Σαν Σήμερα - Φλόριαν Άλμπερτ: Ο ντελικάτος Ούγγρος επιθετικός που κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα

Για να καταλάβετε γιατί η Ουγγαρία βυθίστηκε στο πένθος στις 31 Οκτωβρίου 2011, όταν έφυγε απ’ τη ζωή ο Φλόριαν Άλμπερτ, αρκεί να διαβάσετε μια δήλωση που είχε κάνει γι’ αυτόν ο μεγάλος Φέρεντς Πούσκας.

«Είδα έναν ποδοσφαιριστή ο οποίος – αν συνεχίσει να αγωνίζεται με τέτοια αποφασιστικότητα – μπορεί πολύ σύντομα να χαρακτηριστεί παγκόσμιας κλάσης. Αυτός ο παίκτης είναι ο Φλόριαν Άλμπερτ. Πραγματικά με εξέπληξε. Tον έχω δει να αγωνίζεται αρκετές φορές στο παρελθόν και δεν με είχε εντυπωσιάσει με την απόδοσή του, σήμερα όμως έπαιξε σαν καθηγητής πανεπιστημίου».

Ο «Πάντσο» τα είχε πει αυτά στο ραδιόφωνο του BBC στις 15 Ιουλίου 1966, ύστερα από τον θρίαμβο της Ουγγαρίας επί της Βραζιλίας με 3-1 στο «Γκούντισον Παρκ» για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Δεν ήταν φυσικά η πρώτη φορά που ο Άλμπερτ είχε παίξει καλά σε έναν διεθνή αγώνα – τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ της Χιλής μαζί με τον Μανέ Γκαρίντσα, τον Βαβά και άλλους. Εκείνη τη μέρα στο Λίβερπουλ, όμως, ήταν το κάτι άλλο και δεν είχε καμία σημασία ότι δεν είχε σκοράρει!

Αν κάτι τον ξεχώριζε από τους υπόλοιπους επιθετικούς της εποχής ήταν η φινέτσα με την οποία κινούνταν όταν είχε την μπάλα στα πόδια. Φορούσε πάντοτε τη φανέλα με το «9» και ενώ είχε τυπικά τον ρόλο του σέντερ φορ στη Φερεντσβάρος και την Εθνική Ουγγαρίας, συνήθιζε να γυρίζει πιο πίσω για να συνεισφέρει στη δημιουργία του παιχνιδιού, με τις επελάσεις του από τον άξονα ή τα άκρα, που κατέληγαν σε πάσες που ακινητοποιούσαν τις αντίπαλες άμυνες.

Στην ουσία αποτέλεσε μια βελτιωμένη έκδοση του Ναντόρ Χιντεγκούτι, του ανθρώπου ο οποίος από τη δεκαετία του ’50 στη ΜΤΚ και τη μεγάλη Εθνική Ουγγαρίας, έδωσε υπόσταση σ’ αυτό που λέμε σήμερα «ψευτοεννιάρι». Ωστόσο, το αγωνιστικό στιλ του Αλμπερτ έμοιαζε περισσότερο με εκείνο του Γιόχαν Κρόιφ, ο οποίος έλαμψε στα ’70s με τα χρώματα του Άγιαξ, της Μπαρτσελόνα και της Εθνικής Ολλανδίας σε έναν υβριδικό ρόλο επιθετικού και οργανωτή.

Tο παρατσούκλι «A Császár», δηλαδή «Ο Αυτοκράτορας», με το οποίο ήταν γνωστός στην Ουγγαρία, συνόψιζε άριστα την αρχοντιά με την οποία αγωνιζόταν. Κι αν ηχεί λίγο παράδοξο το γεγονός ότι είναι ο μοναδικός Μαγυάρος που κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα (όπως και να το κάνουμε, συνιστά ιστορική «ανορθογραφία» το ότι το βαρύτιμο έπαθλο δεν απονεμήθηκε ποτέ στον Πούσκας), έχει συμβάλει στη γιγάντωση του μύθου του, ο οποίος δεν έχει σβήσει ακόμα και τόσες δεκαετίες μετά τα χρόνια της δόξας του.

Η ευρωπαϊκή κούπα με τη Φερεντσβάρος

Εξίσου άδικο με το ότι ο Πούσκας δεν κέρδισε ποτέ τη Χρυσή Μπάλα είναι και το γεγονός ότι ο Άλμπερτ δεν έπαιξε ποτέ σε έναν μεγάλο σύλλογο του εξωτερικού, ώστε να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του μπροστά σε ευρύτερο κοινό. Δεν ήταν φυσικά κάτι που επέλεξε ο ίδιος.

