέχρι το 1959, όταν με τη θέσπιση της Α’ Εθνικής σάρωσαν τους τίτλους έως το 1972.

Ο Βουτσαράς ήθελε να μεταπηδήσει στον Παναθηναϊκό, αλλά έπρεπε η Δόξα Πειραιά να λάβει μία άτυπη άδεια από τον Ολυμπιακό λόγω εντοπιότητας.

Η αρχή στη Λεωφόρο έγινε με το… αριστερό, καθώς σε ένα φιλικό υπέστη σοβαρό τραυματισμό από κλωτσιά στο πρόσωπο και έμεινε εκτός δράσης για αρκετούς μήνες.

Η ιστορία έγραψε ότι με τον «τανάλια» κάτω από τα γκολπόστ, το «τριφύλλι» σχημάτισε την πρώτη δυνατή φουρνιά του σε μεταπολεμικό επίπεδο.

Όπως επίσης ότι ήταν ο τερματοφύλακας των παρθενικών ευρωπαϊκών αγώνων της ομάδας, αρχής γενομένης από τη τη συνάντηση κόντρα στη Χράντετς Κράλοβε στην πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακία.

Η έλευση του, επίσης αείμνηστου, Τάκη Οικονομόπουλου άλλαξε την ιεραρχία κάτω από τα γκολπόστ των «πρασίνων».

Ο Μιχάλης Βουτσαράς αφίχθη επί των ημερών του Σβέτισλαβ Γκλίσοβιτς και βίωσε τις πιο ένδοξες στιγμές με τον Χάρι Γκέιμ.

«Καλός άνθρωπος ο Εγγλέζος. Εγώ τον θυμάμαι σε κάτι προπονήσεις, Ιούλιο-Αύγουστο μήνα, που πήγαινε πάνω-πάνω στη Θύρα 13. Μερικές φορές ήταν και γυμνός από τη μέση και πάνω. Μας έβαζε, λοιπόν, να τρέχουμε από κάτω μέχρι πάνω και το ανάποδο. Ανέβαινες, ανέβαινες, έφτανες μέχρι τη μέση και έλεγες έφτασα. Και κοίταζες προς τα πάνω και δεν τελείωνε», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα Sport-Retro.gr.

Παράλληλα, ο Μιχάλης Βουτσαράς ήταν από τους γλεντζέδες του Παναθηναϊκού, μαζί με τους Βαγγέλη Πανάκη, Γιώργο Ανδρέου και άλλους. «Όταν είχαμε αγώνα ήμασταν ήρεμοι. Όταν μπορούσαμε να βγούμε έξω, πηγαίναμε στον Τζίμη τον Χοντρό, την Τριάνα του Χειλά, την Πεταλούδα…», έχει πει.

Έπαιξε και επί των ημερών του Στιέπαν Μπόμπεκ, ο οποίος όταν κλήθηκε να τον συγκρίνει με τον Γκέιμ, είχε αρκεστεί στην εξής ατάκα: «Άλλο στυλ. Αν σε συμπαθούσε όλα καλά».

Σε άλλη μαρτυρία του στο Sport-Retro.gr, ο Μιχάλης Βουτσαράς είχε κληθεί να μιλήσει για το περιβόητο ντέρμπι της 17ης Ιουνίου 1964 κόντρα στον Ολυμπιακό για την ημιτελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδας.

Οι οπαδοί των δύο «αιωνίων» υποστήριξαν ότι οι παίκτες ήταν… μιλημένοι μεταξύ τους για να μην υπάρξει νικητής και να γίνει ακόμα ένα ματς, προκειμένου να έρθουν επιπλέον έσοδα στα ταμεία των ομάδων.

«Κατακαλόκαιρο και αποπνικτική ατμόσφαιρα. Το ματς έγινε στο τέλος της σεζόν. Το γήπεδο ήταν όπως πάντα γεμάτο, πρέπει να είχε πάνω από 25.000 κόσμο.

Εκείνα τα χρόνια το γκαζόν δεν «έπιανε» στο ύψος της μικρής περιοχής γιατί γίνονταν ομηρικές μάχες. Ο Μπακούρος, ο φροντιστής του γηπέδου, έπαιρνε τα κομμένα φύλλα και τα πέταγε.

Στην προσπάθειά μου για μία απόκρουση (σ.σ. σε δυνατό σουτ του Βασιλείου), γλιστράω στο σημείο που δεν είχε φυτεμένο χορτάρι, η μπάλα μου φεύγει για 1-2 μέτρα, το εκμεταλλεύεται αυτό ο Νεοφώτιστος και βάζει γκολ», είχε αναφέρει.

Η κανονική διάρκεια ολοκληρώθηκε με σκορ 1-1, ενώ η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήρθε στο 112’ της παράτασης με πρωταγωνιστή τον Μίμη Δομάζο, ο οποίος σπατάλησε μια ευκαιρία για να δώσει το προβάδισμα στον Παναθηναϊκό.

«Κάποιοι είπαν ότι ο Δομάζος σαν να γέλασε εκείνη την ώρα. Ε, κάτι η ζέστη, κάτι η φημολογία, δεν ήθελαν και πολύ για να μπουν μέσα οι οπαδοί. Κάποια στιγμή βλέπω ότι αρχίζουν να κουνούν τα σίδερα. “Καήκαμε”, λέω από μέσα μου. Πηγαίνω σιγά-σιγά προς τη σέντρα γιατί φοβήθηκα. Πρέπει να έφτασα πρώτος στα μπάνια των αποδυτηρίων. Τελικά μπούκαραν μέσα, έσκισαν τα δίχτυα, δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Χαμός… Μας έλεγαν οι αστυνομικοί “δεν πάτε πουθενά”.

Οι παίκτες του Ολυμπιακού στα δικά τους αποδυτήρια, εμείς στα δικά μας και να περιμένουμε 2-3 ώρες γιατί οι οπαδοί μάς την είχαν στημένη έξω από το γήπεδο. Φύγαμε όταν είχε αρχίσει πια να βραδιάζει. Ο Πανάκης φόρεσε μια τραγιάσκα. Εκείνος, ο Θεοφάνης κι ίσως 1-2 ακόμη παίκτες, έφυγαν από την πίσω πόρτα και όχι από τη Θύρα 11. Εκεί υπήρχε μια μεγάλη σιδερένια πόρτα και ένας χώρος που κάναμε προθέρμανση», είχε αποκαλύψει.

Ο Μιχάλης Βουτσαράς ήταν μόνιμος στην ευρύτερη περιοχή και μετά το τέλος της καριέρας του. Εξάλλου το πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ που διατηρούσε επί σειρά δεκαετιών ήταν πολύ κοντά στο γήπεδο. Αν εξαιρεθούν τα τελευταία χρόνια, δεν έχασε την επαφή του με τους υπόλοιπους βετεράνους του Παναθηναϊκού. Τώρα ταξιδεύει για να βρει πολλούς από τους παλιόφιλους που είτε φόρεσαν την πράσινη φανέλα είτε κάποια άλλη.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News