Το φθινόπωρο του 1956 που ο «καλπάζων συνταγματάρχης» διέφυγε για τη Δύση μες στο χάος που είχε προκαλέσει η Ουγγρική Επανάσταση και η κατοπινή καταστολή της από τα σοβιετικά στρατεύματα, ο Άλμπερτ ήταν μόλις 15 ετών (γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1941). Αγωνιζόταν ακόμα στην εφηβική ομάδα της Φερεντσβάρος και πήρε προαγωγή για την ανδρική δύο χρόνια αργότερα, την ίδια περίπου περίοδο που ο Πούσκας κατάφερε να ενταχθεί στη Ρεάλ Μαδρίτης. Τότε, όμως, ήταν πλέον αδύνατο για οποιονδήποτε Ούγγρο ποδοσφαιριστή να πάρει μεταγραφή σε σύλλογο του εξωτερικού.

Από την άλλη, το γεγονός ότι τα σύνορα παρέμεναν κλειστά βοήθησε τις ουγγρικές ομάδες να διατηρήσουν την ισχύ τους και να ανταγωνίζονται στα ίσα τους αντιπάλους τους από το εξωτερικό. Και ο Άλμπερτ, ο οποίος είχε κάνει ντεμπούτο με τη «Φράντι» στις 2 Νοεμβρίου 1958, πετυχαίνοντας δύο γκολ κόντρα στην Ντιόσγκιορ (3-1) στο «Ούλοϊ», έγινε ο ηγέτης μιας ομάδας που άφησε έντονο το αποτύπωμά της στα πρώτα χρόνια των ευρωπαϊκών διοργανώσεων.

Η κορύφωση ήρθε με την κατάκτηση του Κυπέλλου Εκθέσεων του 1964-65, χάρη στη νίκη επί της Γιουβέντους στον τελικό, ο οποίος μάλιστα διεξήχθη στο Τορίνο (1-0). Με άξιους συμπαραστάτες του «Αυτοκράτορα» τον Μάτε Φενίβεσι, τον Σάντορ Ματράι, τον Ζόλταν Βάργκα και τον Γκιούλα Ράκοσι, η Φερεντσβάρος είχε αποκλείσει στους προηγούμενους γύρους τη Ρόμα και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι έγινε η μοναδική ουγγρική ομάδα που κέρδισε ευρωπαϊκό τρόπαιο.

Ο Άλμπερτ ξεχώρισε και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1965-66, όπου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με επτά τέρματα (όσα πέτυχε κι ο Εουσέμπιο με την Μπενφίκα) παρότι η ομάδα του δεν προχώρησε πέρα από τα προημιτελικά. Πέντε από αυτά τα γκολ τα πέτυχε στο εντός έδρας 9-1 επί της Κέφλαβικ, ένα στο πρώτο ματς στην Ισλανδία κι άλλο ένα στη ρεβάνς της φάσης των «16» με τον Παναθηναϊκό στην Αθήνα. Εκεί η «Φράντι» νίκησε με 3-1 και πήρε μια δύσκολη πρόκριση, μια και στη Βουδαπέστη είχε «κολλήσει» στο 0-0.

Η Χρυσή Μπάλα και… η Φλαμένγκο

Ο Άλμπερτ φιλοδώρησε με τρία τέρματα και τον Πανιώνιο, στο 6-0 για τον 2ο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1971-72. Ένα ματς που έμεινε στην ιστορία για τις επιθέσεις των «κυανέρυθρων» στον Δυτικογερμανό διαιτητή Φέρντινταντ Μπίβερσι, οι οποίες τους κόστισαν εξοντωτικές ποινές.

Ιδιαίτερα παραγωγικός ήταν ο χαρισματικός κυνηγός και στο Κύπελλο Εκθέσεων του 1966-67. Τα οκτώ γκολ που πέτυχε σε έξι μόλις παιχνίδια, σε συνδυασμό με τα 28 γκολ σε 27 συμμετοχές στο εγχώριο πρωτάθλημα το οποίο κατέκτησε η Φερεντσβάρος, συνέβαλαν αποφασιστικά ώστε να κερδίσει τη Χρυσή Μπάλα τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων εκείνης της χρονιάς.

Ο Ούγγρος άσος συγκέντρωσε 68 ψήφους κι άφησε καθαρά πίσω του τον Μπόμπι Τσάρλτον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (40) και τον Τζίμι Τζόνστον (39) της πρωταθλήτριας Ευρώπης Σέλτικ. Αποτέλεσμα που άφησε άφωνο και τον ίδιο όταν του το ανακοίνωσε μέσω τηλεφώνου ο συμπατριώτης του δημοσιογράφος, Γένε Μπόσκοβιτς. Ήταν υποψήφιος για τον τίτλο του κορυφαίου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή και τα προηγούμενα χρόνια, όμως η υψηλότερη θέση που είχε καταλάβει ήταν η πέμπτη, το 1966. Δεν περίμενε τέτοιο άλμα.

«Δεν μπορούσα καν να διανοηθώ ότι θα ξεπερνούσα ποδοσφαιριστές όπως ο Μπόμπι Τσάρλτον, ο Μπεκενμπάουερ, ο Εουσέμπιο, ο Γκερντ Μίλερ και ο Μπεστ», είχε δηλώσει ο Άλμπερτ, ο οποίος βίωνε τότε και μία περίοδο οικογενειακής ευφορίας, καθώς δύο εβδομάδες νωρίτερα είχε έρθει στον κόσμο ο γιος του (τον οποίο ονόμασε κι αυτόν Φλόριαν).

Όλο το 1967 είχε κυλήσει ονειρεμένα για τον Ούγγρο άσο, ο οποίος το καλοκαίρι είχε προσκληθεί από τη Φλαμένγκο στη Βραζιλία και είχε φορέσει τη φανέλα της σε δύο φιλικούς αγώνες, αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις. Αν και του πέρασε απ’ το μυαλό η ιδέα της μεταγραφής, γνώριζε ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο με τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε στην Ουγγαρία. Κράτησε βαθιά μέσα του την πολύτιμη εμπειρία και επέστρεψε στην αγαπημένη του Φερεντσβάρος, με την οποία έφτασε και το 1968 στον τελικό του Κυπέλλου Εκθέσεων, όπου η Λιντς του Ντον Ρέβι έσβησε το όνειρά του για ένα δεύτερο τρόπαιο.

Ο Άλμπερτ επέστρεψε στη Χώρα του Καφέ τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, αυτήν τη φορά ως μέλος της Μικτής Κόσμου που αντιμετώπισε στο «Μαρακανά» τη Βραζιλία, για τον εορτασμό των δέκα χρόνων από την κατάκτηση του Μουντιάλ του 1958. Πέτυχε μάλιστα το μοναδικό γκολ της Μικτής (η οποία ηττήθηκε 2-1), στην οποία αγωνίζονταν ακόμα ο Λεβ Γιασίν, ο Φραντς Μπεκενμπάουερ και οι συμπατριώτες του Λάγιος Σουτς, Ντέζο Νόβακ και Γιάνος Φάρκας.

Τα κατορθώματα στα Μουντιάλ

Πριν ακόμα ξεχωρίσει με τη «Φράντι» στα Κύπελλα Ευρώπης, ο Άλμπερτ είχε κάνει όνομα με τη φανέλα της Εθνικής Ουγγαρίας, την οποία φόρεσε για πρώτη φορά στις 28 Ιουνίου 1959, πριν κλείσει τα 18, σε μια φιλική νίκη επί της Σουηδίας με 3-2 στο «Νεπ Στάντιον».

Την ίδια χρονιά πέτυχε έξι γκολ σε τρεις αγώνες της Εθνικής Νέων (Κ-19) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, αλλά έκανε το ξεπέταγμά του το 1960, στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης. Mε τα πέντε τέρματα που σημείωσε (δύο απ’ τα οποία στο επιβλητικό 7-0 επί της Γαλλίας) βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο και να γιατρέψει τις πληγές που είχε αφήσει η αποτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958.

Η νέα φουρνιά που διαδέχθηκε τη θρυλική «Άραντσαπατ» έδειξε την αξία της στο Μουντιάλ του 1962 στη Χιλή. Ο 20χρονος Άλμπερτ πέτυχε το νικητήριο γκολ στην πρεμιέρα με την Αγγλία (2-1), με πλασέ από πλάγια θέση στο τελείωμα μιας ωραίας ατομικής προσπάθειας. Και στο επόμενο ματς κόντρα στη Βουλγαρία σημείωσε χατ τρικ, οδηγώντας την Ουγγαρία στον θρίαμβο με 6-1. Η Τσεχοσλοβακία της έβαλε φρένο στον προημιτελικό (1-0), όμως ο μετέπειτα «Αυτοκράτορας» μοιράστηκε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ (ο νεότερος που το έχει καταφέρει ποτέ) και ταυτόχρονα ανακηρύχθηκε κορυφαίος νέος παίκτης της διοργάνωσης.

Πρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο Άλμπερτ και στην πορεία της Ουγγαρίας μέχρι την τρίτη θέση στο Κύπελλο Εθνών Ευρώπης του 1964 στην Ισπανία (η πρόκριση στον τελικό χάθηκε με ένα τυχερό γκολ του Αμάνθιο στην παράταση) και φυσικά στο Μουντιάλ του 1966 στην Αγγλία. Μπορεί να μην πέτυχε κάποιο γκολ στην πορεία που τερματίστηκε ξανά στη φάση των «8» (με την ήττα με 2-1 από τη Σοβιετική Ένωση), το παιχνίδι του όμως ήταν πιο ώριμο από ποτέ και κέρδισε τον θαυμασμό όλων των ουδέτερων παρατηρητών. Η χάρη με την οποία κινούνταν στο γήπεδο έχοντας την μπάλα στα πόδια, ήταν μοναδική.

Ειδικά η εμφάνιση στο 3-1 επί της Βραζιλίας είχε προκαλέσει τέτοιο πάταγο, που ένας Άγγλος δημοσιογράφος φέρεται να είχε πει: «Αν γύριζα σπίτι μου κι έβλεπα τη γυναίκα μου στο κρεβάτι με τον Άλμπερτ, θα έτρεχα αμέσως στην κουζίνα για να του ψήσω καφέ!».

Το φημολογούμενο ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού

Στις 16 Ιουλίου 1972 η «Αθλητική Ηχώ» κυκλοφόρησε έχοντας βασικό θέμα τη συμφωνία του Παναθηναϊκού με τον Άλμπερτ, την οποία φερόταν να είχε κλείσει – ποιος άλλος; – ο Πούσκας που ήταν τότε προπονητής της ομάδας. Ωστόσο, η μεταγραφή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ παρά το γεγονός ότι η ιστορική εφημερίδα έδωσε συνέχεια στο ρεπορτάζ τις μέρες που ακολούθησαν, με δηλώσεις τόσο του «Πάντσο» όσο και του πρόεδρου, Μιχάλη Κίτσιου.

Αν δεν κάνατε τη σύνδεση με την ημερομηνία, είχαμε Χούντα. Και η ΕΠΟ, όπως και τα σωματεία, βρίσκονταν υπό τον έλεγχό της. Στις 19 Ιουλίου, λοιπόν, η ομοσπονδία έστειλε ανακοίνωση στις εφημερίδες, στην οποία ανέφερε ότι η μεταγραφή «δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθή και ούτε καν να εγκριθή, διότι κατά την κοινήν σύσκεψιν των προέδρων ΠΑΟ, Ολυμπιακού, ΑΕΚ απεφασίσθη, κατόπιν ερωτήσεως προς τους προέδρους των τριών σωματείων, ότι θα πραγματοποιηθή μόνο η μετεγγραφή του Γκραμάχο».

Ο Ρομπέρτο Γκραμάχο ήταν ένας Αργεντινός επιθετικός που πάλευε να κλείσει (και τελικά τα κατάφερε) ο Παναθηναϊκός, ο οποίος είχε ήδη αποκτήσει και τον Χουάν Ραμόν Βερόν. Ήταν η εποχή των αθρόων και αμφιλεγόμενων ελληνοποιήσεων ακόμα και διεθνών ποδοσφαιριστών (όπως οι προαναφερθέντες από την Αργεντινή). Ως τέτοιον κόμπαζαν ότι θα αποκτούσαν τον Άλμπερτ οι «πράσινοι», αντιπαραβάλλοντας τις περιπτώσεις των Αλμπέρτο Πολέτι, Χούλιο Λοσάντα και Μίλτον Βιέρα, τους οποίους είχε εντάξει στη δύναμή του ο Ολυμπιακός.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υπόλοιπες εφημερίδες που δεν είχαν το θέμα, προσπάθησαν να το υποβαθμίσουν. Μάλιστα, τα «Παναθηναϊκά Νέα» του Γιώργου Χαλκιόπουλου ισχυρίστηκαν στο φύλλο της 19ης Ιουλίου 1972 ότι δεν είχε υπάρξει ποτέ επαφή των «πράσινων» με τον διάσημο Ούγγρο επιθετικό. Όπως ανέφερε το ρεπορτάζ της βραχύβιας εφημερίδας, το θέμα είχε προκύψει από μία off the record ερώτηση του Νίκου Γουλανδρή προς τον Πούσκας στη Ζυρίχη, στο περιθώριο των κληρώσεων των Κυπέλλων Ευρώπης. «Τον έχω στο τσεπάκι», ήταν η απάντηση του Μαγυάρου τεχνικού, η οποία έδωσε τη σπίθα για τις φήμες.

Ο τραυματισμός που τον χαντάκωσε

Η αλήθεια είναι ότι ακόμα κι αν ίσχυε το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού, ο Άλμπερτ του 1972 δεν είχε σχέση με τον παίκτη που εντυπωσίαζε στα γήπεδα μέχρι και λίγα χρόνια νωρίτερα. Κι ας είχε αγωνιστεί στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, όπου η Ουγγαρία κατέλαβε την τέταρτη (και τελευταία) θέση.

Το κακό για τον «Αυτοκράτορα» είχε αρχίσει από τις 15 Ιουνίου 1969, όταν υπέστη ρήξη συνδέσμων στο γόνατο κατά τη διάρκεια του αγώνα με τη Δανία στην Κοπεγχάγη (ήττα με 3-2), για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Μεξικού. Ύστερα από μια σφοδρή σύγκρουση με τον Δανό τερματοφύλακα Κνουντ Ένγκενταλ, το πόδι του δίπλωσε και βρέθηκε στο έδαφος να σφαδάζει απ’ τους πόνους. Όλοι κατάλαβαν αμέσως ότι η ζημιά ήταν μεγάλη.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο το μακρύ διάστημα της αποχής, αλλά κι ότι δεν υπήρχαν τα σημερινά ιατρικά μέσα που θα εξασφάλιζαν την πλήρη αποκατάσταση ύστερα από έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό. Έτσι, αν και ο Άλμπερτ επέστρεψε ύστερα από έναν χρόνο στη δράση, δεν έφτασε ποτέ ξανά στα ίδια επίπεδα απόδοσης με πριν. Την κάμψη του μαρτυρά το γεγονός ότι μόνο την περίοδο 1971-72 σημείωσε διψήφιο αριθμό τερμάτων στο ουγγρικό πρωτάθλημα (15).

Δύο χρόνια αργότερα ο χρόνος συμμετοχής του περιορίστηκε πολύ και κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει άλλο, παρότι ήταν μόλις 32 ετών. Στις 17 Μαρτίου 1974, λοιπόν, αποφάσισε ότι ο αγώνας της Φερεντσβάρος κόντρα στη Ζαλαέγκερσεγκ στο «Ούλοϊ» θα ήταν ο τελευταίος του. Μπήκε ως αλλαγή στο 54′ και σκόραρε στο 78′ διαμορφώνοντας το τελικό 3-0 εν μέσω αποθέωσης από το κοινό που τον είχε λατρέψει επί μιάμιση δεκαετία. Ύστερα από τη λήξη του αγώνα, οι συμπαίκτες του τον σήκωσαν στους ώμους και του έδωσαν αναμνηστικά δώρα.

Ήταν ένα γλυκό τέλος σε μια τεράστια καριέρα που είχε αρχίσει ταπεινά. Ο Άλμπερτ δεν είχε προλάβει να γνωρίσει τη μητέρα του (πέθανε όταν εκείνος ήταν μόλις δύο ετών) κι ο πατέρας του που εργαζόταν ως σιδηρουργός μετακόμισε το 1952 στη Βουδαπέστη από το Χερτσεγκσάντο, μια πόλη κοντά στα σύνορα με τη σημερινή Κροατία, για να εξασφαλίσει καλύτερο μέλλον στα τρία από τα έξι παιδιά του που είχαν επιβιώσει. Στην πρωτεύουσα, ο μικρός Φλόριαν ανακάλυψε το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο και στην ηλικία των έντεκα ετών δοκίμασε την τύχη του σε μία προπονητική επίδειξη της Φερεντσβάρος αποκλειστικά για πιτσιρικάδες. Έτσι άρχισαν όλα.

«Νιώθω λίγο λυπημένος, αλλά δεν έχω κανένα παράπονο. Πέτυχα όλα όσα θα μπορούσε να ονειρευτεί ένας ποδοσφαιριστής», είχε δηλώσει την ημέρα της αποχώρησής του ο Άλμπερτ και δεν είχε άδικο. Τα επιτεύγματά του προκαλούν δέος. Σε 537 συμμετοχές με τη Φερεντσβάρος πέτυχε 383 τέρματα, ενώ με την Εθνική Ουγγαρίας αγωνίστηκε σε 75 παιχνίδια και σκόραρε 31 φορές. Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ουγγαρίας κι ένα Κύπελλο Εκθέσεων και σε ατομικό επίπεδο τη Χρυσή Μπάλα και το χρυσό παπούτσι ενός Μουντιάλ.

Το Ίδρυμα Άλμπερτ και οι λοιπές τιμές

Ο Άλμπερτ προσπάθησε να ακολουθήσει καριέρα προπονητή κι από το 1978 έως και το 1982 εργάστηκε στην Αλ Αχλί Βεγγάζης, στη Λιβύη, μακριά από το επίκεντρο των διεθνών ποδοσφαιρικών εξελίξεων. Δεν βρήκε δουλειά όταν επέστρεψε στην Ουγγαρία, όμως η Φερεντσβάρος τον εμπιστεύθηκε ως υπεύθυνο των τμημάτων υποδομής και αργότερα σε συμβουλευτικά και παραγοντικά πόστα. Κάποια στιγμή ανέλαβε και τη θέση του προέδρου.

Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Ιρένε Μπάρσονι και ο γιος τους, ο Φλόριαν τζούνιορ, ακολούθησε τα χνάρια του και πραγματοποίησε αξιόλογη καριέρα ως ποδοσφαιριστής. Τα αθλητικά γονίδια κληρονόμησε και η πρωτότοκη κόρη του, Μαγκντόλνα, η οποία έπαιξε για πολλά χρόνια χάντμπολ στη Φερεντσβάρος. Αυτή ανέλαβε να «τρέξει» το Ίδρυμα Άλμπερτ (Albert Alapítvány), το οποίο είχε συστήσει ο πατέρας της όσο ζούσε, με σκοπό την ενίσχυση άπορων παιδιών απ’ όλη την Ουγγαρία που έχουν όνειρο να γίνουν ποδοσφαιριστές.

«Ο μπαμπάς συνήθιζε να λέει στα εγγόνια του ότι η οικογένειά του ήταν τόσο φτωχή, που όταν κάποτε έσκισε το παντελόνι του δεν τολμούσε να γυρίσει στο σπίτι από τον φόβο μήπως τον μαλώσουν. Πιστεύω ότι θα χαιρόταν πολύ αν έβλεπε ότι στηρίζουμε αυτά τα παιδιά που δεν είχαν την τύχη με το μέρος τους», δήλωσε πριν μερικά χρόνια η Μαγκντόλνα Άλμπερτ.

Πριν τον θάνατό του, ο οποίος επήλθε τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Οκτωβρίου 2011 από επιπλοκές μιας χειρουργικής επέμβασης στην καρδιά, ο θρυλικός ποδοσφαιριστής είχε προλάβει να γευτεί πολλές τιμές. Το 2007 έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Χερτσεγκσάντο και λίγο καιρό αργότερα του απονεμήθηκε ο ίδιος τίτλος τόσο από τη Βουδαπέστη όσο και από τη συνοικία Φερεντσβάρος.

Στις 21 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, η αγαπημένη του «Φράντι» έδωσε το όνομά του στο γήπεδό της, το οποίο όμως γκρεμίστηκε το 2013. Κάλυψε το κενό με την ανέγερση του χάλκινου ανδριάντα του στον περιβάλλοντα χώρο του νέου γηπέδου («Groupama Aréna»), το οποίο εγκαινιάστηκε το 2014. Από το 2013, τέλος, έχει πάρει το όνομα του Άλμπερτ κι ένας δρόμος στο Φερεντσβάρος.

Πηγές: www.albertalapitvany.hu («Úgy tudta meg, hogy aranylabdás lett, ahogy senki»), sportmuzeum.hu («Az egyetlen magyar Aranylabdás – Albert Flórián»),  www.blikk.hu («Emlékíven Albert, a Fradi-legenda»), www.uefa.com («Hungarian Ballon d’Or winner Albert dies»), www.ftcbaratikor.hu («Fradistákkal hatszemközt… Albert Flóriánnál jártunk»), Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδες «Αθλητική Ηχώ» και «Απογευματινή» της 16ης, 17ης, 18ης και 19ης Ιουλίου 1972, εφημερίδα «Παναθηναϊκά Νέα» της 19ης Ιουλίου 1972), www.puskas.com («Egy moziban a Császárral»), en.wikipedia.org («Flórián Albert»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 31 Οκτωβρίου

2017: Ο Ολυμπιακός αναδεικνύεται ισόπαλος 0-0 με την Μπαρτσελόνα του Ερνέστο Βαλβέρδε στο «Γ. Καραϊσκάκης», για τη φάση των ομίλων του Champions League.

2016: Πεθαίνει σε ηλικία 95 ετών ο Ιταλός γλύπτης, Σίλβιο Γκατζανίγκα, ο οποίος είχε φιλοτεχνήσει το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου το οποίο από το 1974 απονέμεται στους νικητές.

2015: Ο Λευτέρης Πετρούνιας αναδεικνύεται παγκόσμιος πρωταθλητής στους κρίκους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής της Γλασκώβης και ταυτόχρονα εξασφαλίζει το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο.

2007: Ο πρωταθλητής Ολυμπιακός κατακτά το τελευταίο Σούπερ Καπ που έχει διεξαχθεί έως και σήμερα επί ελληνικού εδάφους, νικώντας στο «Γ. Καραϊσκάκης» την Κυπελλούχο ΑΕΛ με 1-0. Το γκολ πετυχαίνει ο Κώστας Μήτρογλου στο 39ο λεπτό.

2003: Πεθαίνει σε ηλικία 64 ετών ο εκδότης και διευθυντής της «Αθλητικής Ηχούς», Κλεομένης Γεωργαλάς.

2002: Στον πρώτο αγώνα μεταξύ ελληνικής και τουρκικής ομάδας στο πλαίσιο ευρωπαϊκής διοργάνωσης, ο Παναθηναϊκός αποσπά ισοπαλία 1-1 από τη Φενερμπαχτσέ στο «Σουκρού Σαράτσογλου» (το γκολ πετυχαίνει ο Άγγελος Μπασινάς).

2000: Γνωστοποιείται η συμφωνία της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Αγγλίας με τον Σουηδό Σβεν Γκόραν Έρικσον για την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας. Είναι η πρώτη φορά που η Αγγλία θα έχει ξένο προπονητή, ύστερα από σχεδόν 130 χρόνια ιστορίας.

1999: Ο Φινλανδός Μίκα Χάκινεν κερδίζει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula 1 για δεύτερη διαδοχική σεζόν, χάρη στη νίκη του στο τελευταίο γκραν πρι της σεζόν στη Σουζούκα της Ιαπωνίας.

1998: Ο αγώνας πρωταθλήματος ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός διακόπτεται στο 82ο λεπτό με σκορ 1-2, λόγω επίθεσης οπαδών των γηπεδούχων προς τον διαιτητή Παπαπέτρου και τους βοηθούς Φεσσόπουλο και Βλάχο, ύστερα από την (ορθή) απόφαση για ακύρωση του γκολ που είχε πετύχει με το χέρι ο Μίρκο Τάκολα. Ο «Δικέφαλος» είχε διαμαρτυρηθεί και για το πέναλτι με το οποίο είχε «γράψει» το 1-2 ο Γρηγόρης Γεωργάτος. Αν κι ο αγώνας διακόπτεται πρόωρα, ο Παπαπέτρου αναφέρει στο φύλλο αγώνα ότι έληξε κανονικά, γεγονός που αποτρέπει βαρύτερη τιμωρία του ΠΑΟΚ.

1995: Ο Ολυμπιακός γνωρίζει οδυνηρό αποκλεισμό από τη Σεβίλλη για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Με γκολ του Ηλία Σαπάνη στο 72′ ισοφαρίζει το σκορ της ήττας του στον πρώτο αγώνα (1-0) και στην παράταση κερδίζει πέναλτι που αξιοποιεί ο Αντρέι Γιουσκόβιακ (93′). Στο 110′, όμως, ο Νταβόρ Σούκερ πετυχαίνει το εκτός έδρας γκολ που χαρίζει την πρόκριση στην ισπανική ομάδα.

1994: Η Βένους Γουίλιαμς δίνει τον πρώτο της αγώνα στο επαγγελματικό σιρκουί του τένις σε ηλικία 14 ετών και νικά με 2-0 σετ (6-3, 6-4) τη Σον Στάφορντ, στο πλαίσιο του τουρνουά West Classic στο Όκλαντ της Καλιφόρνια.

1993: Πεθαίνει στο Λονδίνο ο επιχειρηματίας, Δημήτρης Καρέλλας, επί πολλά χρόνια χρηματοδότης του ποδοσφαιρικού τμήματος του Εθνικού και πρώτος μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ που συστήθηκε το 1979. Ιστορική έχει μείνει η κλήση στην Ελλάδα της προσφυγικής ομάδας των διεθνών Ούγγρων άσων που είχαν δημιουργήσει οι Φέρεντς Πούσκας, Σάντορ Κότσις και Σάντορ Γκρόσιτς και από παρανόηση έχει αποδοθεί ως απόπειρα ένταξής τους στον πειραϊκό σύλλογο.

1984: Η Λαμία, ομάδα Γ’ Εθνικής, νικά 1-0 την ΑΕΚ με γκολ του Γιάννη Μαντζίκου και την αποκλείει από τη συνέχεια του Κυπέλλου Ελλάδας.

1973: Για πρώτη φορά αγωνίζονται με τη Μικτή Ευρώπης δύο Έλληνες ποδοσφαιριστές, ο Μήτσος Δημητρίου και ο Άνθιμος Καψής του Παναθηναϊκού, στο φιλικό κόντρα στη Μικτή Αμερικής στη Βαρκελώνη (4-4, 6-7 πέν.).

1960: Ο διεθνής άσος του Ολυμπιακού, Μίμης Στεφανάκος, παντρεύεται την ανερχόμενη ηθοποιό, Μάρθα Καραγιάννη.

1950: Ο 22χρονος Ερλ Λόιντ γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικανός μπασκετμπολίστας που αγωνίζεται στο ΝΒΑ. Ενισχύει τους Ουάσινγκτον Κάπιτολς στον εκτός έδρας αγώνα με τους Ρότσεστερ Ρόγιαλς και σημειώνει έξι πόντους στην ήττα με 78-70.

1927: Η ΕΠΟ διαγράφει από το μητρώο της τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ, σε συνέχεια των τιμωριών που τους είχαν επιβάλει η ΕΠΣ Πειραιά και η ΕΠΣ Αθηνών, επειδή διοργάνωναν φιλικούς αγώνες χωρίς την έγκρισή τους. Η απόφαση, η οποία κοινοποιείται στη FIFA και χαρακτηρίζεται «βεβιασμένη» από τον Τύπο της εποχής, οδηγεί στη συγκρότηση του τραστ του ΠΟΚ (από τα αρχικά των λέξεων «Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός-Κωνσταντινούπολη»), το οποίο θα αποκτήσει νόμιμη υπόσταση λίγο καιρό αργότερα. Η παταγώδης εισπρακτική αποτυχία του Πανελληνίου Πρωταθλήματος της σεζόν 1927-28, υποχρεώνει την ΕΠΟ να συνθηκολογήσει και να ξαναδεχθεί στους κόλπους της τους τρεις συλλόγους του ΠΟΚ έναν χρόνο αργότερα.

1908: Με τη διεξαγωγή του τελικού στο χόκεϊ επί χόρτου (Αγγλία-Ιρλανδία 8-1, με τα μετάλλια να καταλήγουν στη Βρετανία) ολοκληρώνονται οι 4οι Ολυμπιακοί Αγώνες, που είχαν αρχίσει στο Λονδίνο στις 27 Απριλίου. Η Βρετανία καταλαμβάνει την πρώτη θέση στον πίνακα των μεταλλίων με 56 χρυσά, 51 ασημένια και 39 χάλκινα.

1903: Διεξάγεται ο πρώτος αγώνας στο τρίτο Χάμπντεν Παρκ, με την Κουίνς Παρκ να επικρατεί της Σέλτικ με 1-0 μπροστά σε 25.000 θεατές. Από το 1906 το νέο γήπεδο θα αποτελέσει τη μόνιμη έδρα της Εθνικής Σκωτίας.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News